สุดท้ายผมก็ต้องกินอาหารจานละเจ็ดแสนบาดคอเลยเถอะวันนี้เป็วันที่นายท่านจะกลับมาผมกระวนกระวายนั่งไม่ติดเตียงสามวันเขาไม่ให้ผมออกไปไหนเลยได้แต่นั่งกินนอนเหมือนหมารอเ้าของกลับมาเล่นด้วย
ผมยังจำสัญญานั่นได้ว่าผมต้องมีลูกให้เขาร้อยห้าสิบคนหนี้ถึงจะถูกปลดออกหมดและถามจริงคนบ้าที่ไหนเขามีลูกเป็ฝูงขนานนั้นไม่ใช่กบไม่ใช่เขียด
คาสขึ้นมาบอกให้ผมเตรียมตัวอาบน้ำก่อนนายท่านจะบินถึงไทยย้ำนะว่าเนื้อตัวต้องสะอาดห้ามมีกลิ่นตัวนอนอยู่เฉยๆ จะเอากลิ่นตัวมาจากไหนบ้าหรือเปล่าผมแช่น้ำแร่ผสมน้ำหอมกลิ่นแป้งเด็กคาสทำเองหมดทุกอย่างรวมทั้งมีสาวใช้ขัดสีฉวีวรรณให้..คุณเชื่อไหมว่าตอนนี้ผมนั่งถอนหายใจเป็รอบที่ร้อยละ
พอจัดการทำความสะอาดเนื้อตัวเสร็จก็ออกมาจากห้องน้ำเห็นคาสยืนรอผายมือให้ผมเดินตาม
"เราจะไปไหน? "
"นายท่านมาถึงแล้ว้าพบคุณทรงกรดเดี๋ยวนี้ครับ"
"เอ่อ ด้วยชุดนี้อ่ะเหรอ? "
"ใช่ครับ"
ชุดคลุมอาบน้ำสั้นเสมอหูผมปฎิเสธทำอะไรไม่ได้ไงยิ่งเข้าใกล้ห้องทำงานของนายท่านมากเท่าไรยิ่งกลัวผสมใจเต้นแรงผมไม่อยากเจอเขาเลยคาสเปิดประตูบานสีดำผมยึกยักไม่ก้าวเข้าไปสักที
"ผมปวดฉี่ขอไปเข้าห้องน้ำ"
"เข้ามา อย่าลีลา"
"คุณกรดครับผมขอเตือนว่าอย่าดื้อกับนายท่านเป็อันขาดเพราะถ้าท่านโกรธคุณเจ็บตัวแน่"
"ก็ได้"
ก้าวขาเดินเข้าไปด้วยใจหวาดหวั่นก่อนจะได้ยินเสียงปิดประตูมองยังผู้ชายหน้าเกรงขามวันนี้นายท่านใส่แว่นตารับเข้ากับจมูกเป็สันหล่อเนียบเลยเขาใช้สายตาคมจ้องผมั้แ่หน้าประตูยันผมเดินมานั่งโซฟา
บรรยากาศรอบๆ เหมือนมีเมฆหมอกปกคลุมผมนั่งเอาขาเบียดชิดกันไม่กล้าเงยหน้าสำรวจห้องของเ้าของคาสิโน
"มานั่งนี่"
"ห่ะ นายท่านว่าอะไรนะครับ"
"อย่าให้ต้องพูดซ้ำ"
สิ่งที่นายท่านสั่งก็คือให้ผมนั่งบนตักเขาใครมันจะกล้าผมหันซ้ายหันขวาหมดหนทางแต่เลือกจะนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับตัวไปไหน
"ทรงกรดฉันไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่ง"
"ผมจะนั่งโซฟา"
"อย่าทำให้ฉันหมดความอดทน"
"เดี๋ยวนายท่านปวดขาผมตัวหนัก"
"พยศ! "
พูดด้วยเสียงเย็นะเืคำเดียวแล้วหยิบปืนออกมาวางไว้บนโต๊ะสีหน้าของนายท่านตอนนี้มันนิ่งเฉยซึ่งคาดเดาอะไรไม่ได้เลยว่ากำลังคิดอะไร..ภายในห้องเงียบกริบก่อนจะเห็นว่านายท่านลูบปืนใช้สายตาอันน่ากลัวมองผม..ด้วยความกลัวตายเลยเลือกที่จะเดินไปนั่งอยู่ในโอวาทเขา
