ระหว่างที่กุลจิรากำลังเลือกพื้นที่สร้างบ้านและทำสัญญากับโครงการโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เมื่อเธอหยิบขึ้นมาดูเป็สายโทรเข้าของฉายรวี“ทำไมเธอยังไม่มาสักที ฉันกำลังจะทำสัญญาซื้อบ้านแล้ว”
น้ำเสียงของฉายรวีไม่ค่อยดีนัก“เธอรอสักครู่นะ อย่างพึ่งเซ็น ฉันจะให้พ่อโทรคุยกับผู้จัดการให้ราคาพิเศษกับเธอ”
กุลจิราได้ยินน้ำเสียงของฉายรวี“เกิดอะไรขึ้น? เธอโอเคไหม?”
ฉายรวีอดจะบ่นให้กุลจิราฟังไม่ได้“ก็แม่นะสิ บอกว่ามีธุระด่วนให้ไปหา ฉันก็รีบไปนึกว่าเกิดเื่อะไรขึ้นความจริงคือให้ฉันมานัดดูตัวที่ร้านอาหาร”
น้ำเสียงฉายรวียังคงกังวล“คงอีกนานกว่าแม่จะยอมปล่อยให้ฉันกลับ กุล ฉันกลัว! ฉันกลัวจะเจอแบบชัยกรอีกเธอช่วยดูผู้ชายคนนี้ให้ฉันหน่อยได้ไหม ท่าทางของเขาก็สุภาพอ่อนโยนเหมือนชัยกรเลยแล้วแม่ฉันก็ชอบเขามาก ฉันคงต้องคบกับเขาตามที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นชอบ”
กุลจิรารู้สึกสงสารฉายรวีที่ต้องโดนพ่อแม่บังคับให้แต่งงานกับคนที่ท่านเลือกให้เท่านั้น“ได้สิ เธอพาเขามาให้ฉันสแกนเกย์ รับรองเื่นี้ฉันไม่เคยพลาด เธอวางใจได้เลย”
น้ำเสียงของฉายรวีเริ่มดีขึ้น“ขอบคุณนะ แล้วก็ขอโทษด้วยวันนี้ฉันคงไปหาเธอไม่ได้แล้ว แต่ไม่ต้องห่วงฉันจะให้พ่อโทรคุยกับผู้จัดการโครงการ ฉันออกมาห้องน้ำนานแล้วฉันต้องรีบกลับไปก่อนที่แม่จะมาตาม บาย” แล้วฉายรวีก็วางสายทันที
กุลจิรามองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายเธอได้แต่กรอกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้ แล้วกลับมาอ่านเอกสารต่อ
เสียงโทรศัพท์ของญาดาดังขึ้นจึงขออนุญาตรับสาย แล้วเดินไปอีกมุมหนึ่งไม่ไกลจากกุลจิราญาดาที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่หันมามองกุลจิรา แล้วทำท่าทางให้กุลจิรารออีกสักครู่
กุลจิราเลยนั่งอ่านสัญญาและงวดเงินที่ต้องจ่ายระหว่างรอญาดา
ญาดารีบเดินมานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกุลจิรา“คุณกุลจิราค่ะผู้จัดการให้ส่วนลดเป็พิเศษและตกแต่งภายในบ้านให้คุณกุลจิราฟรีหนึ่งห้องค่ะคุณกุลจิราสนใจจะให้ทางโครงการตกแต่งห้องไหนดีคะ”
กุลจิรายิ้มอย่างยินดีที่ได้ส่วนลดและยังได้ตกแต่งห้องฟรีหนึ่งห้องฉายรวีช่วยเธอได้มากเลย “ฉันอยากให้ตกแต่งห้องครัวค่ะ”
แล้วกุลจิราก็บอกรายละเอีดยความ้าของเธอให้ญาดาอย่างละเอียด
ญาดาจดบันทึกความ้าของกุลจิรา“คุณกุลจิรารอสักครู่นะคะฉันจะทำเอกสารส่วนลดกับเอกสารห้องครัวเพิ่มเติมแนบไปกับสัญญาด้วยค่ะ”
หลังจากญาดาทำเอกสารเสร็จก็ยื่นให้กุลจิราตรวจสอบกุลจิราเซ็นชื่อและโอนเงินงวดแรกเรียบร้อยก็เกือบสี่โมงเย็น
ญาดาชักชวนให้กุลจิรานั่งรถกอล์ฟไปดูที่ดินแปลงที่กุลจิราเลือกสร้างบ้าน
ระหว่างที่กำลังนั่งรถกอล์ฟพูดคุยกันกุลจิราก็มองเห็นร่างสูงที่ดูคุ้นตาอยู่ไม่ไกลท่าทางไม่ค่อยดีนักดูเหมือนกำลังยืนพิงกำแพงบ้าน
เมื่อเข้าไปใกล้กุลจิราก็เห็นว่าเป็พีรดนย์ยืนพิงกำแพงบ้านสีหน้าซีดขาว เนื้อตัวสกปรกยิ่งเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกจนมองเห็นได้อย่างชัดเจน
ทันทีที่ญาดาจอดรถ กุลจิราก็ใเมื่อเห็นพีรดนย์ในสภาพอย่างนี้ “พี่ดน!ได้รับาเ็มากไหมคะ?”
