บทที่ 16
มารยาหญิง
วินเนอร์
"ทายสิวันนี้เจ้เจอใครไปกินข้าวหน้ามอ.......แท่นแท๊นนนนคู่หมั้นหนุ่มสุตฮอตคณะบริหาร แต่เอ๊ะดูยังไงก็ไม่ใช่คู่หมั้นหนุ่มหล่อเดือนบริหารนะคะเพราะใส่ช็อปห้อยเกียร์ ดูดีๆอ้าวเดือนคณะวิศวะฯปี3นั้นเอง หรือที่มีข่าวว่าจะถอนหมั้นกันนั้นเป็เื่จริงคะซิสสสส เจ่เจ้ไม่รู้จะเลือกใครเลย อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน"
ข่าวซุบซิบเพจดังของมหาลัยที่ไอ้ซันมันเอาให้ดู ทำให้ผมหัวเสียอยู่ตอนนี้ที่แท้ก็แอบนัดกันออกไปกินข้าวนั้นเอง
"อะไรยังไงวะมึง ไอ้เกียร์มันจีบน้องน้ำพริกหรอ"ไอ้เอ็มถามผม
"กูไม่รู้โว้ยสงสัยอยากลองของ''
"เป็ไงละคิดแต่ว่าน้องเขาเป็ของตายจะใจร้ายกับเขายังไงก็ได้ พอเจอของตายเขาไม่สนใจแล้วมีคนมาจีบหน่อยดิ้นพล่านเลยนะมึง"ไอ้เอ็มพูดพลางสมน้ำหน้าผม
"กูไม่ได้ดิ้นโว้ยแต่เขายังเป็คู่หมั้นกูอยู่ก็ไม่ควรไปกินข้าวกับผู้ชายคนอื่นไปทั่วสิว่ะ"
"ทีมึงยังหิ้วสาวไปทั่วทั้งที่มีคู่หมั้นอยู่แล้วเลยพอเขาทำบ้างรับไม่ได้ว่างั้น"ไอ้ซันก็รุมผมอีกคน
"ไม่เหมือนกันกูเป็ผู้ชายไม่เสียหาย อีกอย่างกูก็ไม่ได้จริงจังกับใครเพราะยังไงกูก็ต้องแต่งงานกับเขาอยู่แล้ว แค่ขอใช้ชีวิตก่อนแต่งงานให้คุ้มพอแต่งงานแล้วกูก็จะหยุดทุกอย่างเอง"
ผมเถียงออกไปผมก็เป็ผู้ชายคนหนึ่งที่ยังอยากสนุกกับชีวิตวัยรุ่นมหาลัยถึงผมจะคั่วสาวไปทั่วแต่ก็ไม่ได้คิดจะจริงจังกับใคร เพราะคนที่ผมต้องแต่งงานด้วยคือน้ำพริกอยู่แล้ว
"แล้วเขาจะรู้ไหมว่ามึงแค่เล่นๆมึงไม่เคยพูดไม่เคยบอก ดีแต่ทำร้ายจิตใจเขาไปวันๆ คนปากแข็ง ฟอร์มจัดแบบมึงระวังจะถูกทิ้งไม่รู้ตัว อย่าหาว่าพวกกูไม่เตือนนะ" ไอ้เอ็มบอกเพื่อนอย่างผมให้สำนึกผิด
"กูก็ตามไปรับไปส่งอยู่นี่ไง จะให้กูทำยังไงว่ะ กูก็ชัดเจนอยู่แล้วนะว่าเลือกเขา"ผมเถียงออกไปข้างๆคูๆ
"ชัดเจนของมึงคือการอ้างสถานะคู่หมั้นนะหรอแค่นั้นไม่พอหรอก ถ้าขืนมึงยังปากแข็งไม่ทำอะไรอีกต่อไประวังหนุ่มวิศวะจะคาบคู่หมั้นมึงไปแดกล่ะกัน"ไอ้ซันเตือนอีกคนให้รีบทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะสายไป
ทำให้ผมคิดหนักเพราะไม่รู้จะทำไงั้แ่เด็กมีแต่ยัยคู่หมั้นที่ตามติดผม พลางคิดถึงเื่ในวัยเด็กที่พ่อแม่ของน้ำพริกเอาน้องมาฝากไว้ให้คุณแม่ผมเลี้ยงบ่อยๆเพราะต้องไปทำงานต่างประเทศหลายๆวัน
