ซ่งมู่เฉินกับจูจงฉีใช้เวลาเดินทางกลับมาจากเมืองตงฉวนเพียงหนึ่งวัน ระหว่างทางเขาได้พบเจอกับเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย จึงได้รับรู้ว่าแคว้นโจวหนานนั้นมิได้สงบสุขอย่างที่คิด เพราะวันนี้ระหว่างที่เขากำลังนั่งกินข้าวกลางวันอยู่ในโรงเตี๊ยมระหว่างทางกลับบ้าน เขาก็บังเอิญได้พบกับพวกนักเลงกลุ่มหนึ่งกำลังรีดไถเงินจากเ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้
“ใต้เท้า… ่นี้โรงเตี๊ยมของข้าน้อยมิค่อยได้ต้อนรับแขกเท่าใดนักจึงทำให้ไม่มีเงินมาจ่ายส่วยให้แก่พวกท่าน ได้โปรดละเว้นโรงเตี๊ยมของข้าน้อยไปสักระยะหนึ่งได้หรือไม่ขอรับ”
เถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน เขาลำบากเพราะคนเหล่านี้มานานหลายปีแล้ว เขามิอาจรู้ได้ว่าบุรุษร่างโตเหล่านี้เป็ขุนนางหรือเป็เพียงนักเลงรีดไถ แต่หลายปีที่ผ่านมาทางการก็มิเห็นจะมาจัดการปราบปรามให้เสียที แม้จะแจ้งไปหลายต่อหลายครั้งแล้วก็ตาม
“ได้ยังไงกันวะ!! ชาวบ้านแถวนี้เขาจ่ายกันหมด เอ็งเป็ถึงเ้าของโรงเตี๊ยมจะมิมีจ่ายได้เช่นไร และนั่นก็มีลูกค้านี่ อย่ามาโอ้เอ้ เอาเงินมา!! พวกข้าจักได้ไปเก็บเงินที่อื่นต่อ”
หัวหน้านักเลงไม่ยอมแพ้ มีดดาบในมือของมันถูกจ่อไปที่ลำคอของเถ้าแก่โรงเตี๊ยม ั์ตาคมของเด็กชายแลมองขณะที่กำลังคีบผัดผักเข้าปาก
“เถ้าแก่!!! ผัดผักร้านท่านช่างอร่อยยิ่งนัก แต่ว่าเจอบรรยากาศเช่นนี้มันก็ช่างเสียรสอยู่ไม่น้อย ท่าน้าให้ข้าสั่งสอนหรือไม่”
เด็กชายวัยสิบสี่ย่างสิบห้าเอ่ยออกมาหลังจากเคี้ยวอาหารในปากจนหมด เหล่านักเลงหันมามองพร้อมๆ กับเ้าของโรงเตี๊ยม เขาเห็นแขกเป็เพียงเด็กน้อยจึงกังวลว่าจะโดนทำร้ายไปด้วย แต่ดูท่าทางคงจะมีวิชาติดตัวอยู่ไม่น้อย
“เด็กน้อย… เ้าเป็คุณชายจากสกุลใดกัน ข้าว่ารีบๆ กินแล้วรีบๆ จ่ายเงินให้เถ้าแก่มาเถิด มันจะได้มีเงินมาจ่ายค่าดูแลให้พวกข้าเสียที” หนึ่งในกลุ่มโจรเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงขำขัน เป็เพียงเด็กแต่ช่างกล้าขัดจังหวะพวกเขานัก
“อาหารที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ช่างอร่อยนัก แต่ว่าบรรยากาศมันมิได้ ข้าว่าพวกท่านรีบออกไปก่อนที่คุณชายของข้าจะโกรธดีกว่านะ” จูจงฉีเอ่ยออกมาพลางมองไปยังกลุ่มนักเลงที่มากันสี่คนอย่างไม่เกรงกลัว
“แล้วค่าดูแลคืออันใดกัน เมืองตงฉีแห่งนี้มีการเก็บส่วยที่นอกจากส่วยของทางการด้วยหรือ ช่างน่าขันยิ่งนัก”
เหล่านักเลงผละจากตัวเถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมก่อนที่จะเดินเข้ามาล้อมเด็กชายทั้งสองเอาไว้ ซ่งมู่เฉินมิได้แสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย เขายังคงคีบอาหารในจานตรงหน้าเข้าปากอยู่เรื่อยๆ
“ปากดีเสียจริง ถ้าเช่นนั้นพวกเ้าจะจ่ายแทนหรืออย่างไรหึๆ” นักเลงหนุ่มที่ดูจะอายุมากกว่าซ่งมู่เฉินสักห้าหกปีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงขบขัน
“จ่าย… แต่จ่ายแบบจบ จ่ายแล้วจะต้องมิมีผู้ใดมารีดไถชาวบ้านได้อีก”
คำตอบของเด็กชายตรงหน้าทำให้หัวหน้านักเลงอดกลั้นอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่ เขาสั่งให้ลูกน้องทั้งสี่คนเข้าไปจัดการสั่งสอนเด็กชายทั้งสองทันที
วิชาป้องกันตัวที่ได้ร่ำเรียนมาั้แ่อายุสิบปีถูกหยิบเอามาใช้โดยจูจงฉี เขาจัดการลูกน้องของนักเลงจนอีกฝ่ายกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง ซ่งมู่เฉินนั่งจิบน้ำชามองด้วยแววตาที่เ็า นักเลงกระจอกเหล่านี้แค่เพียงลูกน้องของเขาเพียงผู้เดียวก็จัดการได้อย่างราบคาบแล้ว มิต้องมาให้ถึงมือของเขาหรอก
รอยยิ้มเย้ยหยันเรียกความโกรธเกรี้ยวจากหัวหน้านักเลง มันพยายามปรี่เข้ามาทำร้ายเขา แต่ทว่าเด็กชายกลับยกดาบที่ยังมิได้ถอดฝักพุ่งตรงไปยังร่างหนาจนอีกฝ่ายรู้สึกจุกที่หน้าท้อง จูจงฉีรีบเข้ามาจัดการหัวหน้านักเลง ผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูปเหล่านักเลงก็ถูกจับมัดรวมกัน
อีกหนึ่งก้านธูปต่อมานายทหารของเ้ากรมอาญาเป็ฝ่ายเดินทางมารับตัวพวกมันไปรับโทษ เพราะหลังจากเกิดเื่ ซ่งมู่เฉินก็ได้ให้บ่าวของตนเดินทางไปรายงานให้ท่านเ้ากรมอาญาได้ทราบถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาหยิบเงินมาวางบนโต๊ะอาหารสามตำลึงเงินก่อนที่จะออกจากโรงเตี๊ยมไปด้วยท่วงท่าสง่างาม ทั้งเถ้าแก่และเสี่ยวเอ้อภายในโรงเตี๊ยมถึงกับมองตามเขาและลูกน้องของเขาไปด้วยแววตาชื่นชม
ยามโหย่ว ซ่งมู่เฉินกับจูจงฉีได้เดินทางมาถึงเมืองตงหลาง เขามองไปรอบๆ เมืองที่ดูมีความเจริญรุ่งเรืองแล้วฉีกยิ้มออกมา เพราะมีเ้าเมืองที่ดี ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่และมิหวังผลประโยชน์ส่วนตน บ้านเมืองถึงได้สงบสุขและชาวเมืองก็อยู่อาศัยกันอย่างมีความสุข ระหว่างที่เขากำลังจะผ่านตลาดเขามีความรู้สึกว่าอยากจะลงไปเยี่ยมชมตลาดแห่งนี้ก่อนกลับเข้าไปคำนับบิดามารดาที่จวน
“หยุดตรงนี้ก่อน ข้าอยากเดินดูตลาดสักครู่”