ก่อนที่เขาจะทันได้พูดกุลจิราก็พูดอย่างโอ้อวดว่า “โชคดีที่กุลมาเจอก่อนไม่อย่างนั้นพี่ดนคงเป็ลมไปแล้ว”
พีรดนย์ “...”
พีรดนย์ไม่อยากคุยไร้สาระกับกุลจิราอีกจึงสั่งเธอว่า “เรียกให้ใครสักคนมารับฉัน”
เขาเห็นรถกอล์ฟคันเล็กเกินไปถ้าเขาเอารถกอล์ฟไปก็คงต้องทิ้งใครคนใดคนหนึ่งไว้ที่นี่ ซึ่งดูจะไม่ปลอดภัยขนาดเขาระวังตัวเป็อย่างดียังถูกรถจักรยานยนต์ของคนงานเฉี่ยวชนจนล้มที่สำคัญคือชนเขาแล้วก็ขี่หนีไปอย่างรวดเร็ว
“ได้ค่ะ”กุลจิราถามพีรดนย์ด้วยความสงสัย “คุณทิวัตถ์ไปไหนคะ ทำไมไม่อยู่กับพี่ดน?”
พีรดนย์พยายามยืนให้มั่นคง อิงแผ่นหลังกับกำแพงด้วยความเ็ป“ฉันให้ทิวัตถ์ไปคุยงานกับผู้จัดการโครงการเห็นผู้จัดการบอกว่ามีเื่ที่ตัดสินใจไม่ได้ฉันเลยให้ทิวัตถ์ไปจัดการ”
กุลจิราชะงักไปชั่วครู่ คงไม่ใช่เื่ที่เธอซื้อบ้านแล้วได้ส่วนลดกับตกแต่งห้องฟรีหรอกนะกุลจิราหันไปมองญาดา พอเห็นญาดาพยักหน้ายอมรับ กุลจิราแทบจะหายใจไม่ออก
กุลจิราเลยให้ญาดาโทรบอกทิวัตถ์ให้เอารถมารับพีรดนย์ไปโรงพยาบาล
กุลจิราเริ่มสังเกตเห็นเขายืนอยู่ที่เดิมมานานสีหน้าเขาก็ไม่ค่อยดีนัก กุลจิราเดินเข้าไปประคองพีรดนย์เพื่อจะช่วยให้เขาเดินมานั่งรอที่รถกอล์ฟ แต่เขาไม่ยอมขยับ
พีรดนย์ถามอย่างสงสัยว่า “เธอไหวไหม?”
กุลจิราพยักหน้ายืนยัน “ไหวค่ะพี่ดนเดินเองไหวไหมคะ?”
กุลจิรามั่นใจพละกำลังของเธอ แม้อีกฝ่ายจะเป็ผู้ชายที่สูงเกือบสองเมตรน้ำหนักของเขาก็คงหนักมากเช่นกัน
พีรดนย์ “...”
เธอกลัวเขาไม่เชื่อว่าเธอประคองเขาได้จึงหันไปมองเขายืนยันคำพูด “กุลประคองพี่ดนได้ค่ะ แต่อย่าหลงรักกุลนะคะ!”