ส่วนเฮียพลพี่ชายน้ำพริกอยู่โรงเรียนประจำน้ำพริกตอนนั้นเป็เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆตาตี๋ๆแก้มกลมแถมแดงเหมือนซาลาเปาจนผมอดหอมแก้มน้องไม่ได้ด้วยความที่น้องไม่มีเพื่อนเล่นจึงตามติดผมไปเล่นซนเกือบทุกที่
จนวันหนึ่งที่น้องอยากหัดปั่นจักรยานผมเลยสอนน้องปั่นทำให้จักรยานน้องล้ม ผมโดนแม่ตีแต่น้องที่ตัวเล็กกว่ากลับเอาตัวมาบังผมไม่ให้แม่ตีผมพร้อมกับร้องไห้บอกจะโกรธแม่ผม ทำให้แม่ไม่ตีผมอีก แถมยังบอกว่าผมเป็คู่หมั้นของเธอและจะไม่ยอมให้ใครมาตีผมได้ผมยิ้มให้กับความน่ารักของน้องในตอนนั้น
แต่พอขึ้นม.ต้น น้องก็ไปเรียนโรงเรียนประจำทำให้ไม่ได้ค่อยได้เจอกันอีกได้มาเจอกันตอนม.ปลาย น้องก็ทำตัวไม่น่ารัก ตามหึงหวงแม้แต่กับเพื่อนผู้หญิงก็ไม่ให้เขามาใกล้ จนผมเริ่มทนไม่ไหวรู้สึกอิสระในการใช้ชีวิตหายไปจึงเริ่มควงคนนั้นคนนี้เพื่อแกล้งประชดเขาแต่ใจจริงผมก็รักเขา ยังไงเขาก็เป็คนที่ผมจะแต่งงานด้วยอยู่แล้วถึงเธอจะร้ายแค่ไหนผมก็รักเธออยู่ดี
"มึงต้องแสดงออกและทำให้เขารู้ไม่ใช่เอาแต่พูดทำร้ายจิตใจเขาชัดเจนว่าอยู่ข้างเขาถามเหตุผลเขาก่อนไม่ใช่ใช้แต่อารมณ์ตัดสินอย่างเช่นเื่น้องเดียร์เมื่อคืน "
"แต่กูเป็รุ่นพี่ เป็เฮดว้ากถ้ากูเข้าข้างน้ำพริกเขาจะหาว่ากูลำเอียงไปทางคู่หมั้นของตัวเอง ไม่ให้ความยุติธรรมกับรุ่นน้องป่าววะแล้วอีกอย่างที่ให้น้ำพริกขอโทษก็เพื่อตัวเขาจะได้มีความรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำแค่นั้น"วินเอ่ยเสียงเครียด
"กูคิดว่าน้องน้ำพริกเขาไม่คิดแบบมึงหรอกไปๆเตรียมตัวเข้ารับน้องกัน"ไอ้ซันพูดตัดบทเพราะเห็นวินเครียดเกินไป
เมื่อคืนหลังจากน้องน้ำพริกวิ่งออกไปทุกคนก็พากันแยกย้ายกัน ผมกับเอ็มก็โดนลากไปร้านเหล้านั่งดูไอ้วินมันซดเหล้าอย่างกับน้ำเปล่า แถมมันยังระบายออกมาว่า "กูจะไม่ยอมถอนหมั้นเด็ดขาดกูเสียใจที่ทำเขาเจ็บ แต่เขาดื้อไม่ฟังกูเลยแค่บอกให้น้องยอมรับผิดแล้วขอโทษแค่นั้นก็จะถอนหมั้นเลยหรอ" มันพูดพร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปากตอนนั้นมันเริ่มเมามากพูดจาไม่รู้เื่พวกผมเลยไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้มันกินแล้วจึงพามันไปส่งที่คอนโด
น้ำพริก
หอประชุมคณะบริหาร
"ระหว่างทำกิจกรรมถ้าใครไม่ไหวให้ยกมือขึ้นนะครับทางเรามีฝ่ายพยาบาลไว้คอยดูแลอยู่"
