“ข้ารู้สึกว่าเหมือนเขาไม่สบายด้วย”
ประโยคนี้ทำให้ผู้เป็ภรรยาซึ่งกำลังสาละวนอยู่กับการทำอาหารถึงกับหันมาสบตากับผู้เป็สามีทันที
“ข้าว่าเขาไม่ใช่แค่ไม่สบายธรรมดา แต่เขากำลังตั้งท้อง”
“ห้ะ” พ่อผุ่งอุทานอย่างใก่อนที่จะย้อนถามกลับไป “เ้ามั่นใจเหรอ”
“ข้าว่าข้าเดาไม่ผิดหรอก แม่หนูคนนั้นกำลังตั้งท้อง อาการที่เห็นนั้นคืออาการของคนที่กำลังแพ้ท้องอย่างหนัก”
“แล้วเราจะทำยังไงดี ข้าว่าอย่างแม่หนูนั้นจะมาอุ้มท้องอยู่ในป่ากินอาหารตามมีตามเกิดอย่างนี้ไม่ดีแน่ แล้วเมื่อคราวจะคลอดอีกล่ะ พอดีพอร้ายก็ตายทั้งแม่ทั้งลูกเท่านั้นเอง”
พ่อผุ่งกล่าวปรารภอย่างไม่สบายใจ
“ไว้ถ้ามีโอกาสและแกสบายใจขึ้น ข้าจะลองเกลี้ยกล่อมให้แกกลับไป แต่ตอนนี้เมื่อแกกำลังมีเื่ไม่สบายใจ ก็ให้อยู่ๆไปก่อน”
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของฉัตรชฎาซึ่งวางอยู่ตรงมุมที่นอนของเธอก็ดังขึ้น สองสามีภรรยาหันมองหน้ากันอย่างหารือ แต่ยังไม่ทันที่จะตัดสินใจทำอะไรลงไป เด็กหญิงอีมี่วัยเจ็ดขวบซึ่งเป็บุตรสาวคนเล็กของคนทั้งสองซึ่งเล่นอยู่ใกล้บริเวณนั้นก็รีบไปหยิบเอามากดรับทันที หนูน้อยทำอย่างที่เคยเห็นคุณครูที่โรงเรียนทำ
“ฮาโหลลลลล...”
เสียงเล็กๆที่พูดไม่ชัดกรอกไปตามสาย
“นั้นดาด้าหรือเปล่าลูก ทำอะไรอยู่ที่ไหน เมื่อไหร่จะกลับบ้านซะที แม่เป็ห่วงนะ”
เสียงทางปลายสายดังมาอย่างนั้น อีมี่ทำหน้าเหรอหราเพราะฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก จึงรีบถือวิ่งไปให้กับผู้เป็แม่ของตนที่อยู่ในครัวทันที
“แม่ แม่ แม่โทรมา”
หนูน้อยพูดละล่ำละลัก อีกมือหนึ่งก็ชี้ไปที่โทรศัพท์ซึ่งถืออยู่อีกมือหนึ่ง
แม่เท้ยรับเอาโทรศัพท์มาจากมือของลูกมาแนบหูของตัวเองเพื่อฟังเสียง
“ดาด้า ได้ยินแม่หรือเปล่าลูก ทำไมไม่พูดกับแม่ล่ะ”
นั้นคือเสียงที่ดังมาให้ได้ยิน
“นั้นแม่ของดาด้าใช่ไหม”
แม่เท้ยถามกลับไป
“ใช่ค่ะ ฉันเป็แม่ของดาด้า แล้วคุณเป็ใครคะ แล้วลูกสาวของฉัน เอ่อ ดาด้าอยู่ที่ไหนคะ”
“ตอนนี้ดาด้าไปอาบน้ำ ดาด้าไม่สบายมากนะ อยู่ที่แม่ประดน”
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“แม่ประดน แม่ประดน แม่ประดน”
โทรศัพท์ถูกตัดสายไป คุณดาวรายท่องประโยคสุดท้ายรัวๆเพราะกลัวจะลืมพร้อมกับวิ่งหาปากกาและกระดาษมาจดเอาไว้
หญิงวัยกลางคนมั่นใจว่านั้นต้องเป็ที่ไหนสักแห่งที่ลูกสาวของเธอไปอยู่แน่นอน เสียงนั้นพูดสำเนียงภาคกลางไม่ชัด แต่พอจะจับใจความว่าดาด้าไม่สบายอยู่ที่แม่ประดน แต่แม่ประดนมันคือที่ไหนล่ะ มันอยู่ตรงส่วนไหนของประเทศไทย
ลองโทรกลับไปอีกสองสามครั้งก็ไม่มีคนรับสาย เธอเฝ้าครุ่นคิดอยู่เป็นานก่อนจะนึกถึงใครคนหนึ่งขึ้นมาได้ คนที่เคยบอกไว้ว่า ถ้าได้ข่าวของดาด้าเมื่อไหร่ให้รีบบอกเขาทันที
เธอไม่รู้หรอกว่าเขาจะช่วยอะไรได้หรือไม่ แต่เขาก็คือฟางเส้นสุดท้ายสำหรับเธอในตอนนี้
“ฮัลโหล คุณไตรลักษณ์หรือเปล่าคะ”
คุณดาวรายกรอกเสียงลงไปหลังจากที่อีกฝ่ายรับสายอย่างรวดเร็ว
“ครับผม มีอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าได้ข่าวของดาด้าแล้ว เธออยู่ที่ไหนครับ”
2K
![นางร้ายป้ายแดง [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1570109472_49189352.webp)
