พี่สิบล้อช่วยซ่อมรถ

    บทที่ 6



            “มาเที่ยวหรอครับ”

            “อือ ใช่”

            “สงสัยหม้อแปลงจะรั่วครับ ได้เอารถไปเช็คบ้างหรือเปล่า”

            “คนอย่างฉันไม่มีเวลาเอารถไปเช็คหรอก นายซ่อมเป็๞หรือเปล่า อยากได้เงินเท่าไหร่ก็ว่ามาเลย”

           เสียงแหลมสูงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ รองเท้าปลายแหลมและชุดที่ใส่ยิ่งกว่าสาวเชียร์เบียร์ที่ไอ้ขอนไปเที่ยวมาเมื่อวานเสียอีก แถมท่าทางมารยาทก็ดูไม่มีซะด้วย ดูจากยี่ห้อรถและผิวพรรณแล้ว ถ้าไม่ใช่ลูกผู้ลากมากดีก็คงมีหน้าที่การงานใหญ่โตพอสมควร...

           ไอ้ขอนมันชอบนักล่ะ ผู้หญิงปากดีอย่างนี้...มันจัดการกริยามารยาทแบบนั้นให้เข็ดหลาบมานักต่อนักแล้ว โดยเฉพาะลูกสาวเฒ่าแก่ที่เคยชี้นิ้วสั่งงานมันราวกับทาส แต่พอโดนไอ้ขอนใช้ขอนไม้ของมันฟาดปากจนกระอักน้ำ พร้อมกับยัดทะลวงรูสวาทคาห้องจ่ายเงิน ปากเสียๆ ที่เอาแต่พ่นคำหยาบก็ไม่เคยกล่าวออกมาอีกเลย...มีแต่เสียงหวานๆ ที่คอยแต่จะถามว่าเมื่อไหร่จะได้สดน้ำนั้นอีก!

            “เดี๋ยวผมไปดูอุปกรณ์ในรถก่อนนะครับ”

            “ช่วยเร็วกว่านี้หน่อยได้มั้ย พอดีว่าฉันเข้ารถไม่ได้ แถมโทรศัพท์ยังไม่มีสัญญาณอีก หน้าที่การงานของฉันมันขึ้นอยู่กับนายนะรู้มั้ย”

            “....ครับ”

           ไอ้ขอนเดินผ่านร่างระหงไปด้วยรอยยิ้ม สิ่งที่เจนจิราได้กล่าวออกมานั้น มันได้เปิดช่องทางให้ไอ้สิบล้อหื่นรู้ข้อมูลทั้งหมด ทั้งเ๹ื่๪๫เข้ารถไม่ได้ ทั้งเ๹ื่๪๫โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ แถมยังเ๹ื่๪๫หน้าที่การงานที่ดูเหมือนจะสำคัญยิ่งกว่าชีวิตนั้นอีก เห็นทีงานนี้ค่าซ่อมรถคงต้องจ่ายแพงเสียหน่อย!

           เวลาต่อมา...เม็ดเหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผากของไอ้ขอน...

           ด้วยความที่อากาศร้อนชื้นกระทบกับร่างและการทำงานมาตลอดทั้งวันทำให้เหงื่อชุ่มเต็มแผ่นหลัง เสื้อคลุมที่สวมใส่จึงถูกถอดออก เผยให้เห็นวงแขนและรอยสักรูป๣ั๫๷๹ที่ไหลยาวเชื่อมไปถึงด้านหลัง ด้วยความที่ไอ้ขอนทำงานด้านการขนส่งมานาน มันจึงไม่ใช่เ๹ื่๪๫ยากเลยที่จะซ่อมรถยนต์ของหญิงสาวในเมืองให้กลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม...แต่มีหรือที่คนอย่างมันจะยินยอมทำให้ง่ายๆ...เพราะก่อนที่จะจัดการรถคันนี้เสร็จ ไอ้สิบล้ออยากจะสอนมารยาทผู้หญิงปากดีคนนี้สักสองสามน้ำเสียก่อน!

            “โอ๊ยยย ไอ้โทรศัพท์เฮงซวย!” เสียงแหลมแผดกร้าว...

           เรียวขาในร้องเท้าส้นสูงเดินไปมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว หลังจากที่พี่สิบล้อช่วยจัดการซ่อมเครื่องยนต์ เจนจึงทำการเดินหาคลื่นสัญญาณเพื่อติดต่อเลขา แต่ไม่ว่าจะทำยังไง ความสำเร็จนั้นก็ไม่เคยเห็นผลเสียที

            “ที่นี่มันไร้ความเจริญจริงๆ!”

           ไอ้ขอนหันหน้าไปมองบั้นท้ายที่เบียดส่ายไปมาด้วยความสนใจ เสียงแหลมที่กล่าวออกมาด้วยความดูถูกและเสียงรองเท้าส้นสูง มันรบกวนสมาธิการซ่อมแซมไม่น้อย แต่เรียวขาที่ยืดยาวเป็๞น่องอวบในชุดรัดรูปเวลาเคลื่อนไหว มันก็น่ามองไปอีกแบบ...