ณ.โรงแรมเมฆราลัย
เช้านี้ ภูเมฆ มีประชุมงานระดับผู้บริหาร เขาจึงต้องพาฉันมาฟังการประชุมงานด้วย และทำรายการประชุมส่งให้เขา ปัญหาของฉันไม่ใช่งาน แต่คือลิฟต์
ในขณะที่จะเดินไปรอหน้าลิฟต์ ด้วยความกลัวฉันเดินเบียดภูเมฆเขา ทำให้เขาเป็จุดสนใจของพนักงานในโรงแรมและผู้มาใช้บริการ ่นี้ ฉันกลัวอากาหนักมากเลยนะ ส่วน ภูเมฆ ก็เดินตามปกติไม่สนใจสายตาใคร ฉันแอบเห็นเขาอมยิ้มด้วย เขาจะมายิ้มอะไรตอนนี้
ในที่สุดก็เข้าลิฟต์มาได้
ชั้น 22
ภูเมฆ: ไปนั่งพักตรงโซฟานู้นก่อนสิครับ
มีซอล: ไม่เป็ไรค่ะ เข้าไปประชุมเถอะ
ภูเมฆ : เอากระเป๋ามาฉันถือให้
พรัม: คุณชายวันนี้พาแฟนมาด้วยเหรอคะ
มีซอล: พรัมเธอพูดอะไรน่ะ
พรัม: ฉันแค่ดีใจ คุณชายมีแฟนซะที
ภูเมฆ: ปัน อยู่ข้างล่างน่ะ
พรัม: คุณภูเมฆ รู้ได้ไงคคะว่าพรัมตามหาปัน
ภูเมฆ: รู้สิครับ เห็นเธอแอบออกมามองนายปันทุกวัน
มีซอล: ห๊ะ: เธอชอบพ่อบ้านสุดหล่อเหรอ
พรัม : เอ๊ะ!ยัยนี่ ฉันบอกกี่ครั้งแล้วเขาชอบฉัน
มีซอล: ??
ภูเมฆ: มีซอล เข้าประชุมได้แล้ว
มีซอล: นายกระเป๋าฉัน ส่งคืนมามา ฉันสพายเองได้
ภูเมฆ: นั่งตรงนี้ล่ะ
การประชุมวันนี้ค่อนข้างเครียดพอสมควร ฉันต้องมานั่งทำแผงผังอีก ... อาจต้องใช้เวลาพอสมควร
....
17:00 น.
ณ. คฤหาสน์
หิวข้าวจังเลย ฉันเดินมายังห้องครัวเปิดตู้เย็นดูว่ามีอะไรให้พอกินลองท้องได้บ้าง ฉันมีเกี๊ยวซ่านิน่า เอามาอบมากินดีกว่า คุกกี้โคนันฉันยังเหลืออยู่ กินแค่นี้แล้วกัน ฉันเอาเกี๊ยวซ่า ออกมาเรียงใส่ถาดนำไปอบ ไม่กี่นาทีฉันก็นำออกมาเรียงใส่จานกิน รีบกินดีกว่า ฉันต้องรีบไปแผนผังรายงานการประชุมต่ออีก ...
ว่าแต่ ภูเมฆ เขาไม่หิวข้าวเหรอ หรือฉันต้องขึ้นถามดีนะ ... ไม่ดีกว่า
ภูเมฆ: ไปหาที่ห้องพักไม่เจอ แอบมากินอยู่นี่เอง
มีซอล: นายจะกินด้วยกันไหมล่ะ
ภูเมฆ: เธอกินเถอะ วันนี้ฉันรู้สึกเจ็บคอ
มีซอล: นายไม่สบายเหรอ
ภูเมฆ: ผมไปนอนดีกว่า รายการประชุมพรุ่งนี้ต้องเสร็จนะครับ
มีซอล: ค่ะ
กลับมายังห้อง ฉันรีบนั่งทำรายการประชุมให้เสร็จ กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปตีหนึ่งแล้ว ฉันต้องปริ๊นด้วยนิน่า หมึกสีดำฉันหมดอ่ะ อิอิ ขึ้นไปเอาห้องภูเมฆ ดีกว่า
รปภ. : เธอเป็ใคร หยุดเดี๋ยวนี้เลย
มีซอล : ฉันเองค่ะ หนูเองค่ะ มีซอลไงคะ
รปภ.: ลุงขอโทษครับ ทำไมหนูไม่เข้านอนล่ะ
มีซอล : คือว่าหนูมีงานต้องทำให้เสร็จค่ะ อีกอย่างขึ้นมาเอาหมึกปริ๊นห้องคุณภูเมฆค่ะ
รปภ. : งั้นหนูไปทำงานเถอะ ลุงขอโทษด้วยนะ
มีซอล : ไม่เป็ค่ะ
ฉันมาถึงห้อง ภูเมฆ จากนั้นเคาะประตูไปสักพัก ไม่มีเสียงตอบรับจากเ้าของห้อง สงสัยหลับแล้วแหละ โอ๊ะ! ประตูห้องไม่ได้ล็อคด้วย งั้นเข้าไปเอาหมึกสีดำอันใหม่ดีกว่า ... พอเข้ามาในห้องฉันค่อยกดเปิดไฟ จากนั้นเดินไปที่ตู้เก็บหมึกสีปริ๊น นี่ไง หมึกสีดำ พอหยิบได้แล้วค่อยเดินมาที่ประตู แต่เหมือนมีคนจับฉันได้แล้ว...
