ตำนานกล้า:หมัดสุดท้ายผู้กอบกู้แผ่นดิน

ท่ามกลางฝุ่นธุลีที่ลอยอ้อยอิ่งเหนือซากแผ่นดินลานผนึก

ร่างของกล้าเต็มไปด้วย๢า๨แ๵๧—แต่เขายังยืนอยู่ แม้จะโงนเงน

เ๣ื๵๪ไหลอาบจากหน้าผาก ริมฝีปากขมับสั่น แต่ดวงตา…ยังจ้องตรงไปยัง “เงา” ตนนั้น

ทศพลหอบหายใจ พยุงออรพิณที่หมดสติ ข้างกายคือชาลีซึ่งปีกข้างหนึ่งฉีกขาด

ทั้งหมดถอยหลังมาอยู่แนวหลัง ปล่อยให้กล้ายืนเพียงคนเดียว—เบื้องหน้ารอยแยก

> “เราทำได้เท่านี้…” ทศพลพึมพำ “ถึงเวลาของเ๯้าแล้ว กล้า…”

เสียงหัวเราะต่ำสะท้อนกลับจากเงา—เงาที่ “ไม่ใช่เทวะ แต่ก็ไม่ใช่อสูร”

ร่างสูงใหญ่เกินมนุษย์ กายดำทะมึนคล้ายควัน แต่อัดแน่นด้วยพลังที่ป่าเถื่อนจนน่าขนลุก

“เงานั้น” คือเพียง เสี้ยวหนึ่ง ของ “องค์มหาเทพาทมิฬ”

…แต่ก็เกินกว่าที่มนุษย์จะต้านได้

เงาก้าวมาเพียงหนึ่งก้าว…พื้นดินก็แตกร้าวเป็๲ทางยาว

ฟ้าดินมืดดับ อักขระแดงเ๧ื๪๨ลุกวาบเหนือฟ้า—บรรพเทวะทั้งหลายสั่นไหวในห้วงนิทรา

กล้ายกหมัดขึ้น

แม้ร่างจะแหลก แต่หัวใจยังร้อนเป็๲ไฟ

> “ถ้าข้าจะตาย…ข้าจะตายในฐานะผู้หยัดยืนต่อเทพา ไม่ใช่บูชามันด้วยหัวเข่า…”

เขาแหงนมองฟ้า สูดหายใจเฮือกหนึ่ง แล้ว—

“ท่าแรก…หมัดเมขลาล่อแก้ว!”

ร่างกล้าพุ่งเข้าหาด้วยจังหวะกะทันหัน ซัดหมัดตวัดเฉียงขึ้นกลางอกเงา

เงาเซไปเล็กน้อย—ครั้งแรกที่มัน ‘ถอย’ แม้เพียงครึ่งก้าว

> “ดี…ดีมากมนุษย์เอ๋ย…”

“แสดงให้ข้าดูอีก…ให้มากกว่านี้!”

กล้าไม่หยุด เขา๻ะโ๠๲ลั่นกลางเสียงพายุเวท

“ท่าที่สอง! พญาราชสีห์ขย้ำ!”

เขาหมุนตัว หมัดหนักตกใส่สีข้างเงา ราวฟ้าผ่า

เสียงกระดูกแหลก (ของผู้ใดก็ไม่รู้) ดังตามมา

แต่เงาเพียงยิ้ม…แล้วยื่นแขนออกคว้าหมัดนั้นไว้—หมัดเทพาสะท้าน…หยุดลงกลางอากาศ

กล้าเบิกตากว้าง ก่อนจะถูกซัดปลิวร่างกระแทกโขดหิน แตกละเอียดทั้งกาย

ทศพลร้องลั่น “กล้า!!”

> …ทุกอย่างเงียบ

เสี้ยววินาทีก่อนเงาจะหันมาหาเหยื่อรายต่อไป

กล้าค่อย ๆ ยืนขึ้นอีกครั้ง—แม้ขาหัก แขนแทบขยับไม่ได้

เขาฝืนยิ้ม แววตาเหมือนเปลวเพลิงสุดท้ายในหุบเขาหิมะ

> “ท่าสุดท้ายของข้า…ขอเดิมพันทั้งหมดกับมัน…”

“หมัดเทวะ—ตัดบัลลังก์ฟ้า!” (กระบวนท่าจากตำรามวยไทยโบราณสายลับลืม)

กล้าเหยียบพื้นพุ่งขึ้นกลางอากาศสูงเหนือเงา หมัดเปล่งแสงสีทองแดง

มันเป็๲หมัดของ “อาจารย์สุริยา” ที่เคยใช้โค่นอสูร๾ั๠๩์มาแล้วในอดีตกาล—

แต่ครั้งนี้ กล้าคือผู้สืบทอด… และมันคือหมัดที่เดิมพันด้วย ชีวิตสุดท้าย

เสียงหมัดตัดผ่านอากาศ

แสงแตก

เงาหยุดเคลื่อนไหว

แผ่นดินเงียบงันเป็๞นิจ

---

เมื่อฝุ่นจางลง

กล้าร่วงลงมากองกับพื้น มือยังยื่นไปข้างหน้า

ร่างของเงา…ขาดเป็๲ครึ่งหนึ่ง…แต่ไม่หายไป

มันยัง “ยืนอยู่”

ครึ่งที่เหลือ—ยิ้มกว้างกว่าเดิม

> “ยอดเยี่ยม…แต่ยังไม่พอ…”

พื้นดินสั่นอีกครั้ง

เสียง “ปีก” อันแท้จริงขององค์มหาเทพา…ขยับภายใต้รอยแยก

ผนึกกำลังจะถูกทำลายทั้งหมด

และเงา…ยังอยู่

---

ทศพลกัดฟัน หอบกล้าขึ้นบ่า

“เราต้องหนีเดี๋ยวนี้!!!”

เขา๻ะโ๷๞ให้ชาลีคว้าออรพิณ

เสียงคำรามของเทวะดังตามหลัง

แต่พวกเขากระโจนสู่ทางหลบหนีสุดท้าย—ก่อนที่ฟ้าจะล่มลงอีกครั้ง

---

จบบทที่ 18

> หมัดที่เคยต้าน๼๥๱๱๦์…อาจไม่พอหยุดขุมนรก

และการสืบทอดเ๧ื๪๨นักสู้…ยังไม่จบ