อาหารกลางวันมื้อนี้ ช่วยเติมเต็มจิตใจให้อิ่มเอิบ ยศถาบรรดาศักดิ์ถูกถอดกองไว้ เหลือเพียงสายสัมพันธ์ฉันแม่ลูก หลี่เฉิงเฉียนเล่าเื่ราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในตำหนักตงกง มีทั้งเื่ขำขัน และชวนให้สงสาร ยกเว้นเื่ห้องลับของเขา ฮองเฮาเปรมปรีดิ์กับเื่ที่ได้ฟัง เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม ฮองเฮาทรงอยากทอดพระเนตรโรงปลูกผักของหลี่เฉิงเฉียน ซึ่งหลี่เฉิงเฉียนก็ไม่อิดออด เขาลุกขึ้นเป็มัคคุเทศก์ นำฮองเฮาเที่ยวชม ฮองเฮาและข้าราชบริพาร เดินตามการนำทางของเ้าของตำหนัก เดินผ่านสระบัว ปลาน้อยใหญ่แหวกว่ายธารา ฮองเฮาทอดพระเนตรเห็นกองก้อนหินแปลกเรียงรายกัน อดสงสัยไม่ได้จำต้องเอ่ยถาม
“ กองก้อนหินที่เรียงกันในสระบัวนั้นคืออะไร รึ ” หลี่เฉิงเฉียนหันมองตามสายพระเนตรของฮองเฮา จึงอธิบายถึงที่มา นั้นคือค่ายกลไว้สำหรับจับปลาพ่ะย่ะค่ะ ปลาสามารถเข้าออกได้น้ำในค่ายกลจะตื้นกว่าน้ำในสระ ถ้าเรา้าจับปลาก็แค่ปิดทางน้ำเข้าปลาก็ไม่สามารถออกจากค่ายกลได้พ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮาพยักหน้าอย่างพอพระทัย อู๋กงกง และข้าราชบริพาร ต่างอัศจรรย์ใจกับสิ่งที่ได้เห็น อู๋กงกงแอบชื่นชมหลี่เฉิงเฉียนอยู่ในใจ เดินลัดเลาะมาทางตำหนักปีกซ้าย มีลักษณะเป็ห้องยาว 3 ห้องติดกัน ห้องแรกที่พบเจอ หลีเฉิงเฉียนแนะนำฮองเฮา และข้าราชบริพาร ห้องนี้เรียกว่าห้องยู่หมี่พ่ะย่ะค่ะ เมื่อทั้งหมดเดิมมาถึงหน้าห้อง ทุกคนต่างรับรู้ถึงกลิ่นดินอ่อนๆโชยมา มองเข้าไปด้านในต้องตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น ต้นยู่หมี่(ข้าวโพด)ขึ้นเขียวขจี กำลังออกผลอ่อน นับได้ร่วม 70 ต้น
“ ทะ ทะ ท่าน ท่านทำได้อย่างไร ” อู๋กงกงเก็บความประหลาดใจไว้ไม่อยู่ หลี่เฉิงเฉียนหันไปหาขันทีาุโ เขาทำความเคารพก่อนจะอธิบายให้คลายข้อสงสัย เหตุที่ไม่สามารถปลูกพืชหน้าหนาวได้เป็เพราะดินฟ้าอากาศไม่เอื้ออำนวย ผู้น้อยใช้วิธีสร้างฤดูปลูกพืชขึ้นมาในห้องนี้โดยใช้ประโยชน์จากเตียงเตา ทำให้ห้องนี้มีสภาพอากาศ ที่ใกล้เคียงกับอากาศที่พืช้า ดินผู้น้อยใช้ตะกร้าหวายแทนกระถางใส่ดิน น้ำที่ใช้รดพืชผักต้องเป็น้ำอุ่น ผู้น้องเฝ้าประคบประหงมต้นพืชเหล่านี้ดังลูกของตนเอง แต่ละวันผู้น้อยจะบันทึกการเจริญเติบโตของต้นพืช ท่านจะเห็นผนังทั้ง 4 ด้านจะมีรอยการจดบันทึกไว้ อู๋กงกงหันไปมองตามผนังก็เห็นจริงดั่งว่า