"ชอบให้ฉันขู่หรือไง"
"ผมกลัวท่านหนัก"
"อย่ามาคิดแทนฉัน"
"เอ่อ เปล่านะครับ"
"อะไรที่ฉันตัดสินใจแล้วคือต้องถูก"
ผมพยักหน้าไม่ได้พูดต่อทอดสายตาดูเอกสารมากมายที่จัดเรียงเป็ระเบียบกระทั่งแขนของนายท่านพาดรอบกอดเอวผมไว้กลิ่นหอมจางๆ ปะทะเข้าจมูกซึ่งนั้นก็หมายความว่าใบหน้าหล่อของเขามันใกล้ผมมากไม่ใช่สิต้องเรียกว่าแก้มแนบแก้มเลยต่างหาก
"กลิ่นตัวนายทำให้ฉันผ่อนคลาย"
"นายท่านครับคือชิดเกินไปแล้ว"
"นายเป็ของฉัน...ฉันจะทำอะไรก็ได้"
"แต่ผมไม่ชิน"
"ทรงกรดฉัน้าจูบนาย"
ผมประท้วงทำหูทวนลมไม่ฟังคำสั่ง..นายท่านจึงรั้งดึงเส้นผมให้เงยมองหน้าเขาใช้มือลูบวนริมฝีปากผมก่อนจะประกบปากของตัวเองลงมานายท่านค่อยๆ ลากริมฝีปากไปมาทั่วปากผมค่อยๆ ตะล่อมจนผมตกตะลึงเริ่มเปิดปากตอบกลับอย่างเงอะงะหลงเคลิบเคลิ้มกับจูบของเขา
"อ๊ะ อืออ"
จนนายท่านสอดลิ้นเข้ามาัักับลิ้นผมในโพรงปากตวัดเกี่ยวอย่างชำนาญย้อนกลับดูตัวเองแม้แต่ใช้ลิ้นก็ทำไม่เป็ถึงว่าแฟนทุกคนที่ผมคบหนีหายไปหมด...จูบของเขาทำผมแทบสิ้นลมหายใจจูบมาราธอนนานเกิดกว่าสิบนาทีก่อนนายท่านจะเป็ฝ่ายผละออก
"ปากของฉันห้ามให้ใครัั"
"แฮ่ก ขะ ของผมต่างหาก"
"บนตัวนายทุกอย่างที่โดนประทับตราล้วนคือของฉัน"
"ปล่อยได้หรือยังครับ"
"ฉันเคยบอกนายหรือยังว่าฉันเป็คนโลภ"
"พะ อื้ออ"
ก้มลงมาจูบอีกครั้งนายท่านดูดฉกลิ้นผมอย่างกับแวมไพร์กระหายเืมือหนาไซร้บริเวณท้ายทอยค่อยๆ เลื่อนลงมาบีบปุ่มเม็ดนมผมเขาใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งขยี้มันแรงๆ
"อ๊ะ อายอัน"
" นิ่ง "
ผมบิดตัวสั่นระริกเพราะความเจ็บน้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาอาบสองแก้ม..น่าอายสมเพชตัวเองมากๆ เลยวินาทีนี้เหมือนนายท่านจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกจึงหยุดค้างไว้
"ทรงกรดฉันไม่ได้ใจดีขอเตือน"
"ฮึก ผมเจ็บ"
"นายทำให้ฉันหงุดหงิด"
"งั้นผมออกไปได้แล้วใช่ไหมครับ"
"ฉันไม่ได้สั่ง หยุดร้องไห้ซะ"
"ฮือ มะ มันห้ามไม่ได้หนิ"
"วันนี้ฉันจะปล่อยให้นายทำใจก่อนแต่วันพรุ่งนี้นายต้องยอมตกเป็ของฉัน"
นายท่านเช็ดน้ำตาออกให้ผมก่อนจะกลับไปสนใจงานที่วางอยู่บนโต๊ะต่อพรุ่งนี้ของจริงสินะน้ำตาผมไหลคลออีกครั้ง..ทำไมชีวิตผมต้องมาเจออะไรแบบนี้
.
