“ยังใอยู่หรือ มือเ้าสั่นตลอดเวลาเลย"
“นิดหน่อยเ้าค่ะ..” หญิงสาวปรายตามองไปทางหลินสวินครู่หนึ่ง รู้ดีว่าเวลานี้มีคนจับจ้องนางและหลินสวินอยู่ แต่นางกลับไม่ยอมปล่อยมือจากอีกฝ่าย
“กลับไปถึงจวนแล้วให้ท่านหมอมาดูอาการเ้าสักหน่อยนะ เสร็จธุระทางนี้แล้วข้าจะรีบกลับ” ความกังวลในจิตใจของหลินสวินมีความยินดีแฝงอยู่ด้วย ใบหน้าคมคายมีสีหน้าลึกซึ้งยากจะหยั่ง ไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ มีเพียงสายตาเป็ประกายคมกล้าคล้ายว่ากำลังใช้ความคิดบางสิ่ง
พอเดินมาถึงรถม้าหลี่จื่ออิงก็ปล่อยให้ชายหนุ่มส่งตัวนางเข้าไปในรถม้าอย่างว่าง่าย
“เมื่อครู่..” หลินสวินเอ่ยปากขึ้นมาประโยคหนึ่งก่อนจะรีบเปลี่ยนใจ เวลานี้ความสัมพันธ์ระหว่างนางและเขาเพิ่งจะรีบดีขึ้นจึงไม่อยากกล่าวสิ่งใดที่อาจจะทำให้เกิดรอยร้าวขึ้นมาในยามนี้
“ข้าจะรีบไปเรียนท่านแม่ทัพอีกครั้ง เ้ากลับไปรอที่จวนก่อนอีกเดี๋ยวเขาคงจะรีบตามเ้ากลับไป ไม่ต้องกลัวนะ”
“พี่สวิน..ขอบคุณท่านนะเ้าคะ หากท่านไม่ช่วยข้าไว้ ข้าอาจจะตกลงไปในแม่น้ำแล้วก็เป็ได้”
“ไม่ต้องขอบคุณ ปกป้องเ้าเป็เื่ที่ข้าควรทำอยู่แล้วมิใช่หรือ”
ผ้าม่านบนรถม้าถูกปิดลงโดยเสี่ยวลู่ตามคำสั่งของหลินสวิน แต่สายตาของหญิงสาวยังคงทอดมองไปยังตำแหน่งเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแววตาครุ่นคิด
เดิมทีนางคิดเพียงแค่ว่านางไม่อยากตกน้ำและถูกช่วยขึ้นมาโดยฟู่หนานซี เพราะนั่นจะเป็สาเหตุให้นางกับอีกฝ่ายต้องรีบจัดพิธีแต่งงานขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่นางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าฟู่หนานซีถึงกับไปลอยคออยู่ในแม่น้ำล่วงหน้าราวกับรู้ว่าแพจะพังลงไป!!
ยังมีเื่ที่นางถูกคนผู้หนึ่งพยายามดันร่างให้ตกลงไปในแม่น้ำอีก เหตุใดนางจึงจำเื่นี้ไม่ได้!!
แท้จริงแล้วชาติก่อนนางจำได้เพียงว่า นางได้เดินลงไปในแพและถูกฝูงคนเบียดเสียดจนหายใจแทบไม่ออก ได้ยินเสียงคนกรีดร้องแต่ไม่ได้รับรู้เหตุการณ์เื่ที่แพพังหรือมีคนตกน้ำไปก่อนแต่อย่างใด ราวกับว่านางได้หมดสติไปก่อนที่จะตกน้ำ..
“หมดสติไปก่อน..” หญิงสาวเผลอรำพันออกมา ความทรงจำจากชาติก่อนถาโถมเข้ามาในจิตใจราวกับคลื่นทะเลอันบ้าคลั่ง
ชาติก่อนนางดื่มน้ำชาที่เถียนอี่ถงรินส่งให้ไปหลายถ้วย เป็ไปได้หรือไม่ว่ามีอะไรอยู่ในถ้วยชานั้นที่ทำให้นางหมดสติไปจนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ และสุดท้ายก็ถูกฟู่หนานซีที่ลงไปรอโอกาสอยู่แล้วช่วยนางขึ้นมาทำให้นางกับเขาต้องรีบจัดพิธีแต่งงานขึ้นมา
ชาตินี้นางไม่ได้ดื่มชาเลยแม้แต่อึกเดียว ผลจึงไม่ได้ออกมาเช่นเดิม ทำให้นางยังคงยืนหยัดอยู่บนแพรอจนหลินสวินเข้ามาช่วยเหลือเอาไว้ได้ทัน!
หากเป็เช่นนั้นเถียนอี่ถงก็มีพิรุธมากกว่าเดิม แต่..นางอยู่ฝ่ายใดกันแน่เล่า ไม่ใช่ว่านางกับหลินสวินกำลังสมคบคิดกันอยู่หรอกหรือ?