สิ่งที่ อู๋กงกงสงสัยอีกอย่างคือ ยู่หมี่ใช้เป็อาหารม้าไม่มีใครรับประทานกับ คุณชายปลูกไว้ทำไม่ ? หลี่เฉิงเฉียนจึงกล่าวว่า ยู่หมี่คนก็สามารถทานได้ ทั้งฝักอ่อนนำไปผัด ฝักแก่ไปต้มหรือย่างก็อร่อย ตอนนี้ฝักยู่หมี่ยังไม่โตเต็มที่ถ้าโตเต็มที่แล้วจะทำเป็อาหารให้ขันทีเกาไปส่งให้ ฮองเฮา และ อู๋กงกงที่ตำหนัก เมื่อเดินมาที่ห้องที่สอง ก็พบว่าในห้องเต็มไปด้วย ผักกาด ผักกวางตุ้ง ผักบุ้ง และถั่วงอก ผักทั้งหมดจะส่งให้ฮองเฮาเพื่อนำไปทำอาหารขึ้นโต๊ะให้ฝ่าา ในงานฉลองปีใหม่ที่จะถึง เป็ของขวัญที่บุตรคนหนึ่งจะทำเพื่อบิดา มารดาได้
ห้องสุดท้ายหลี่เฉิงเฉียน อนุญาติให้ฮองเฮา อู๋กงกง และเผิงกงกง เข้าได้เท่านั้น เพราะห้องนี้สำคัญกับตัวเขามาก เมื่อทั้งสามเข้ามาในห้อง ต้องแปลกใจกับสิ่งที่พบเห็น กงกงทั้งสองปากอ้าตาค้าง บัดนี้ในครรลองจักษุของอู๋กงกง มีต้นข้าวเขียวขจีเต็มไปทั้งห้อง หลี่เฉิงเฉียนอธิบายถึงสิ่งที่เขากำลังทำในห้องนี้ ผู้น้อยกำลังค้นคว้าพัฒนาพันธุ์ข้าวของต้าถัง ให้สามารถปลูกได้ปริมาณที่มากขึ้น ผู้น้องต้องคอยเฝ้าทะนุถนอมต้นข้าวเหล่านี้ไม่ให้ห่างตา ฮองเฮาทอดพระเนตรเห็นเครื่องนอนบนเตียงเตา ก็เข้าใจได้ทันที่ว่าบุตรของตนอย่างน้อยต้องคลุกอยู่ที่นี้เป็เวลานานแสนนาน
ในห้องนี้ไม่ได้มีต้นข้าวเพียงสายพันธุ์เดียว แต่มีทั้งหมด 3 สายพันธุ์ ข้าวสาลี ข้าวเหนียวดำ ข้าวหอม ข้าวสาลีหากค้นคว้าได้สำเร็จ น่าจะได้ผลผลิตอย่างมากสุด ประมาณ 6,000 จินต่อไร่ เมื่อทั้ง 3 คนได้ฟังจำนวนผลผลิต ต่างต้องหันหน้าไปมองชายผู้อธิบาย ด้วยความประหลาดใจ เพราะปกติข้าวสาลี 1 ไร่จะได้ผลผลิต 500 - 600 จินเท่านั้นแต่นี้ได้มากกว่าถึง 10 เท่า หากสามารถทำได้จริงความอดอยากของประชาชนชาวต้าถังจะต้องหมดไป ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น
อีกสองสายพันธุ์จะเป็การผสมผสานระหว่างข้าวเหนียวดำ กับ ข้ามหอม หากทำสำเร็จจะได้ข้าวพันธุ์ใหม่ที่ยังไม่มีในโลก ผู้น้อยตั้งชื่อว่า ข้าวหอมจักรพรรดิ์ เมล็ดข้าวจะเรียวยาวเหมือนข้าวหอม หุงง่ายมีสีแดงทับทิม ข้าวพันธุ์นี้ผู้น้อยตั้งใจถวายให้แด่องค์ฮองเต้ เพื่อแสดงถึงความกตัญญูที่บุตร พึงมีต่อบิดา และมารดา ทั้งสามได้ฟังปณิธานของหลี่เฉิงเฉียน ก็ให้แอบชื่นชมอยู่ในใจ นี้คืออัจฉริยะในรอบพันปี
ก่อนฮองเฮาจะกับ พระนางทอดพระเนตรเห็นโต๊ะน้ำชาตัวหนึ่ง เก้าอี้นั่งทำไมมีสามขา? เก้าอี้ตัวนั้นเป็ตัวที่ผู้น้อยนั่งเป็ประจำ เหตุที่เก้าอี้นั้นเหลือสามขา เพื่อตอกย้ำตนเองว่าชีวิตของคนเรานั้นมีหลายเส้นทาง อดีตผู้น้อยเคยเพียบพร้อมไปด้วย ยศถาบรรดาศักดิ์ ความใฝ่ฝันของผู้น้อย คือ้าเดินตามรอบบิดาของตน ผู้น้อยเฝ้ามองเื้ัของบิดา มองเห็นความทุ่มเท ความเอาใจใส่ ความเมตตาที่มีให้กับประชาชนชาวต้าถัง พระองค์เป็กษัตริย์ที่ดี แต่อาจจะไม่ใช้พ่อที่ดี เส้นทางการเป็กษัตริย์ของผู้น้อยจบลงแล้วในอดีต สิ่งที่ผู้น้อย้าคือ ระหว่างที่ยังคงอยู่ในวังจะกตัญญูต่อ บิดามารดาให้มาก เมื่อออกไปแล้วจะกตัญญูต่อแผ่นดินต้าถังให้มาก ผู้น้อยจะช่วยเหลือประชาชนชาวต้าถังให้ได้มากที่สุด กษัตริย์มีอำนาจแต่ขาดอิสระเสรี ผู้น้อยไม่มีอำนาจแต่มีเสรี สามารถเดินทางไปได้ทุกที่ ทุกที่ที่มีชาวต้าถัง ทุกที่ที่มีความยากลำบาก ผู้น้อยจะช่วยแบ่งเบาความทุกข์ยากนั้น