กุลจิราเห็นในซีรีย์มานักต่อนักแล้วเื่แบบนี้ผู้หญิงสวยคนไหนถูกผู้ชายช่วยไว้ใจก็จะเต้นแรง ตกหลุมรักทันที
ถ้าเป็ผู้ชายถูกผู้หญิงสวยช่วยไว้ก็อาจจะใจเต้นแรงแล้วตกหลุมรักก็ได้ยิ่งตอนนี้เธออยู่ในนิยาย เธอกลัวเื่ราวแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ง่ายเธอต้องพูดกันเอาไว้ก่อน
พีรดนย์พูดด้วยน้ำเสียงเ็า“ไร้สาระ!”
เธอไม่พลาดโอกาสที่จะเตือนเขาถึงความดีที่เธอมีต่อเขา “กุลช่วยพี่ดนในครั้งนี้พี่ดนต้องจดจำความดีของกุลเอาไว้ให้ขึ้นใจด้วยนะคะ”
เขากัดฟันพูด “หยุดพูด!”
พีรดนย์ถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดแล้วโอบแขนรอบไหล่เล็กลงน้ำหนักไปทางกุลจิราอย่างไม่ค่อยมั่นใจหลังจากกุลจิราโอบเอวแกร่งไว้แน่นก็ประคองเขาราวกับเขาไม่มีน้ำหนักใจของพีรดนย์เต้นแรงขึ้นด้วยความใ
ระหว่างที่กุลจิราประคองเขาเดินไปทางรถกอล์ฟที่อยู่ไม่ไกลเขาแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอ ผิวขาวเนียนใสเหมือนไม่ได้แต่งหน้าริมฝีปากอิ่มอ้าออกเล็กน้อยเพื่อหายใจ
กุลจิราช่วยประคองพีรดนย์ให้นั่งบนรถกอล์ฟอย่างระมัดระวัง
เธอมองสำรวจเขาที่นั่งบนรถกอล์ฟอย่างนิ่งเงียบเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกชื้นจากเหงื่อของเขา แนบติดไปกับร่างแกร่งมองเห็นกล้ามเนื้อเลือนลาง จู่ ๆ ก็เกิดภาพที่ไม่เหมาะสมขึ้นในหัวของเธอนั่นคือภาพร่างเปลือยเปล่าของเขา
กุลจิราหันหน้าหนีเพื่อกลบเกลื่อนจินตนาการอันบรรเจิดของเธออย่างไม่สบายใจพยายามขับไล่ภาพศิลป์ในหัวของเธอออกไป
เธอควรเข้าไปดูแลเขาดีกว่าจะได้ไม่ว่างคิดมาก “พี่ดนเป็ยังไงบ้างคะ? าเ็ตรงไหนบ้างคะ?”
มือเล็กเนียนนุ่มของเธอพยายามสังเกตดูตามรอยเปื้อนเสื้อผ้าของเขาเธอคิดว่าคงจะมีาแอยู่ใต้ร่มผ้าของเขา เธอก้มลงมองขาของเขาเมื่อกี้เขาเดินไม่ค่อยสะดวกเธอโน้มตัวลงพับขากางเกงเขาขึ้นเพื่อหาาแหรือรอยนูนจากการาเ็
พีรดนย์รู้สึกถึงััที่อบอุ่นและนุ่มนวลมือของเธอลูบคล้ำไปมาบนข้อเท้าของเขา เขาหลุบตาก้มหน้าลงปิดบังสายตา
พีรดนย์ขยับขาเพื่อหลบมือกุลจิรา“พอเถอะ” แล้วยื่นมือมาดึงแขนของกุลจิราเพื่อให้ยืนขึ้น
กุลจิรางุนงงที่ถูกเขาดึงขึ้นมาดวงตาของเธอกะพริบมองไปทางเขา
จู่ ๆ พีรดนย์ก็ดึงมือของเขากลับตอนนี้ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันมาก จนกุลจิราสามารถมองเห็นขนตายาวหนา จมูกโด่งสูงริมฝีปากหนาของเขา
ไม่นานทิวัตถ์พร้อมกับผู้จัดการโครงการก็มาถึง
ท่าทางของทิวัตถ์ดูเคร่งเครียดจริงจังแต่ความจริงข้างในใจของเขากำลังว้าวุ่นไม่สบายใจมาก
พีรดนย์ได้รับาเ็!