“ข้ามองพี่ชายผิดไปแล้วใช่หรือไม่..ข้าขอโทษเ้าค่ะพี่สวิน”
……….
“บ่าวคิดเอาไว้แล้วเชียวว่าคุณชายหลินมิได้เป็คนเช่นนั้น ์คุ้มครอง ดีนักที่คุณชายไปช่วยคุณหนูเอาไว้ทันเวลา”
“เฉินอาหมู่อย่าเสียงดังไป เสี่ยวลู่กับเสี่ยวถิงไม่ได้รู้เื่ที่ข้ากลับมามีชีวิตใหม่ ประเดี๋ยวพวกนางจะใไปเปล่า"
“รู้แล้วอย่างไรเล่าเ้าคะ? สองคนนั้นภักดีกับคุณหนูยิ่งกว่าอะไร ให้พวกนางรู้เื่ด้วยเราจะได้มีคนช่วยกันคิดช่วยกันป้องกัน”
“ข้าย่อมเชื่อใจพวกนางสองคนอยู่แล้วล่ะเฉินอาหมู่ แต่เสี่ยวลู่กับเสี่ยวถิงใจร้อนวู่วาม หากพวกนางพลั้งปากเผลอพูดอะไรออกไปทั่วข้าจะถูกมองว่าเป็ตัวประหลาดหรือไม่เล่า” หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆ
ตอนที่นางถูกเสิ่นฮูหยินรังแกอยู่ในจวนสกุลฟู่ ก็เป็สองสาวใช้ที่โมโหแทนนางจนถึงขั้นลุกขึ้นโต้เถียงกับมารดาของฟู่หนานซี สุดท้ายสาวใช้ผู้ภักดีทั้งสองคนก็ถูกโบยจนปางตายและยังถูกขายทิ้งออกจากจวนไปโดยไม่รู้ชะตากรรมไปอีก
หากเสี่ยวลู่และเสี่ยวถิงรู้ว่าเถียนอี่ถงจะทำอะไรในอนาคตมีหวังพวกนางคงต้องไปราวีอีกฝ่ายจนเสียเื่เป็แน่
“เช่นนั้นก็ต้องบอกเื่นี้กับคุณชายหลิน เขาไม่ได้คิดร้ายกับคุณหนูนี่เ้าคะ”
“ยังก่อนดีกว่า..ข้าอยากให้เถียนอี่ถงลงมือกับอาหารพิเศษนั้นจริงๆ เสียก่อน เราจะได้รู้แน่ชัดว่าผู้ใดกันที่สั่งให้นางทำเช่นนั้น หากพี่สวินรู้เข้าข้าคิดว่าเขาคงไม่รอให้เกิดเื่เช่นกัน"
“ถึงขั้นนี้แล้วคุณหนูยังคิดไม่ออกอีกหรือเ้าคะว่าใครคือคนที่อยู่เื้ั วันก่อนเสี่ยวลู่ก็บอกอยู่ว่าคุณหนูเถียนนัดพบกับบ่าวรับใช้สกุลฟู่ คุณชายฟู่มีจุดประสงค์อะไรพวกเราก็เห็นกันอยู่ มิเช่นนั้นเขาคงไม่ไปปรากฏตัวในน้ำล่วงหน้าหรอกเ้าค่ะ!” เฉินอ้ายกระแทกเสียงสีหน้าบึ้งตึง นางไม่เคยชอบคุณชายหน้าขาวผู้นั้นเลยสักนิด!
คำพูดของเฉินอาหมู่แปรเปลี่ยนเป็เข็มเล่มหนึ่งที่ทิ่มแทงหัวใจหญิงสาวอย่างรุนแรง ฟู่หนานซีคิดไม่ซื่อกับนางโดยแท้ และเป้าหมายของเขาย่อมเป็การเข้ามาเป็บุตรเขยสกุลหลี่เพื่อโอกาสในการสืบทอดตำแหน่งและทรัพย์สมบัติทุกอย่างของจวนแม่ทัพใหญ่
ดูเหมือนสาเหตุการตายของนางในชาติก่อน เริ่มจะมีเบาะแสบางอย่างเปิดเผยออกมาแล้วสินะ
“ข้าไม่เคยสงสัยในตัวเขามาก่อนเลย เป็เขาและหรั่นเซียงหยูที่ดูแลข้าในยามที่เจ็บป่วย..น่าเศร้านักที่ข้ากลับไปหลงรักคนเืเย็นเช่นเขา" นางกล่าวน้ำเสียงเย้ยหยัน
“ยิ่งเป็เช่นนี้ข้ายิ่งต้องรอให้เถียนอี่ถงลงมือ ข้าอยากได้ยินนางสารภาพออกมาจากปากว่าเป็ฟู่หนานซีที่วางแผนเื่นี้เอาไว้!!”
