ภายในห้องโถงอันโอ่อ่าแห่งหนึ่ง โคมไฟระย้าทองเหลืองขนาดใหญ่ห้อยอยู่กลางห้อง ส่องแสงสีอำพันที่กระทบผนังหินอ่อนลวดลายวิจิตรจนเกิดเป็เงาทึบมืดสร้างบรรยากาศที่เยือกเย็น รอบๆ ห้องประดับด้วยรูปภาพบุคคลผู้ทรงอำนาจในกรอบทองนับสิบคน
ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ พนักเก้าอี้สูงประดับลวดลายแกะสลักดุดัน ในมือของเขามีแก้ววิสกี้ที่สะท้อนแสงไฟเบาๆ
“บอสครับ เราได้รับรายงานว่ากราซิอาโน่แฟมิลี่กำลังรุกล้ำพื้นที่ของเราครับ” ชายร่างกำยำคนหนึ่งเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเคารพและจริงจัง เขาวางรูปถ่ายที่มีภาพของสมาชิกกราซิอาโน่แฟมิลี่อยู่ในเขตที่เขาปกครองอยู่ พร้อมเลื่อนให้บอสของตนดูด้วยมือที่สั่นเทา
ผู้ถูกเรียกว่าบอสสบตาชายคนนั้นก่อนลดสายตาลงมองเอกสารด้วยใบหน้าเ็า ‘นี่มันอะไรกัน...’ เขาคิดในใจ
คำพูดถัดมาไหลออกจากปากเขาเอง ราวกับไม่ใช่ความตั้งใจของเขา “ส่งข้อความไปบอกพวกมันว่าให้ไสหัวออกไปจากเขตของเราทันที”
เสียงนั้นเ็าและทรงอำนาจจนลูกน้องทุกคนในห้องเงียบกริบ
“และถ้าพวกมันไม่ฟัง...” เขาเว้นจังหวะก่อนพูดต่อ เสียงนั้นกดต่ำลงจนเหมือนเสียงคำรามของนักล่าที่พร้อมลงมือ “...ก็ฆ่าพวกมันให้หมด แต่ก่อนจะฆ่าก็ทรมานให้มากที่สุดให้สมกับโทษที่พวกมันกล้าเข้ามาบุกถิ่นของเราซะ!”
ชายที่รายงานข่าวเมื่อครู่แสยะยิ้มกว้าง ราวกับได้รับคำสั่งที่เขารอคอยมานาน “ครับบอส!”
‘นี่มันเื่อะไรกัน…’
คิรินเริ่มมองไปรอบๆ ห้องอย่างสับสน หลังจากที่คิรินได้เดินทางมาถึงสตูดิโอถ่ายแบบที่นัดเอาไว้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง และได้ทักทายไซซีและทีมงานคนอื่นๆจนเสร็จสิ้น พร้อมกับเปลี่ยนชุดสูทสามชิ้นสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีตพร้อมเนกไทสีแดงเข้ม แต่ขณะที่นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่และทีมงานกำลังบรีฟเื่ของการโพสท่าอยู่นั้น คิรินก็พบว่าตัวของเขาได้เข้ามาอยู่ในห้องโถงประชุมขนาดใหญ่ ที่พื้นได้ถูกปูทับพรมสีแดงสดชั้นยอด โดยชายหนุ่มได้นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ รอบตัวเขาคือชายฉกรรจ์ในชุดสูทดำนับสิบคนนั่งอยู่รอบๆโต๊ะ พวกเขาทั้งหมดเป็ลูกน้องที่ภักดีต่อเขา บรรยากาศในห้องเงียบงันและเต็มไปด้วยความกดดัน ขณะที่ลูกน้องคนอื่นๆ พากันก้มหน้ารับคำสั่งในความเงียบงันที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด
พื้นพรมสีแดงสดใต้โต๊ะดูเหมือนจะดูดซับความโหดร้ายที่อาจเกิดขึ้นในทุกวินาที โต๊ะไม้โอ๊กตรงหน้ามีรอยขีดข่วนและร่องรอยบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็รอยะุ ในมุมหนึ่งของห้องมีกล่องเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกล็อกแ่า ใกล้กันนั้นมีอาวุธปืนหลากหลายชนิดวางอยู่บนชั้น
“บอสครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากอีกฟากของโต๊ะ เป็ชายอีกคนที่มีใบหน้าเป็แผลเป็ลากยาว เขาลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนเดินไปที่มุมห้องแล้วหยิบแฟ้มเอกสารอีกเล่มมาเปิดโชว์ให้ดู “นี่คือข้อมูลการขนส่งของกราซิอาโน่ที่เราจับได้เมื่อวาน พวกมันล้ำเส้นของเรามานานเกินไปแล้วนะครับ”
