บทที่ 7 หนีตามกัน
“ได้!”
เสิ่นเมิ่งพยักหน้าอย่างแรง แล้วลุกขึ้นเดินออกไปทันที
ในเมื่อต้องร่วมแสดง ก็ต้องเล่นให้สมจริงหน่อย แต่เธอไม่มีทางตามรอยเสิ่นเจียเหมือนชาติก่อนแน่นอน ที่โง่ไปขโมยบัตรเอทีเอ็มของพ่อไปกดเงิน แถมยังทิ้งหลักฐานไว้ใต้กล้องวงจรปิดของธนาคาร จนพ่อโกรธมากถึงขั้นประกาศตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับเธอในงานแถลงข่าวเลย
จริง ๆ แล้ว เธอไม่จำเป็ต้องไปเอาบัตรเลย เพราะไม่ได้จะหนีตามกันจริง ๆ ที่เธอร่วมมือกับเสิ่นเจียไปโรงพยาบาล ก็เพราะมีเื่หนึ่งที่ต้องทำเท่านั้นเอง
พอเสิ่นเมิ่งเดินออกมาจากห้องทำงาน เสิ่นเจียก็รอไม่ไหวแล้ว รีบจูงเธอเดินออกไปพลางบ่นงึมงำ
“ทำไมเธอช้าจัง เอาบัตรมายากขนาดนั้นเลยเหรอ แท็กซี่ฉันก็เรียกไว้แล้ว รีบขึ้นรถเร็ว!”
เสิ่นเมิ่งพยักหน้ารับคำ ตามเสิ่นเจียขึ้นแท็กซี่ไปโรงพยาบาล
โรงพยาบาลประชาชนที่ 1 เมือง A ห้อง 704 ชั้น 7
เมิ่งเจียงอวี่ที่มีผ้าพันแผลพันหนาหนักที่ท่อนล่างในที่สุดก็ฟื้นจากภาวะหมดสติ เขากะพริบตา ยังไม่ทันได้สติดี พยาบาลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เตือนเขาอย่างอ่อนโยน
“คุณเมิ่ง ตื่นแล้วเหรอคะ อย่าขยับขามากนะคะ เดี๋ยวจะโดนแผลผ่าตัด”
“แผลผ่าตัด?” เมิ่งเจียงอวี่มองตามสายตาของพยาบาลลงไป ในใจรู้สึกกังวลอย่างประหลาด เสียงสั่นเล็กน้อย “ผมผ่าตัดอะไรไป”
“ตัดลูกอัณฑะข้างขวาค่ะ” พยาบาลยิ้มหน้าบาน
เปรี้ยง!
เมิ่งเจียงอวี่รู้สึกหน้ามืด ราวกับถูกฟ้าผ่าเข้ามากลางกบาล นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนสนามกอล์ฟก่อนจะหมดสติได้
‘เสิ่นเมิ่ง! ผู้หญิงโง่คนนั้น เธอเหยียบไข่ฉันจนแตก!’
“ปัง!”
ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน ร่างสองร่างปรากฏขึ้นที่ประตู เสิ่นเจียมองไปที่เมิ่งเจียงอวี่ที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียง เสียงสั่นเครือ
“เจียงอวี่...”
“เจียเจีย?”
พอเห็นเสิ่นเจีย เมิ่งเจียงอวี่ก็รู้สึกเหมือนได้เจอญาติที่ไม่ได้พบกันมานาน จมูกรู้สึกแสบซ่าน อยากจะกอดเธอ แต่มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาราวกับลมพายุ กอดเขาไว้แน่น ร้องไห้ พลางพูดอย่างสะอึกสะอื้น
“ที่รัก คุณผ่าตัดเหรอ รีบให้ฉันดูแผลหน่อย ทั้งหมดนี้เป็ความผิดของฉัน ที่รัก แผลของคุณยังเจ็บอยู่ไหม” เธอพูดไปพลาง มือก็คลำแผลไปพลาง
“ซี๊ด~”
เมิ่งเจียงอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขาเจ็บจนอยากจะสบถออกมา แต่พอมองเห็นหน้าของคนผู้นั้นชัดเจน ก็อดกลั้นปากตัวเองเอาไว้
‘เสิ่นเมิ่ง หญิงโง่คนนี้ เธออยากให้ฉันตายจริง ๆ สินะ’
เสิ่นเจียวิ่งเข้ามาดึงเสิ่นเมิ่งออกไปทันที ตวาดเสียงดัง
“เธอไม่ได้ยินที่พยาบาลบอกเมื่อกี้เหรอว่าเขาเพิ่งผ่าตัดเสร็จ เธอทำอะไรอยู่”
“ขอโทษนะที่รัก ฉันแค่เป็ห่วงคุณมาก ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
เสิ่นเมิ่ง รีบขอโทษอย่างหวาดกลัว แต่ในใจกลับรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง
‘ทำไมถึงตัดออกแค่ข้างเดียวเองล่ะ ดูเหมือนว่าฉันจะลงมือเบาไปหน่อย!’
เสิ่นเจียจ้องมองเสิ่นเมิ่งอย่างไม่พอใจ เธอเ็ปใจกับคนรักของเธอมาก ตอนนี้เธอแค่อยากจะรีบไล่เสิ่นเมิ่งที่น่ารำคาญนี่ออกไปให้เร็วที่สุด
“ไม่มีความละเอียดลออเลยสักนิด น้ำในเหยือกก็หมดแล้ว เธอไปขอพยาบาลมาใหม่สิ!”
“ได้ค่ะ”
เสิ่นเมิ่งรู้สึกผิด จึงตอบรับอย่างว่าง่าย แล้วหยิบเหยือกน้ำเดินออกไป
อย่างไรก็ตาม เธอเพิ่งจะก้าวออกจากประตูไปได้ไม่กี่ก้าว ก็หยุดฝีเท้าพิงประตูห้อง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดฟังก์ชันบันทึกวิดีโอ ถ่ายไปที่เตียงคนไข้
สิ่งเดียวที่ทำให้เธอต้องมาโรงพยาบาลก็คือเื่นี้
ในห้องพักผู้ป่วย เสิ่นเจียรีบกอดเมิ่งเจียงอวี่ทันที น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเ็ป
“อาอวี่ ยังเจ็บอยู่ไหม”
“แค่เห็นหน้าคุณ ผมก็ดีขึ้นมากแล้ว ไม่เป็ไรหรอก อย่าร้องไห้นะ” เมิ่งเจียงอวี่ กอดเสิ่นเจียแน่น มือลูบหลังเธอไม่หยุด “แต่ตอนนี้ร่างกายผมพิการแล้ว ต่อไปคุณจะรังเกียจผมหรือเปล่า”
“คุณพูดอะไรของคุณน่ะ อาอวี่ ฉันรักคุณ ไม่ว่าคุณจะเป็ยังไง ฉันก็รักคุณ!”
เสิ่นเจียะโออกมาอย่างตื้นตัน ทั้งสองคนกอดรัดกันราวกับคู่รักที่หวานชื่น
เสิ่นเมิ่งที่อยู่นอกประตูยิ้มเยาะ วิดีโอนี้สมบูรณ์แบบจริง ๆ!
ตราบใดที่เธอโพสต์วิดีโอนี้ลงบนกลุ่มครอบครัว ตัวตนที่แท้จริงของผีเน่าโลงผุคู่นี้จะถูกเปิดเผย และเสิ่นเจียจะไม่สามารถแบ่งความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อแม่ของเธอได้อีก!
22K