"ทุกคนจัดแถวให้เป็ระเบียบนั่งตามรหัสนักศึกษาเหมือนเดิมนะคับ"พี่วินพูดเสียงดังสมกับเป็เฮดว้ากของคณะบริหาร
"ขอโทษที่มาสายค่ะ"เดียร์พูดขึ้นพร้อมกับวิ่งมาเข้าแถว
"ผมเตือนคุณไปแล้วรอบหนึ่งนะครับทำไมคุณยังมาสายอีก"พี่วินถามเสียงดังพร้อมทั้งจ้องหน้าเอาตอบ
"ขอโทษด้วยค่ะ พอดีแวะเข้าห้องน้ำมาค่ะ"เดียร์ตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ
"มันเป็ธุระที่คุณต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อนเขาประชุมผมนัดล่วงหน้าทุกวันอยู่แล้ว แค่นี้คุณจัดการเวลาของตัวเองไม่ได้ ไปวิ่งรอบสนาม 5รอบครับ" พี่วินออกคำสั่ง
"ค่ะ"เดียร์รับคำแล้วออกไปวิ่งรอบสนามแล้วพี่วินก็สั่งให้พี่สันทนาการพาน้องคนอื่นทำกิจกรรมต่อไป
ฉันมองดูเดียร์ที่ออกไปวิ่งรอบสนามพร้อมกับส่ายหน้าพลางนึกในใจ "เป็ไงล่ะหาซีนเก่งนักนี่ไปวิ่งสัก5 รอบเผื่อเหงื่อออกจะได้ลดความแรดออกไปบ้าง"
จากนั้นก็หันมาดูน้องที่ทำกิจกรรมอยู่ข้างหน้าก็ต้องชะงักเพราะเจอสายตาพี่วินที่มองมาทางฉันอยู่แล้วทันทีที่สบตาพี่เขาก็คุยอะไรบางอย่างกับเพื่อน แล้วเดินตรงมาทางฉันอยู่
"เลิกรับน้องแล้วแวะไปกินข้าวด้วยกันก่อนนะ แล้วค่อยกลับคอนโด"พี่วินเอ่ยชวน
"แต่พริกมีสอบพรุ่งนี้นะคะต้องรีบกลับไปอ่านหนังสือ" ฉันตอบออกไป
"แวะกินข้าวแป่บเดียวแล้วค่อยกลับไปอ่าน เดี๋ยวพี่ติวให้" พี่วินพูด
ว้อททททพี่แกเป็ไรเนี่ยอยู่ๆมาชวนกินข้าวแล้วแถมจะมาติวให้ ผีเข้ารึเปล่าวะ
"ก็ได้ค่ะ"ฉันตอบรับคำเขาชวน
"เราอยากกินอะไรละเดี๋ยวพี่จะได้จองร้าน"
"อยากกินชาบูแล้วก็ปิ้งย่างค่ะ"ฉันพูดในสิ่งอยากกินมากในตอนนี้พร้อมกับนึกถึงหมูสไลด์ที่ลงไปนอนแช่ในน้ำร้อน เนื้อที่ย่างจนเกรียมแล้วนำไปจิ้มกะน้ำจิ้ม ฮือออแค่คิดก็น้ำลายไหล ฟินนมากก
"เช็ดน้ำลายหน่อยน้ำลายไหลแล้ว ยัยเด็กตะกละ" พี่วินพูดยิ้มๆ
"ไม่มีสะหน่อยอย่ามาแกล้งเค้านะ"
ฉันรีบเอามือปาดตรงขอบปากดูก็ไม่มีอะไรจึงพูดพร้อมทำหน้ายู่ใส่ พี่วินจึงเอามือมาจับหัวฉันส่ายไปมา
"ช่วยด้วยค่ะมีน้องเป็ลม"อยู่ๆก็มีคนะโออกมา
พวกเราจึงรีบวิ่งออกไปดูที่สนามเจอเดียร์นอนเป็ลมอยู่พี่วินมองหน้าฉันก่อนจะขยับตัวไปอุ้มเดียร์ขึ้นไปยังจุดพยาบาลฉันแอบเห็นเด็กนั้นหันมายิ้มเยาะฉันอย่างเหนือกว่าที่พี่วินอุ้มนางฉันเลยได้แต่กรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย ยัยเด็กนี้ขยันหาซีนเก่งจัง สำออยเหลือเกินมารยาผู้หญิงนี้ร้ายกาจจริงๆ
73
