อัญเชิญผู้กล้า แบบตรูทำไมฟระ วาเนสซ่า

ผม อิจิกะ โทจิ ผุ้อยู่จุดสูงสุดของดาบและเวทย์มนต์กำลังนอนฝันหวานอยู่บนเตียงที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบมากกว่าพันดอก จู่ๆ สติของผมก็หลุดลอยไปทั้งที่มือกำลังกำดาบ เอ็กคาลิเบอร์ไว้

ฟ้าว ตูมมมมมมมมมมมม
ผมตกมาจากฟากฟ้าอย่างรุนแรงทะลุห้องสาวคนหนึ่งที่กำลังกล่าวคาถาศักดิ์สิทธิ์ อันเชิญผู้กล้าอยู่ เธอยืนอยู่บนต้นไม้สูง 4เมตรในห้องอันโอ่โถงของเธอ และที่สำคัญเธอไม่ใส่เสื้อผ้า
' อัญเชิญ ตรูทำไมฟระคนกำลังนอน แถมเธอก็ไม่ใส่เสื้อผ้าอีก ' ผมคิดและหันไปมอง อัศวินสาวศักดิ์สิทธิ์ เผ่าเทพ ที่ร่างกายเปลือยเปล่า เธอค่อยลืมตาขึ้นมา และด้วยความตกใจทำให้เธอตกจากต้นไม้ลงมาดังตุบ
" อ๊า " เธอส่งเสียงดังก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นก้นจ้ำเบ้า
' มีปีกทำไมไม่บิน ฟระ วาเนสซ่า ' ผมสบถในใจแล้วถามเธอออกไป
" อัญเชิญผมมามีอะไรรึ หรือจะให้ไปปราบจอมมาร "
ผ่านไปสักครู่หนึ่ง เธอไม่ตอบเพียงแต่เดินไปกอดโอฮาโอ้ แล้วเริ่มเล่นเพลง { บุปผามรณะสีเพลิง }
" ฮ้า ฮ้า เพราะใช่ไหมล่ะ " เธอส่งเสียงหื่นออกมา มันคงฟินมากๆเลยที่เล่นเพลงให้ชายแปลกหน้าฟังไปด้วย ขณะใส่ชุดวันเกิด
" แล้วเรียกข้ามาทำไมรึ วาเนสซ่า " ผมเห็นป้ายชื่อเธอตกอยู่ข้างๆเสื้อมานานแล้ว ดูเหมือนทุกคนในโลกนี้จะมีป้ายชื่อ
" ไม่มีอะไร เรียกมาเล่นๆ เฉยๆ " วาเนสซ่า อัศวินสาวสุดหื่นกล่าว
" อะไรนะ งั้นก็รีบส่งตรูกลับไปโลกเดิมเร็วซิ "
" ส่งกลับไม่ได้ รุ้แต่วิธีเรียกมา แต่ไม่รุ้วิธีส่งกลับ " เธอทำหน้าอินโนเซ้นเหมือนเด็กโง่
" ว...วาเนสซ่า เธอนะเธอ " ผมโมโหสุดขีดแล้ว หยิบดาบเอ็กคาลิเบอร์ขึ้นมาขู่เธอ
" เอาสิ ผ่าร่างชั้นเลย เราจะได้มีความสุขไปด้วยกันขณะผ่าร่างชั้น ไม่คิดหรือว่ามันเป็นความบังเทิงที่หาค่าไม่ได้นะ " อัศวินสาว วาเนสซ่า กล่าว พร้อมส่งเสียงร้องเพลงออกมาอีก เธอค่อยๆ เดินเข้ามาหาผม โดยไม่ปิดบังเรือนร่างของตนเลย
" พระเจ้า ช่วย ตรู ด้วยยยยยยยยยยยยยยยย ตรูถูกอัญเชิญมาต่างโลก โดยอัศวินสาวสุดหื่น โดยไร้วัตถุประสงค์ แล้วจะกลับยังไงเนี่ย??? " ผมตะโกนเรียกพระเจ้า ให้ช่วยสุดเสียง ก่อนจะกระโดดออกทางหน้าต่างเพื่อหนี วาเนสซ่า
' สูงโว้ยยยยยยยยยยยยย ดิ่ง พสุธาแล้ว ' ผมคิด
ฟ้าว ฟ้าว ฟ้าว
ผมตกลงในสระน้ำ แล้วแหวกว่ายหนีวาเนสซ่า อย่างรีบร้อน ขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ ในตอนนั้นเอง ผม ก็ได้พบกับริต้า สาวใช้ของ วาเนสซ่า
" ผู้กล้า โทจิคะ กางเกงขาดค่ะ" ริต้าชี้มือมาที่กางเกงผม และเธอต้องตกใจกับขนาดทวนมังกรของผม จนร้องว้ายออกมาด้วยความอาย ให้ตายสิ โลกนี้ สาวๆไร้ยางอายกันรึไง
ผมต้องรีบวิ่งหนีออกจาก คฤหาสต์หลังนี้ โดยไม่เหลียวหลังกลับมา
' โธ่โว้ย ซวยสุดขีดเลยตรู แถมกางเกงตัวโปรดก็ยังมาขาดอีก ให้ตายเถอะ ' ผมเริ่มเช็คร่างกายตัวเองแต่ไม่มีส่วนไหนขาดหายไป เป็นอันว่าเซฟ