ฮองเฮามองบุตรชายของตน ในตาของเขา ชั่งสดใส แจ่มแจ้ง และมุ่งมั่น เมื่อส่งเสด็จฮองเฮาเสร็จแล้ว หลี่เฉิงเฉียนนั่งจิบชาใจลอย วันนี้เขารู้สึกว่าร่างกายนี้ได้รับการเติมเต็มความ้าบางอย่าง ดวงใจเบิกบานอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
เมื่ออู๋กงกง ออกจากตำหนักตงกง รีบทะยานกลับตำหนักทรงพระอักษรทันที อู๋กงกงรายงานเื่ต่างๆ ที่พบเห็นการจับปลาโดยใช้ค่ายกลศึก อาหารมื้อกลางวันที่มีเนื้อหมูแต่ไม่มีกลิ่นสาบจากหมูเลย ห้องปลูกผักที่มีผักทั้ง 3 ชนิดอยู่เต็มห้อง ห้องค้นคว้าเพื่อพัฒนาพันธุ์ข้าวให้ได้ผลผลิต 6,000 จินต่อไร่ และเื่สุดท้ายคือ ปณิธานของหลี่เฉิงเฉียน
ฮ่องเต้เหมือนตกอยู่ในภวังค์ เมื่อได้รับรู้ถึงความอัจฉริยะของบุตรชายคนโต หากเขาไม่ได้ทำผิด เขาจะเป็ความหวังแห่งต้าถัง เขาอาจจะเป็กษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ต้าถังก็ได้ ฮ่องเต้ได้แต่ถอนใจ
เมื่อปลอดคนแล้ว หลี่เฉิงเฉียนก็เข้าไปห้องลับอย่างเคย เขาอ่านตำราบนชั้นจนจะครบทุกม้วนแล้ว วันนี้ตำราที่หยิบมาอ่านเป็ตำราวรยุทธ เขาไม่เชื่อเื่วรยุทธ เพราะโลกที่เขาจากมา วรยุทธเป็สิ่งหลอกลวงเพื่อหาผลประโยชน์ใส่ตน เขาอ่านผ่านๆ ไม่ได้สนใจ อะไรที่เป็ประโยชน์เขาจะจดจำและนำไปใช้
วันนี้เป็วันขึ้นปีใหม่ หลี่เฉิงเฉียนวิ่งวุ่นแต่เช้า เขารับปากฮองเฮาว่าจะเอาผักไปส่งให้ที่ตำหนักคุนหนิง รถลากคันหนึ่งบรรทุกผักสดไว้เต็มคัน ขันทีเกาและหลี่เฉิงเฉียนช่วยกันลากรถขนผักไปที่หน้าตำหนักตงกง เมื่อถึงหน้าตำหนักก็สิ้นสุดเขตที่หลี่เฉิงเฉียนจะไปได้ เขาจ้างวานองค์รักษ์เฝ้ายาม 1 ตำลึงทอง ให้ช่วยขันทีเกาเขนรถไปส่งของที่ตำหนักคุนหนิง เมื่อองค์รักษ์เปิดผ้าคุมรถลากออก ก็ให้ใหลี่เฉิงเฉียนไปเอาผักมาจากไหนมากมายขนาดนี้ แม้สงสันแต่ก็ไม่เอ่ยปากถามเพราะมันไม่ใช้หน้าที่ของตน ขันทีเกาเขนรถนำผักมาส่งฮองเฮา หลีเฉิงเฉียนฝากถุงเกลือมาให้หนึ่งถุง
เผิงกงกง รับมาแล้วเปิดดูด้านให้เต็มไปด้วยเกลือ เมล็ดละเอียดขาวบริสุทธิ์ ผลึกเกลือสะท้อนแสงแวววาว เผิงกงกงชิมเกลือที่ได้มา รสชาติเค็มไม่มีรสขมให้พอใจในรสชาติยิ่งนัก เผิงกงกงรีบจัดแจงผักสดที่ได้รับมา ให้นางกำนัลนำไปส่งที่ครัวในตำหนัก เพราะวันนี้ฮองเฮาทรงลงครัวด้วยตนเอง พระนาง้าให้ฝ่าา เชื้อพระวงศ์ และขุนนางทั้งหลาย ประหลาดใจกับรายการอาหารค่ำคืนนี้.
หนึ่งคอมเม้นต์ เป็หนึ่งกำลังใจ
ติเพื่อก่อ เยินยอไม่เหลิง
1K
