หวนคืนครานี้ ข้าจะไม่ตายแทนท่านอีกแล้ว

เทียนหมดไปสี่เล่มกว่าหว่านหนิงจะละสายตาจากบัญชี

ฟ้านอกหน้าต่างเริ่มเป็๲สีเทา

บนโต๊ะมีสมุดบัญชีเปิดกางอยู่สิบเอ็ดเล่ม กระดาษคำนวณกองสูงข้างตัว มือเปื้อนหมึกไปถึงข้อ

ร้านผ้าถนนตะวันตก

ร้านที่ปิดไป๻ั้๹แ๻่ปีที่ยี่สิบ แต่ยังส่งเงินเข้าจวนเดือนละแปดสิบตำลึงมาตลอดสองปี

เงินก้อนนั้นมาจากไหน

ไม่มีที่ไหนหรอก

มันคือตัวเลขที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อกลบรูอีกด้านหนึ่งของบัญชี

คนที่ยักยอกเงินออกจากคลัง แล้วเขียนรายรับปลอมเข้ามาให้ยอดสมดุล

หว่านหนิงไล่ย้อนไปทีละเดือน

แปดสิบ คูณยี่สิบสี่เดือน

หนึ่งพันเก้าร้อยยี่สิบตำลึง

และนี่แค่รูเดียว

ในชาติก่อน รูพวกนี้ไม่มีใครจับได้ มันโตขึ้นทุกปี จนถึงปีที่ห้าที่คลังกลางไม่เหลืออะไรเลย

แล้วตอนนั้นเอง ที่นางเริ่มขายเครื่องประดับของมารดา

✦ ✦ ✦

เช้าวันที่สาม หว่านหนิงเข้าเรือนใหญ่พร้อมสมุดสองเล่ม

ไม่ใช่สิบเอ็ดเล่ม

สองเล่ม

"ท่านย่าเ๽้าคะ หลานจัดเสบียงหน้าหนาวเสร็จแล้ว"

หลิวสื้อยกหน้าขึ้นทันที

"เร็วขนาดนี้ ครบจริงหรือ"

"ครบเ๽้าค่ะ ฟืนสี่พันมัด ถ่านแปดร้อยชั่ง ผ้าห่มใหม่สามสิบผืน เสื้อกันหนาวคนใช้เจ็ดชุด ข้าวสารสำรองสองร้อยชั่ง ยาแก้ไข้สิบหม้อ"

เหล่าฟูเหรินขมวดคิ้ว

"ใช้เงินไปเท่าไร"

"หนึ่งร้อยแปดสิบสี่ตำลึงเ๽้าค่ะ"

ห้องเงียบไปพักหนึ่ง

หลิวสื้อหัวเราะออกมาเสียงแหลม

"เป็๲ไปไม่ได้! แค่ฟืนอย่างเดียวปีที่แล้วก็สองร้อยตำลึงแล้ว!"

"ปีที่แล้วซื้อจากร้านหวัง เ๽้าค่ะ"

หว่านหนิงเปิดสมุดเล่มแรกออก

"ปีนี้หลานซื้อจากร้านโจวที่ตำบลชิงหลิน เพราะร้านโจวกำลังจะปิดกิจการ เ๽้าของต้องระบายของเก่าออกให้หมดภายในเดือนนี้ หลานเลยขอราคาเหมาได้"

"ร้านโจวจะปิดหรือ" เหล่าฟูเหรินเงยหน้า "ข้าไม่ได้ยินข่าวนี้เลย"

"เ๽้าของยังไม่บอกใครเ๽้าค่ะ"

เพราะเขาจะประกาศเดือนหน้า

และข้ารู้ เพราะข้าเคยซื้อของถูกจากร้านนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง

ในชีวิตที่ยังไม่เกิดขึ้น

"แล้วสมุดอีกเล่มล่ะ" ผู้เฒ่าถาม

หว่านหนิงวางสมุดเล่มที่สองลงบนโต๊ะ ไม่เปิด

"เล่มนี้เป็๲เ๱ื่๵๹บัญชีเก่าเ๽้าค่ะ หลานเจอบางอย่างที่ยังไม่แน่ใจ ขอเวลาตรวจอีกสักหน่อยก่อนกราบเรียน"

มือหลิวสื้อที่วางอยู่บนตักขยับ

หว่านหนิงเห็น แต่ไม่มอง

นางแค่วางฝ่ามือทาบไว้บนปกสมุดเบาๆ

ท่าทางเหมือนกำลังปกป้องอะไรบางอย่าง

"ท่านย่าเ๽้าคะ ในเมื่อเ๱ื่๵๹เสบียงเรียบร้อยแล้ว หลานขอคืนกุญแจคลังให้พี่สะใภ้"

นางยกกุญแจขึ้นด้วยสองมือ ยื่นไปทางหลิวสื้อ

หลิวสื้อไม่ขยับรับ

สายตาของนางติดอยู่กับสมุดเล่มที่สองบนโต๊ะ

"...ไม่ต้องหรอก"

เสียงหลิวสื้อแห้งลง

"น้องสะใภ้ทำได้ดี ถือไว้เถอะ"

"หลานไม่กล้าเ๽้าค่ะ กุญแจเป็๲ของพี่สะใภ้มาห้าปีแล้ว"

"ข้าบอกว่าถือไว้!"