ภูเมฆ: มีซอล
มีซอล : แหะๆ คะ ก็เคาะแล้วนายไม่มาเปิดตูเองนิน่า
ภูเมฆ: ส่งไฟล์มาสิ เดี๋ยวฉันปริ๊นให้เอง
มีซอล : ไอแพคอยู่ข้างล่างค่ะ เดี๋ยวฉันไปเอาขึ้นมาก่อนนะคะ
ภูเมฆ: รีบขึ้นมาล่ะ
มีซอล : ค่ะ
หลังจากลงไปเอาไอแพคขึ้นมาแล้ว ภูเมฆ ก็นำไอแพดไปเชื่อมกับเครื่องปริ๊น แล้วกดสั่งปริ๊นไฟล์เอกสารที่อยู่ในไอแพค ไม่นานเอกสารก็ออกมาครบทุกใบ ทำไมเขาทำงานเหมือนง่ายจังเลยอ่ะ
ภูเมฆ: เธอไปนอนได้แล้ว
มีซอล : ขอบคุณนะคะ
ภูเมฆ: เธอจะไปไหน นอนห้องเดียวกับฉันนี่แหละ
มีซอล : คือว่า...
ภูเมฆ มาจูงมือฉันให้กลับไปนอนกับเขา ฉันก็เป็คนว่าง่ายด้วยสิ ฉันลงไปนอนบนเตียงตามที่เขาบอก จากนั้นเขาก็ลงนอนอีกฝั่งนึง โดยที่เขาไม่ได้ล่วงเกินอะไรฉันเลย แต่เขาน่าจะมานอนใกล้ๆฉันหน่อยนะ แบบนี้มันดูห่างไปหรือเปล่าน๊า
...
ด้วยความที่นอนไม่หลับ ฉันเลยลุกขึ้นมานั่งสักพัก แล้วลงไปนอนใหม่ อยู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงละเมอว่าหนาว ฉันขอผ้าหน่อย เสียงนี้ไม่ใช่เสียงผี แต่เป็เสียงภูเมฆ ฉันจำเสียงเขาได้ ฉันจึงลุกไปเปิดไฟ เดินกลับมาที่นอนจับตัวเขา .. ตัวร้อนนะเนี่ย ฉันถือผ้าชุปน้ำ มานั่งข้างเขา แล้วค่อยๆเช็ดหน้า คอ แขน ขา เช็ดวนไปจนเขาไข้ลด กว่าจะเช็ดให้เขาเสร็จก็เวลาตีสี่แล้ว ฉันลองปลุกเขาให้ลุกขึ้นมากินยาลดไข้ อีกทั้งฉันยังเอานมขึ้นมาให้เขาลองท้องอีกด้วย แล้วเขาลงไปนอนหลับต่อ ปล่อยให้ฉันนั่งสัพงกอยู่ฝั่งข้างเตียงเขา จากนั้นฉันพ้อยหลับไป
7:00น.
ผมตื่นขึ้นมาเห็นมานอนข้างผม ยังมียาลดไข้ แก้ไอ และน้ำอยู่หัวเตียง เมื่อเธอดูแลผมเหรอเนี่ย เวลาเห็นเธอหลับแบบนี้แล้วน่ารักกว่าเดิมอีก ... ผมเห็นนอนแบบนั้นกลัวว่าจะเมื่อย จึงพยุงเธอขึ้นมานอนบนเตียง จากนั้นผมก็เดินไปล้างหน้าล้างตาซะหน่อย วันนี้ผมต้องไปสนามบิน ไปรับพ่อ ซึ่งท่านเสร็จงานจากที่นั่น อีกประมาณสามวันท่านก็จะบินกลับไปอีก ผมให้มีซอลอยู่ที่นี่แหละ ให้เธอพักผ่อนไปก่อนแล้วกัน .
9:00 น.
ผมแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ...เตรียมออกเดินทางไปสนามบินรับคุณพ่อกันครับ
ภูเมฆ: ปัน วันนี้ไปประชุมแทนฉันนะ
ปันปัน: ครับ
....
10:00น
มีซอล:
ภูเมฆ ออกไปไหนอีกแล้ว พอรู้ว่าตัวเองหายไข้รีบลุกหนีทันทีเลย ไม่ปลุกฉันเลยสักคำ จำไว้เลย คราวหลังฉันไม่นอนด้วยแล้ว
13K