.
หลังจากนายท่านทำงานเสร็จก็ลากคอผมมาหยุดที่คฤหาสน์หลังใหญ่แบบสวยเกินไม่สามารถบรรยายได้วงเวียนธนูแปดทิศด้านทางเข้าโครงตั้งตระง่าสง่างามเป็สัญลักษณ์โดยเฉพาะก่อนถึงประตูทางเข้าสองชั้นมีบอดี้การ์ดล้อมรอบเน้นความปลอดภัยสูงสุด
ด้านข้างมีทะเลสาปขนานใหญ่ช่างกลมกลืนสะท้อนรสนิยมของเ้าของคฤหาสน์อีกด้วยผมเองแอบมองเห็นว่ามีอีกหลังแต่ดูไม่พิเศษเท่าหลังที่ผมกำลังยืนเหยียบอยู่ ณ บัดนี้
"คาส"
"ครับนายท่าน"
"พาคนของฉันขึ้นไปข้างบน"
"ครับ นายท่านจะ...รับทราบครับ"
นายท่านใช้หางตามองผมก่อนจะเดินออกไปพร้อมลูกน้องอีกสี่ห้าคนผมเผลอเบะปากตามหลังแข็งแรงนั่นคาสพาผมขึ้นข้างบน..ห้องที่ผมต้องอยู่จะเป็ห้องไหนไปไม่ได้นอกจากห้องของนายท่าน
"เอ่อ คาสคฤหาสน์อีกหลังมีใครอยู่เหรอ"
"ผมว่าคุณกรดไม่รู้น่าจะดีกว่า"
"หรือเป็คฤหาสน์ผีสิงเลยคิดจะปกปิดผม"
"เฮ้อ คฤหาสน์หลังนั้นเป็ฮาเร็มของนายท่านเองครับ"
"ฮาเร็ม? "
"ผมหมายถึงผู้หญิงของนายท่าน"
"ฮาเร็มนี่คือต้องเยอะมากๆ เลยนะ"
"เอ่อ ที่ผมนับได้ก็มีประมาณสามสิบสี่สิบคนครับ"
"อย่าบอกนะว่าที่รีบออกไปนั่นก็.."
"ใช่ครับอย่างที่คุณกรดคิด"
เปิดเป็ฮาเร็มนายท่านก็ไม่เบาเลยนะเนี่ยผมคิดว่าไม่แปลกหรอกหล่อรวยเก่งเพอร์เฟคขนานนี้ถ้าไม่มีนะสิแปลกว่าแต่นายท่าน้าร่างกายผมมาทำไมในเมื่อมีผู้หญิงพวกนั้นคอยบริการอยู่แล้ว
"นายท่านของนายไม่กลัวเป็เอดส์หรือไง"
"ผู้หญิงทุกคนผ่านมือนายท่านคนแรกครับทางเราตรวจสอบอย่างดีส่วนใหญ่ดีกรีนางแบบลูกคนใหญ่คนโตทั้งนั้น"
"มีของดีขนานนั้นแล้วมาเอาผมทำไมล่ะ"
"ไว้คุณกรดรอถามนายท่านเองดีกว่าและคาดว่าหลังจากคืนนี้ผ่านไปฮาเร็มคงต้องยุบตัวลงแล้วละครับ"
"อ้าว ไม่เสียดายแย่เหรอ"
"ไม่เสียดายหรอกครับนายท่านคงกำลังเตรียมตัวเป็สามีที่ดีและพ่อดีเด่นอยู่"
ผมสตั๊นหลังจากได้ยินสิ่งที่คาสตอบกลับก่อนจะพบว่าตัวเองหน้าขึ้นสีเริ่มลามแดงไปทั่วตัวจนคาสยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมจะล้อเลียนตกลงเ้านายกับลูกน้องก็ร้ายพอๆ กันสินะ
4K