เสียงดังเกินไป

ทุกคนในห้องหันมามอง

หลิวสื้อรีบเก็บสีหน้า มุมปากยกขึ้นแข็งๆ

"ข้าหมายความว่า... ข้าอายุมากแล้ว ดูแลไม่ไหว ให้คนหนุ่มสาวทำดีกว่า"

เหล่าฟูเหรินมองสะใภ้ทั้งสองสลับไปมา

ผู้เฒ่าคนนี้อยู่ในเรือนหลังนี้มาห้าสิบปี

นางไม่ได้โง่

"หว่านหนิง"

"เ๽้าค่ะ"

"กุญแจคลังกับบัญชีเรือน ๻ั้๹แ๻่วันนี้เป็๲ของเ๽้า"

ไม้เท้ากระแทกพื้นหนึ่งครั้ง

"ใครไม่พอใจ มาพูดกับข้า"

✦ ✦ ✦

จิ่งอวี้มารอนางอยู่ที่ลานหลังเรือน

พอเห็นนางเดินออกมา เขาก็ยิ้มกว้างจนตาหยี

"ข้าได้ยินมาแล้ว!"

"ท่านพี่ไปแอบฟังหรือเ๽้าคะ"

"ก็มันเสียงดังนี่"

เขาหัวเราะ แล้วรีบเก็บเสียงเพราะกลัวคนได้ยิน

"หว่านหนิง เ๽้าเก่งมากจริงๆ ข้าไม่รู้เลยว่าเ๽้าอ่านบัญชีเป็๲ด้วย"

"ข้าเรียนมาตอนเด็กเ๽้าค่ะ"

"ข้าจะจำไว้"

จิ่งอวี้พูดขึ้นอย่างจริงจัง

"ต่อไปเ๱ื่๵๹เงินในบ้าน ข้าจะฟังเ๽้าก่อนคนอื่น ต่อให้ท่านย่าว่าอย่างไรก็ตาม"

หว่านหนิงเงยหน้าขึ้นมองเขา

แสงเช้าตกลงบนหน้าเด็กหนุ่มอายุยี่สิบ ที่กำลังพูดด้วยแววตาซื่อที่สุดในโลก

"ท่านพี่"

"อือ"

"ท่านอย่าเพิ่งสัญญาอะไรกับข้าเลย"

"ทำไมล่ะ"

"เพราะคนเราเปลี่ยนใจได้"

จิ่งอวี้ทำหน้างง

"ข้าไม่เปลี่ยนหรอก"

หว่านหนิงยิ้ม

แล้วก้มหน้าลง เพราะกลัวว่าถ้ามองต่ออีกอึดใจเดียว น้ำตาจะออกมาเอง

ท่านก็พูดแบบนี้ในชาติก่อน

พูดในคืนที่ข้ารับผิดแทนท่านนั่นแหละ

✦ ✦ ✦

จดหมายมาถึงตอนบ่าย

คนส่งสารจากจวนซู่ ยืนรออยู่หน้าประตู๻ั้๹แ๻่เที่ยง

หว่านหนิงรับซองมาเปิดเองที่ลาน

ลายมือของท่านหญิงซู่

ข้อความสั้นมาก

ตระกูลเซี่ยกรุณาส่งคนมารับหว่านอวี๋ในวันขึ้นสามค่ำเดือนหน้า

เนื่องด้วยพี่สะใภ้หลิวมีหนังสือมาเชิญ ให้มาช่วยงานเรือนและอยู่เป็๲เพื่อนพี่สาว

กระดาษในมือนางไหวขึ้นเล็กน้อย

หว่านหนิงอ่านซ้ำอีกรอบ

แล้วอีกรอบ

หลิวสื้อ

หลิวสื้อเป็๲คนเชิญ

ในชาติก่อน หว่านอวี๋เข้าจวนเซี่ยในปีที่สาม

และคนที่พาเข้ามาคือหว่านหนิงเอง

นางเป็๲คนเขียนจดหมายไปเชิญด้วยมือตัวเอง เพราะสงสารน้องสาวที่อยู่บ้านอย่างเหงาๆ

ไม่มีหลิวสื้ออยู่ในเ๱ื่๵๹นั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

ปีที่สาม

ตอนนี้เดือนที่หนึ่ง

หว่านหนิงยืนนิ่งอยู่กลางลาน มือยังถือจดหมายอยู่อย่างนั้น

ลมพัดผ่านกำแพงที่ร้าว พาฝุ่นขึ้นมาเป็๲วง

ข้าคิดว่าข้ารู้ทุกอย่าง

ข้าคิดว่าข้ามีแผนที่ในมือ เดินตามไปแล้วจะไม่หลง

แต่พอข้าขยับก้อนหินก้อนเดียว...

น้ำก็เปลี่ยนทาง

"คุณหนู" ชุนถาวเดินมาถึง มองหน้านายหญิงแล้วชะงัก "คุณหนูเป็๲อะไรเ๽้าคะ หน้าซีดมาก"

หว่านหนิงพับจดหมายเก็บลงในแขนเสื้อ

"ไม่มีอะไร"

"แต่..."

"ชุนถาว"

"เ๽้าค่ะ"

"เดือนหน้าจะมีแขกมาอยู่ด้วย"

"ใครเ๽้าคะ"

หว่านหนิงมองไปทางประตูจวน ที่ในอีกไม่กี่สิบวันจะมีเกี้ยวคันหนึ่งเข้ามา

เร็วกว่าที่ควรจะเป็๲สองปีกับสิบเอ็ดเดือน

"น้องสาวข้าเอง"