ทั้งสองคนก็นั่งรถยนต์ไปแถวบ้านสลัมที่พวกเธออาศัยอยู่ในนั้นมีตรอกซอกซอยเยอะแยะมากมาย ตอนนี้ก็มืดแล้ว แต่ก็มีบางคนที่นั่งดื่นเหล้าเมาอยู่พวกเขาเห็นรถหรูขับเข้ามา ก็แปลกใจกันใหญ่ รถหรูวิ่งมาถึงบ้านโทรมๆหลังหนึ่ง ลาล่าลงรถมาก่อนจะเคาะประตูเรียกฝาแฝดทั้งสอง
"ลาเนีย อาเนีย พี่เองเปิดประตูเร็ว"
"ค่ะพี่"
ไม่นานประตูก็เปิด สาวน้อยฝาแฝดน่ารักก็ออกมาต้อนรับและมีหญิงสาววัยกลางคนเดินออกมาด้วย เธอเป็ป้าที่อยู่ข้างบ้านคอยมาดูแลทั้งสาวน้อยทั้งสองคนเวลาลาล่าออกไปทำงานหรือไปเรียน
"พี่ ทำงานมาเหนื่อยๆ มานั่งพักก่อนค่ะเดี๋ยวลาเนียไปเอาน้ำมาให้ค่ะ"
"อาเนีย เอาผ้า ชุบน้ำมาให้ค่ะ จะได้ชดชื่น"
แฝดสาวน่ารักทั้งสองต่างแบ่งหน้าที่กันเพื่อช่วยให้พี่สาวของเธอไม่ต้องเหนื่อยมาก พวกเธอยังเด็กแต่ก็ฉลาด
"โคกกกก โคกกกก"
เสียงท้องร้องทั้งสองคนดังขึ้น ถึงอย่างไรสาวน้อยก็แทบจะอดอยากอยู่เพราะยังไม่ได้กินอาหารเลยั้แ่เย็นแล้ว แต่พวกเธอทั้งสองก็ไม่ได้ถามหาอาหารแม้แต่น้อย ถึงจะหิวอย่างไรก็ตาม
"ฮือ มาไปหาอะไรกินกันเถอะ พี่มีเงินแล้ว ทั้งสองอยากกินอะไรหรืออยากซื้ออะไรบอกพี่มาได้เลยพี่มีเงินพอซื้อให้ทั้งสองคนแล้ว"
ลาล่ากอดทั้งสองสาวฝาแฝดแน่น เธอรู้สึกเสียใจที่ปล่อยให้น้องอดอยาก แต่ต่อไปนี้เธอมีเงินแล้วเธอจะไม่ให้น้องทั้งสองคนของเธอต้องอดอยากอีก จะต้องกินอิ่มทุกมื้อ
"ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ ไม่กินข้าวเย็นไม่เห็นเป็อะไรเลย"ลาเนียพูด
"ใช่ค่ะพี่ เราไม่หิวสักหน่อย เก็บเงินไว้ดีกว่าป่ะเข้าไปนั่งพักเถอะค่ะ"
"ขอโทษด้วยนะ ป้าก็ไม่มีของกินอะไรเลยที่จะให้พวกเธอกิน"
"ไม่เป็อะไรค่ะป้า ลาล่าขอบคุณป้ามากที่คอยช่วยเหลือลาล่าและน้องมาตลอด ตอนนี้ลาล่ามีเงินพอแล้ว ไปกินของอร่อยๆกัน ขอเชิญคุณป้าด้วย"
ลาล่าไม่เสียดายเงินเลยเมื่อน้องสาวของเธออยากกินอะไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าลาล่าไม่ได้ทำสีหน้าลำบากใจ พวกเธอจึงยิ้มอย่างมีความสุจเมื่อจะได้กินอาหารอร่อยๆแล้ว
"ค่ะพี่ ไปกัน"
"ลาเนียรอด้วยสิ"
อาเนียใส่ร้องเท้าวิ่งตามลาเนียอย่างดีใจและมีความสุข
"คุณป้าด้วยค่ะ ไปทานอาหารกับพวกเรานะคะ"
"เมื่อเธอยืนการจะให้ป้าไปก็ไม่ขอปฏิเสธแล้วกัน"
ทั้งสองก็ออกไปก่อนจะพบรถยนต์คันหนึ่งและหญิงสาวสวยยืนอยู่กับลุงคนขับรถ
ลาล่าเดินออกมาก็เห็นสาวน้อยทั้งสองกำลังมองไปที่น้าสาวลิอาน่าและรถหรูข้างๆ ด้วยเพราะเป็คนสวยมีสง่าราศี สะกดสายตาได้ทุกเพศทุกวัย ลาล่าจึงพาลาเนียและอาเนียที่ยืนเหม่อลอยอยู่ไปทำความรู้จักน้าลิอาน่า
"มานี่เร็วเด็กๆ มาทำความรู้จักน้าของเรากันเร็ว"
ลาล่าจูงมือทั้งคู่มาหาน้าลิอาน่า ทั้งสองคนมองเธอด้วยสายตาแปลกใจไม่รู้จะพูดอย่างไรดี และหันไปหาลาล่าพี่สาวคนโตของพวกเธอ
"นี่คุณน้าลิอาน่า ทักทายน้าของพวกเธอสิ"
"สาหวัดดีค่าา คุงน้า×2"