หัวใจของหญิงสาวเย็นเฉียบไปครึ่งดวง ส่วนอีกครึ่งเพลิงโทสะอันร้อนแรงกำลังเผาไหม้อย่างบ้าคลั่ง อากาศที่นางหายใจออกมาแต่ละครั้งเต็มไปด้วยแรงแค้น
“พี่ชายกลับมาถึงจวนหรือยัง” น้ำเสียงของหญิงสาวอ่อนโยนลงเมื่อนึกถึงหลินสวิน
“เมื่อครู่บ่าวออกไปส่งท่านหมอก็พบกับนายท่านและคุณชายกลับมาพร้อมกันพอดีเ้าค่ะ พวกเขาถามอาการคุณหนูจากท่านหมอแล้วว่าไม่ได้เป็อะไรมากก็เลยกลับไปที่เรือนกันก่อนเพื่อให้คุณหนูได้พักผ่อนเ้าค่ะ”
“ข้าอยากไปขอบคุณพี่สวินสักหน่อย.." หญิงสาวหยุดคิดชั่วครู่ก่อนจะกล่าวต่อ
“ข้ามีพุทราแห้งชั้นดีอยู่มิใช่หรือ? ใช้โอกาสนี้ต้มพุทรากับแปะก๊วยให้พี่ชายกับท่านพ่อไว้กินขับร้อนก็ดีนะ”
“ไว้พรุ่งนี้ก็ได้กระมังเ้าคะ ท่านหมอเพิ่งจะแนะนำให้คุณหนูพักผ่อนให้มากหน่อย” เฉินอ้ายอิดออด นางรู้ว่าคุณหนูของนางไม่ได้เป็อะไรมาก แต่หากต้องให้คุณหนูเทียวทำขนมไปส่งเรือนนั้นทีเรือนนู้นทีนางจะไม่ถูกนายท่านกับคุณชายตำหนิเอาหรอกหรือ
“พรุ่งนี้พี่ชายก็ต้องรีบออกไปทำงานแต่เช้าแล้วเมื่อไหร่จะได้กินกันเล่า? ข้าเคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ในิดหน่อยแค่นี้ไม่เป็อะไรหรอกเฉินอาหมู่ ให้เสี่ยวถิงกับเสี่ยวลู่ไปช่วยข้าก็พอ”
หลี่จื่ออิงไม่ได้ใช้ครัวเล็กในเขตเรือนพักของตนเพราะนางมีแต่พุทราแห้งขาดวัตถุดิบสำคัญอีกอย่างก็คือแปะก๊วยจึงเลือกไปใช้ครัวใหญ่ของจวน
เส้นทางเดินไปที่โรงครัวจะผ่านสวนดอกไม้เล็กๆ ที่มีน้ำตกจำลองประดับอยู่ ขณะที่นางกำลังจะเดินผ่านไปกลับได้ยินเสียงพูดคุยเบาๆ ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังน้ำตก
หญิงสาวชะงักฝีเท้าและหันมาส่งสัญญาณให้สาวใช้ทั้งสองปิดปากให้สนิท
นางได้ยินเสียงบุรุษผู้หนึ่งกำลังกล่าวถ้อยคำบางอย่าง เสียดายที่เสียงน้ำตกดังกลบจนนางไม่อาจได้ยินถ้อยคำเ่าั้ได้ชัดเจน แต่แน่นอนว่าเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่เป็เสียงของหลินสวิน!
เขาคุยกับใคร ทำไมต้องทำลับๆ ล่อๆ ไปแอบคุยกันในที่ลับตาคน?
หญิงสาวรีบซ่อนตัวหลังพุ่มไม้ใหญ่ ค่อยๆ ขยับตัวไปทีละนิดจนได้เห็นเงาร่างของหลินสวินในชุดเครื่องแบบทหารยืนหันหลังให้นาง ส่วนคนอีกผู้หนึ่งน่าจะเป็สตรีเพราะร่างกายสูงใหญ่ของหลินสวินบดบังร่างเล็กนั้นจนเกือบมิดเห็นเพียงชายแขนเสื้อที่โผล่พ้นออกมาเพียงเล็กน้อย
หญิงสาวใจหายวาบรีบเก็บสายตาคืนกลับมาด้วยความขัดเขิน บางทีหลินสวินอาจจะนัดพบกับสาวใช้ในจวนสักคนหนึ่งก็เป็ได้ เื่น่าอายเช่นนี้นางไม่สมควรเข้าไปยุ่ง!
“อภัยให้ข้าด้วยเ้าค่ะคุณชายหลิน!!"
ถ้อยคำที่ดังขึ้นมากะทันหันพร้อมกับร่างของสตรีลึกลับทรุดตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นอยู่เบื้องหน้าหลินสวินทำให้หลี่จื่ออิงต้องมองกลับไปทิศทางเดิมอีกครั้ง
เถียนอี่ถง!! เป็นางอีกแล้ว หลินสวินมีเื่อะไรที่ต้องหลบมาสนทนากับนางด้วย! และนางขอโทษเขาเื่อะไร!
504
![ปาฏิหาริย์รักสองโลหิต [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681653524_8441541.webp)