เสียงของคุณชายใหญ่ทำให้คนที่บังคับรถม้าอยู่รีบดึงสายบังคับให้ม้าหยุดเดิน ซ่งมู่เฉินจึงลงจากรถม้าไปโดยมีจูจงฉีติดตามเขาไปด้วย
“เ้ากลับจวนไปก่อนเถิด เดี๋ยวข้ากับจงฉีจะเดินกลับจวนกันเอง”
“แต่ว่า…” บ่าวรับใช้ลังเลเพราะเขาได้รับคำสั่งจากนายท่านให้พาคุณชายใหญ่กลับจวนด้วยความปลอดภัย
“มิมีแต่ ข้าดูแลตัวเองได้ ไปเถิด อีกอย่างข้ามิได้อยู่เพียงลำพัง”
พูดจบคุณชายใหญ่สกุลซ่งก็เดินจากไปพร้อมกับลูกน้องคนสนิทของเขา บ่าวรับใช้ของจวนสกุลซ่งได้แต่อ้ำอึ้ง แต่ท้ายที่สุดเขาก็บังคับม้ากลับจวนไปก่อนตามคำสั่งของคุณชาย
“ข้ามิได้มาเดินเล่นที่ตลาดแห่งนี้นานมากแล้ว” เขามองไปสองข้างทางมีสินค้ามากมายตั้งร้านเล็กๆ ขายอยู่อย่างเป็สัดส่วน
“ข้าน้อยก็เช่นกันขอรับคุณชายใหญ่”
จูจงฉีตอบคุณชายใหญ่ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลางเหลียวมองไปรอบๆ ตลาดที่แสนคึกคักไปด้วยร้านค้าและลูกค้าที่กำลังเดินจับจ่ายซื้อทั้งของกินของใช้กัน พวกเขามีวัยเด็กเช่นเด็กคนอื่นเพียงไม่กี่ปีก็ถูกส่งไปฝึกวิชาเพื่อเข้าสังกัดหน่วยพิเศษ
“ไปดูร้านขายเครื่องประดับกันเถิด ข้าอยากซื้อปิ่นไปฝากน้องหญิงรอง” จูจงฉีมิขัดเขาพยักหน้าก่อนที่จะเดินตามหลังของคุณชายใหญ่ไป
อีกมุมหนึ่งของตลาดฉีอันหนิงกำลังเดินดูสินค้ามากมายที่วางขายอยู่สองข้างทางกับพี่รอง เขาพานางออกมาหาซื้อเครื่องประดับเพื่อเป็ของขวัญให้กับมารดาในวันเกิดที่จะถึงอีกไม่กี่วันข้างหน้า ระหว่างทางฉีอันลิ่งได้พบเจอกับเพื่อนสนิทของเขา จึงขอแยกกับน้องเพื่อพูดคุยกัน ฉีอันหนิงมิได้งอนง้อพี่ชายรองแต่อย่างใด นางเดินเที่ยวชมตลาดไปกับซุนซุน สาวรับใช้คนสนิทของนาง และบ่าวรับใช้ชายหญิงที่คอยติดตามนางอีกสามคน
“ข้าจะซื้อปิ่นหยกให้ท่านแม่ พี่ซุนซุนเ้าว่าดีหรือไม่”
นี่เป็ครั้งแรกที่นางได้มีโอกาสมาเลือกซื้อของขวัญให้กับมารดาด้วยตนเอง เพราะปีก่อนนางยังเด็กนัก ท่านพ่อกับท่านแม่จึงมิได้อนุญาตให้นางออกนอกจวนโดยไร้พวกท่าน
“ดีเ้าค่ะคุณหนู ไปร้านนั้นสิเ้าคะ ร้านนั้นบ่าวได้ยินว่ามีปิ่นขายหลากหลายแบบ”
ซุนซุนตอบรับพลางชี้ไปยังร้านหยกอวี้หรู เด็กหญิงพยักหน้าก่อนที่จะเดินนำบ่าวรับใช้ทั้งสามไปยังร้านตรงข้าม
คุณชายและคุณหนูจากทั้งสองสกุลกำลังเลือกปิ่นหยกในร้านเดียวกันด้วยความบังเอิญ แต่แล้วเมื่อทั้งคู่เดินไปเจอกับปิ่นหยกที่ชอบจึงยื่นมือออกไปจะจับปิ่นชิ้นนั้นพร้อมกัน
“อุ๊ย!!!” ฉีอันหนิงอุทานออกมาเมื่อมือเล็กของนางชนกับมือที่ใหญ่กว่าของเด็กชายตรงหน้า