เขาเป็คนแรกที่ต้องถูกลงโทษ!
ขณะที่ทิวัตถ์เดินเข้าไปหาพีรดนย์เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น เขาเห็นคนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่มากที่สุดเขารู้สึกประหลาดใจอย่างมาก “คุณกุลจิรา ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ได้ละครับ?”
เหตุผลเดียวที่ทิวัตถ์คิดได้ตอนที่เห็นกุลจิราที่นี่ก็คือเธอยังไม่เปลี่ยนใจและตามมาพัวพันกับพีรดนย์อีกครั้ง
ทิวัตถ์ไม่ได้เจอกุลจิรามานานเขาคิดว่าเธอคงยอมแพ้ไปแล้ว คาดไม่ถึงว่าเขาจะคิดผิดครั้งนี้เขาอาจจะต้องเสียงานนี้อย่างแน่นอน ทิวัตถ์รู้สึกท้อแท้กับชีวิต
กุลจิราอ่านนิยายมาแล้วเธอรู้จักผู้ช่วยคนนี้ นางร้ายเคยทำตัวร้ายกาจกับเขาทุกครั้งที่เจอกันส่วนมากเวลานางร้ายมาหาพีรดนย์มักจะเจอกับผู้ช่วยคนนี้มากกว่าเจอพีรดนย์ซะอีก
กุลจิราทักทายด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะคุณทิวัตถ์”
แม้ทิวัตถ์จะยังเศร้าใจอยู่แต่เขายังคงรักษาความเป็มืออาชีพ “สวัสดีครับ คุณกุลจิรา”
กุลจิรารู้สึกว่าการแสดงออกของทิวัตถ์ดูเหมือนจะแปลกไปเธอเกาศีรษะด้วยความงุนงง “พาพี่ดนไปโรงพยาบาลกันเถอะค่ะ”
ทิวัตถ์ได้สติรีบเดินเข้าไปหาพีรดนย์ทันที“ท่านประธาน ให้ผมช่วยไหมครับ?” เขาไม่กล้าถ้าพีรดนย์ไม่สั่ง
พีรดนย์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “อืมเธอก็ตามมาด้วย” พีรดนย์หันไปพูดกับกุลจิรา
กุลจิรามีสีหน้ามึนงงเธอต้องตามไปด้วยเหรอ เขารังเกียจเธอมากไม่ใช่หรือไงแต่พอเห็นสภาพของเขาแล้วเธอก็อดใจอ่อนยอมตามเขาไป “ค่ะ”
...
โรงพยาบาลเอกชนในเครือของหิรัญกิจ
พีรดนย์ถูกพาเข้าไปห้องฉุกเฉินเพื่อทำการรักษาโดยมีทิวัตถ์ช่วยจัดการทุกอย่าง
กุลจิราปลีกตัวออกมานั่งหน้าห้องฉุกเฉินระหว่างนั้นเธอโทรหาวรมน
เมื่อปลายสายรับ “สวัสดีค่ะ ป้ามนหนูโทรมาแจ้งให้ป้ามนทราบว่าพี่ดนได้รับาเ็ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลค่ะแต่ป้ามนไม่ต้องห่วงนะคะ พี่ดนไม่ได้เป็อะไรมากค่ะ”
น้ำเสียงของวรมนร้อนรนขึ้นทันที“หนูกุลเกิดอะไรขึ้นกับดนถึงต้องเข้าโรงพยาบาล?”
กุลจิราพูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยน“หนูก็ไม่ทราบถึงสาเหตุค่ะ แต่ป้ามนไม่ต้องกังวลนะคะ พี่ดนไม่ได้าเ็มากแค่มาตรวจให้ละเอียดเท่านั้นเองค่ะ”
วรมนยังคงไม่วางใจ“หนูกุลดูแลดนแทนป้าด้วยนะ เดี๋ยวป้าจะรีบตามไป”
กุลจิราตอบรับทันที “ได้ค่ะ”
ขณะนั้นทิวัตถ์เดินเข้ามาหากุลจิรา“คุณกุลจิราครับทางโรงพยาบาล้าตรวจร่างกายท่านประธานอย่างละเอียดและให้นอนพักที่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าดูอาการท่านประธานบอกให้คุณกุลจิราตามไปที่ห้องพักด้วยครับ”
607