คิรินพยักหน้าเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองมาอยู่ในสถานการณ์นี้ได้อย่างไร หรือทำไมคำพูดของเขาถึงไหลออกมาเองราวกับเขาคือหัวหน้ามาเฟียตัวจริง
“งั้นก็ทำแบบที่เราทำมาตลอด…กำจัดพวกมันให้หมด” คิรินตอบเรียบๆ พร้อมกับยกแก้ววิสกี้ขึ้นมาดมกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยขึ้นมาแตะจมูกอย่างเพลิดเพลินราวกับสิ่งที่เอ่ยไปเมื่อครู่เป็เพียงคำสั่งให้ไปถอนวัชพีชหลังบ้านเท่านั้น
‘นี่มันบ้าไปแล้ว…’ คิรินคิดในใจ
คริดดด…ครืดดด…
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะการประชุม พร้อมกับมีลูกน้องคนหนึ่งรีบหยิบมันขึ้นมารับสายก่อนจะรายงานต่อเขา “กราซิอาโน่แฟมิลี่ขอเจรจาครับ พวกมันรอเราอยู่ที่โกดังริมท่าเรือเรเดนโต้ของเรา”
คิรินวางแก้ววิสกี้ลง ก่อนจะใช้ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอันดุดันทรงพลังลุกขึ้นยืน ขณะสายตาของเขากวาดมองทุกคนในห้อง
“เตรียมรถ!” คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างเฉียบขาด “ไปแสดงให้พวกกราซิอาโน่รู้ว่าถ้ามันมายุ่งกับแก๊งเรเดนโต้ของพวกเราจะต้องเจอกับอะไร”
“ครับท่านดอน ลาเตราโน่!”
ภายในโกดังร้างที่ตั้งอยู่ริมท่าเรือ แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์เก่าๆ ส่องเป็หย่อมๆ กลิ่นสนิมจากเหล็กและกลิ่นน้ำเค็มจากทะเลทำให้บรรยากาศอึดอัดยิ่งขึ้น
คิริน หรือ ดอน ลาเตราโน่ ยืนเผชิญหน้ากับ "ฟาบริโอ กราซิอาโน่" หัวหน้าของกราซิอาโน่แฟมิลี่ ทั้งสองยืนจ้องตากันราวกับกำลังอ่านความคิดของกันและกัน ดวงตาของดอน ลาเตราโน่เยือกเย็นและเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ขณะที่ฟาบริโอแฝงไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
ลูกน้องทั้งสองฝ่ายยืนเผชิญหน้ากันรอบโกดัง มือจับปืนเตรียมพร้อม ทุกคนรู้ดีว่าแค่คำพูดผิดเพียงคำเดียวอาจนำไปสู่การะเิของาที่เลี่ยงไม่ได้
“ลาเตราโน่” ฟาบริโอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเ้าเล่ห์และหยามหยัน “เห็นลูกน้องฉันบอกว่าแกสั่งให้พวกฉันถอนกำลังออกไปไม่งั้นตายสินะ แกคิดว่ากราซิอาโน่จะกลัวคำขู่ของแกงั้นเรอะ?”
ดอน ลาเตราโน่ไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เยือกเย็นและมั่นคง
‘นี่มันเหมือนฉากในภาพยนตร์แนวมาเฟียสุดคลาสสิกชัดๆ…’ เขาคิดในใจ ขณะมองภาพที่เกิดขึ้นด้านหน้าด้วยความรู้สึกเ็าที่แตกต่างจากความเ็าในตอนเป็ไวท์
ในตอนที่เขาเป็ไวท์ ไวท์นั้นเป็คนที่มีสองบุคลิกและความเ็าที่แสดงออกมานั้นเป็เพราะการเป็ไซโคพาธที่ไร้ซึ่งความเห้นใจของอีกบุคลิกหนึ่ง แต่สำหรับความเ็าที่ดอน ลาเตราโน่ผู้เป็หัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ครองพื้นที่ในอิตาลีและมีสมาชิกนับแสนคนแสดงออกมานั้นเกิดจากประสบการณ์ในการต่อสู้ชิงอำนาจและพรากชีวิตผู้อื่นมานับพันเป็เวลากว่ายี่สิบปีจนความรู้สึกที่เคยมีอยู่ตอนแรกได้มลายหายไปจนกลายเป็คนไร้ความรู้สึกอย่างแท้จริง
.
.
.
ปุกาศจากไรท์
ั้แ่ตอนที่ 21 เป็ต้นไป ไรท์ขออนุญาตติดเหรียญตอนละ 3 เหรียญ เพื่อเป็เงินสนับสนุนค่าอาหารแมวของไรท์นะคับ ^ ^
727