“ข้าขออภัยแม่นางน้อย แต่ปิ่นหยกชิ้นนี้ข้าอยากจะซื้อไปฝากผู้เป็น้องสาวของข้า” ซ่งมู่เฉินเอ่ยออกมาพลางมองไปที่ใบหน้าเล็กของเด็กหญิงตรงหน้า
“ข้าก็ขออภัยท่านเช่นกัน แต่ปิ่นหยกชิ้นนี้ข้าอยากได้ไปให้ท่านแม่ของข้าเป็ของขวัญวันเกิด นางจะได้มีความสุข”
ฉีอันหนิงมิได้ยอมแพ้ นางคิดว่าตนเองมาก่อน นางมองใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่มองดูด้วยตาก็คาดเดาได้ว่าอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับผู้เป็พี่ชายใหญ่ของนาง เพราะเขาตัวโตราวกับเป็บุรุษหนุ่มแล้วอย่างไรอย่างนั้น
“แต่ข้ายื่นมือจะไปหยิบมันมาก่อนที่มือเล็กๆ ของเ้าจะยื่นไปจับมันอีกนะแม่นางน้อย”
ซ่งมู่เฉินเองก็มิยอมแพ้เช่นกัน เขามิได้อยากได้ปิ่นหยกชิ้นนี้จนนึกอยากแกล้งเด็กน้อยตรงหน้า แต่ว่าเขาอยากจะสั่งสอนให้นางรู้จักยอมแพ้กับสิ่งที่ต้องยื้อแย่งกันเช่นนี้ เพราะหากภายภาคหน้านางไปเจอผู้อื่นที่มิใช่เขา ก็หาใช่ว่าบุรุษเ่าั้จะยอมอ่อนข้อให้นางเช่นกัน
“ผู้ใดเป็พยานให้ท่านได้หรือไม่ ข้ามีพยานที่อยู่ด้านหลังของข้าถึงสองคนว่าข้าจะหยิบปิ่นหยกชิ้นนี้ แล้วท่านล่ะมีหรือไม่”
ฉีอันหนิงมิยอมแพ้ นางมิใช่ว่าอยากจะได้ปิ่นหยกชิ้นนี้จนอยากมีเื่มีราว แต่ทว่านางกลับอยากจะสั่งสอนเด็กหนุ่มตรงหน้าให้รู้จักอ่อนข้อให้แก่สตรี เหตุใดเขาจึงต้องมายื้อแย่งปิ่นหยกชิ้นเดียวกันกับเด็กเช่นนางด้วยเล่า ร้านนี้ยังมีปิ่นหยกอีกมากมายแต่เขากลับยืนกรานจะซื้อมันให้ได้
ซ่งมู่เฉินถึงกับรู้สึกทึ่งในเด็กหญิงตรงหน้ากับการกล่าวถึงพยานของนาง หากเป็เด็กบางคนคงมิมีผู้ใดมายืนถกเถียงกับเขาเช่นนี้ แต่นางกลับมิได้หวั่นเกรงและมีความมั่นอกมั่นใจว่าปิ่นหยกชิ้นนี้นางเป็ผู้พบเจอมันก่อนเขา แต่เมื่อสักครู่ยามที่เขาเดินเข้ามาจะหยิบหยกชิ้นนี้กลับมิได้มีผู้ใดมองเห็น เขาจึงมิสามารถมองหาพยานได้
“หากถามหาพยานนั้นข้าคงจะต้องยอมแพ้แม่นางน้อยแล้วล่ะ เพราะข้ากับเพื่อนเดินกันอยู่คนละทาง แต่แม่นางน้อยกลับมีผู้ติดตามถึงสองคน”
เด็กหญิงฉีกยิ้มออกมา ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้เพราะเขามิได้มีพยาน ผู้ที่มองเห็นเหตุการณ์ว่าเขาจะซื้อปิ่นหยกชิ้นนี้เช่นเดียวกับนาง ปิ่นหยกถูกส่งให้กับฉีอันหนิง นางฉีกยิ้มออกมาก่อนที่จะคำนับเขาและรับปิ่นหยกชิ้นนั้นไปถือเอาไว้
“ขอบคุณเ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน” ฉีอันหนิงเอ่ยก่อนเดินไปจ่ายเงินให้เถ้าแก่ และเดินออกจากร้านหยกอวี้หรูไป