แฝดสาวทั้งสองทักทายด้วยคำสุภาพตามคำสอนของแม่เธอที่เคยสอนไว้ พวกเธอทักทายด้วยรอยยิ้มดูน่ารักน่าเอ็นดู
"สวัสดีจ๊ะ มาเร็วมาเร็วทุกคนไปทานข้าวกัน สาวน้อยทั้งสองหิวแล้ว"
ลิอาน่าได้ยินเด็กสาวทั้งสองวิ่งร้องดีใจที่จะไปกินข้าว และเธอไม่รอช้าเปิดประตูรถ ก่อนจะเชิญสาวน้อยขึ้นไปนั่ง
"ว้าววว นิ่มจังเลย"
"ใช่ แต่ลาเนียนั่งเฉยๆสิ เดี๋ยวล่นหรอก"
แฝดสาวขึ้นมาบนรถก็นั่งพูดไม่หยุดตามประสาเด็กเล็ก เมื่อทุกคนขึ้นบนรถหมด ลิอาน่าก็สั่งให้คนขับรถไปภัตตาคารอาหารหรูเลย เธออยากจะดูแลเด็กน้อยทั้งสามคนให้ดีที่สุด ในรถป้าข้างบ้านลาล่าก็ยังมาด้วยเธอไม่พูดไม่จาแม้แต่น้อย เพราะเกร็งไม่คิดว่าน้าของลาล่าและสาวน้อยทั้งสองจะดูมีฐานะขนาดนี้ และเธอแค่คนธรรมดารถยนต์เธอคงยากที่จะสามารถขึ้นมานั่งได้ถ้าไม่ใช่รถแท็กซี่
"สวัสดีค่ะคุณป้า ฉันลิอาน่า คุณป้าชื่ออะไรหรอคะ"
ลิอานมาที่นั่งอยู่ด้านข้างป้าข้างบ้านทักทายก่อนจะถามชื่อ ถึงเธอจะรู้มาแล้วก็ตามแต่มารยาทและความเคารพที่มีต่อเธอ เธอจึงอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้ใหญ่
"ฉัน อ่า อ่าชื่อ เมลิน เรียกป้าเมลก็ได้นะ"
เธอเกร็งมาก เพื่อช่วยลดความเกร็งของเธอลิอาน่าจึงหาเื่คุยเพื่อให้เธอผ่อนคลายมากกว่าเดิม
"ฉันต้องขอบคุณป้าเมลมากเลยค่ะ ลาล่าเคยเล่าว่าข้างบ้านเธอมีป้าใจดีและมีบุญคุณต่อทั้งสามพี่น้องมาก ฉันรู้สึกซาบซึ้งความใจดีนี้ และบุญคุณหลานของฉันก็เท่ากับฉันติดหนี้บุญคุณป้าเมลด้วย ป้าเมลอยากให้พวกเราตอบแทนอะไรบอกได้เลยค่ะไม่ต้องเกรงใจ บุณคุณต้องทดแทน"
"อืม ไม่เป็อะไรหรอก ป้าก็แค่ช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆไม่ได้มากมายซะเป็บุญคุณขนาดนั้น พวกเธอไม่ต้องคิดมากหรอกจ๊ะ ป้าก็แค่เอ็นดูพวกเธอเหมือนลูกเหมือนหลานเท่านั้นเอง"
เธอยิ้มและมองไปที่เด็กสาวทั้งสองที่กำลังเล่นกันอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน เธอไม่มีลูกเพราะเป็หมันมันทำให้เธอเสียใจ และเมื่อพบเด็กสาวทั้งสามคนมาอยู่ข้างบ้านเธอก็ทำให้เธอดีใจและคอยดูแลเอาใจใส่เหมือนลูกในไส้ของตัวเอง
"ค่ะ ฉันขอขอบคุณ ป้าเมลมากๆเลยค่ะ ไม่ได้ป้าคอยช่วยเหลือพวกเธอไว้ไม่รู้ปานี้จะเป็ยังไงบ้าง ฉันเป็ห่วงพวกเธอตลอดหลังจากรู้ข่าวการจากไปของพี่สาวฉัน ขอบคุณมากจริงๆค่ะ"
ลิอาน่าน้ำตาเริ่มคลอเพราะนึกถึงความลำบากของพวกเด็กที่ต้องประสบมา เธอสัญญาว่าจะรักและดูแลพวกเธอให้มากยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เพราะเป็ครอบครัวที่เธอเหลืออยู่
พวกเขาทั้งหมดก็มาถึงภัตตาคารอาหารหรู ลิอาน่าพาเข้าห้องส่วนตัวและสั่งอาหารที่ดีมากมายมาให้พวกเธอทานเต็มทีและเริ่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนานก่อนจะพาป้าเมลไปส่งที่บ้านของเธอ และพาทั้งสามสาวไปอยู่อาศัยบ้านพักของลิอาน่า
5K