“คุณชายใหญ่เหตุใดท่านถึงยอมให้เด็กน้อยผู้นั้นมาชิงตัดหน้าเอาได้เสียล่ะขอรับ” จูจงฉีเอ่ยถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ
“เพราะข้าแพ้ให้กับสติปัญญาของนาง”
เขาตอบเพียงเท่านั้นก่อนที่จะเลือกปิ่นหยกสีชมพูอ่อนชิ้นเล็กๆ น่ารักอีกชิ้นที่วางอยู่ไม่ไกลกับหยกที่เขาเพิ่งปล่อยให้เด็กหญิงผู้นั้นซื้อไปขึ้นมาแล้วนำมันไปจ่ายเงิน
ซ่งมู่เฉินและจูจงฉีกลับถึงจวนสกุลซ่งหลังจากเดินเล่นอยู่ในตลาดเกือบครึ่งชั่วยาม ทั้งนายและบ่าวเข้าไปคำนับผู้าุโในจวน ท่านพ่อกับท่านแม่รอคอยเขาอยู่แล้ว รวมไปถึงน้องสาวที่มิได้พบกันมานานหลายปี
“ลูกคารวะท่านพ่อท่านแม่” ซ่งมู่เฉินยกมือคำนับบิดามารดา
“ขอต้อนรับกลับบ้านเรานะลูก แล้วนี่เ้าอยู่ที่เมืองตงหลางได้อีกกี่วันกันหรือ” ซ่งฮูหยินเอ่ยก่อนที่จะถามบุตรชายออกมา
“ขอบคุณขอรับท่านแม่ ลูกอยู่ที่นี่เพียงเจ็ดวันเท่านั้นขอรับ อย่างที่ลูกได้เรียนท่านพ่อให้ทราบก่อนหน้าว่าลูกได้ผ่านการทดสอบจึงได้รางวัลเป็การได้ลากลับมาพักผ่อนที่บ้านน่ะขอรับ” ซ่งมู่เฉินตอบมารดาออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม
“ดีเลย… เ้าจะได้ทำความรู้จักเพื่อนสนิทของน้องสาวของเ้าเอาไว้ นางเป็บุตรีคนเล็กของท่านเ้าเมือง”
ใต้เท้าซ่งบอกกับบุตรชาย เพราะเขากับฮูหยินนั้นได้ปรึกษากันแล้วว่า เด็กสองคนนี้ในภายภาคหน้าอาจจะกลายเป็คนคนเดียวกันได้ หากพวกเขาสนับสนุนให้เด็กๆ ได้พบเจอกันในยามนี้ บุตรีของท่านเ้าเมืองนั้นแม้จะยังเด็กแต่นางก็ฉลาดและเก่งกาจ เขาและฮูหยินมองอย่างไรเด็กทั้งสองก็ดูเหมาะสมคู่ควรกัน
“ท่านเ้าเมืองมีบุตรีด้วยหรือขอรับ” เขารู้จักเพียงฉีอันหลง เพราะอีกฝ่ายอายุเท่ากันกับเขา
“ท่านพี่… ฉีอันหนิงนางเก่งมากเลยนะเ้าคะ ทั้งบุ๊นทั้งบู๊เลยก็ว่าได้ น้องยังชื่นชมนางเลยเ้าค่ะ” ผู้เป็น้องสาวอวดความเก่งของเพื่อนสนิทให้พี่ชายฟังทันที
“ถ้าเช่นนั้นข้าก็อยากจะเห็นนักว่านางจะเก่งสมกับที่น้องหญิงบอกหรือไม่”
ซ่งมู่เฉินเอ่ยออกมาเพียงเท่านั้นแต่ก็เรียกรอยยิ้มจากบิดาและมารดา รวมไปถึงน้องสาวได้เป็อย่างดี เขามิได้โป้ปดเื่ที่อยากจะรู้จักบุตรีของท่านเ้าเมือง เพราะั้แ่เขาเติบโตมาจนจะสิบห้าปีอีกไม่กี่เดือน เขายังมิเคยพบเจอเด็กผู้หญิงคนไหนที่น่าสนใจเลยสักคน
‘เอ… มีอยู่คนหนึ่งนี่นา ที่ทำให้ข้าสนใจได้’ ซ่งมู่เฉินคิดในใจก่อนที่จะฉีกยิ้มออกมาเมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์ในร้านหยกอวี้หรูก่อนหน้า
645
