Ep. 24
" เรนนี่~ ฉันไม่ไหวแล้วอ่ะ ขอได้ไหม? คิดถึงจริงๆ " เขาดึงมือฉันไปให้ัักับส่วนตรงนั้นของเขา ซ้ำยังเบียดสะโพกเข้าหา ฉันจะชักมือออกแต่เขาก็กดมันไว้อย่างนั้นไม่ยอมให้เอาออกง่ายๆ แล้วกดจูบที่ปากฉันแรงๆอีกครั้ง......
" อื้มมมมมมส์ " เสียงเขาครางออกมาเบาๆอย่างได้ใจขณะที่ก้มจูบฉัน เขาเคล้าคลึงอยู่อย่างนั้น ทั้งตวัดปัดป่ายกัดเม้มอย่างเว้าวอน จับจูงฉันให้คล้อยตามเขาไป รสจูบของเขาแบบนี้...ฉันคิดถึง
ปึก ปึก ปึก!
ฉันออกแรงตบเข้าที่อกเขาเพื่อส่งสัญญาณว่าฉันกำลังจะขาดอากาศหายใจ เขาผละออกอย่างจำใจ แล้วจ้องมองเข้ามาในตาของฉัน ในแววตาคู่นั้นของเขามันเต็มไปด้วยความปราถนา อ้อนวอน แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขา้าสิ่งนั้น คนบ้า แล้วมาบอกเราว่าคิดถึง คิดถึงแบบไหนของเขากัน ' หื่น ' ล่ะสิไม่ว่า
ตุบ!
0_0 กว่าจะรู้ตัว แผ่นหลังของฉันก็ัักับเบาะโซฟานุ่มนิ่มเรียบร้อยแล้ว ฉันตาโตใ แต่เขากลับยิ้มกริ่มอย่างชอบใจ เห็นแล้วหมั่นไส้จริงๆเลย
เขาคร่อมทับฉันอยู่ยนโซฟา มือก็ค่อยๆเลิกเสื้อยืดของฉันขึ้นแล้วลากไล้ปลายนิ้วผ่านั้แ่หน้าท้องขึ้นมาจนถึงเนินอก ลูบวนอยู่แถวนั้นสักพัก ก็เลื่อนมือขึ้นไปปลดสายเสื้อในและตะขอออก
" จ๊วบบ อืมมม " เขาดูดดันลิ้นที่หน้าอกของฉัน หยอกล้อด้วยปลายลิ้นและนิ้วมือหนา สลับกันไปมาทั้งสองข้าง สองมือฉันขยุ้มผมเขาไว้ด้วยความเสียวซ่าน
" อื้ออออ "
" คิดถึง " ฉันไม่มั่นใจว่าเขาคุยกับฉันอยู่หรือเปล่า เพราะเขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉัน แต่ผละออกจากหน้าอกฉันแล้วพึมพำเบาๆว่า ' คิดถึง ' แล้วก้มหน้าลงจู่โจมโรมรันกับก้อนกลมทั้งสองข้างนั้นต่อ เขาบดเบียดเรือนร่างเข้ามาอย่างแบบแน่นจนไม่เหลือช่องที่อากาศจะผ่านไปได้ ััได้ถึงบางอย่างที่กำลังดุนดันอยู่แถวหน้าขาของฉัน สิ่งที่เขากำลังทำมันนำพาฉันให้รู้สึกเร่าร้อนและ้ามากขึ้นอย่างห้ามตัวเองไม่ได้..
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
" ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ข้างในมั๊ยคะ? "
พลั่ก!!
ฉันใแล้วผลักอกเขาออกห่างเมื่อได้ยินเสียงคนเรียกจากข้างนอก
" เป็อะไรเรนนี่? "
" มีเสียงคนเรียกจากข้างนอกค่ะ " ถึงแม้ตอนนี้จะมีฝนตกเบาๆ แต่มั่นใจว่าฉันหูไม่ได้ฝาดแน่ อาจจะเป็เพื่อนๆของฉันที่ยืนอยู่หลังประตูนั้นก็ได้
พอคิดได้ฉันก็ลนลานใส่เสื้อผ้าจัดแจงทุกอย่างให้เข้าที่ ฉันหันหลังให้เขาเพื่อจะแต่งตัวให้เหมือนเดิม แต่เพราะความกังวลและใมันทำให้สติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และเพราะว่ามือสั่นๆ จากที่เคยใส่ยกทรงเองได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้มันกลับกลายเป็เื่ยาก ใส่เท่าไหร่ก็ใส่ไม่ได้สักที
" 0_0 " ฉันสะดุ้งใ เมื่อมีมือแตะโดนแผ่นหลังของฉัน
" สั่นเป็เ้าเข้าแบบนี้ พรุ่งนี้ก็ไม่เสร็จหรอก " เขาใจดีช่วยติดตะขอให้ เมื่อเสร็จแล้วเขาก็เอื้อมมือมาด้านหน้าแล้วบีบหน้าอกฉันแรงๆหนึ่งที
" คุณสิงห์ คนบ้านี่..... " ฉันหันกลับมาแล้วะโว่าเขา
ก๊อก ก๊อก ก๊อกๆ
" มีคนอยู่มั๊ยคะ? "
เขาดูเหมือนไม่สนใจเสียงจากข้างนอกนั้น แต่กวาดตามองฉันั้แ่หัวจรดปลายเท้าเพื่อตรวจตราความเรียบร้อย แล้วหันหลังเดินไปทางประตู
แอ๊ดดดดด
" เอ่อ...สวัสดีค่ะ พอดีว่าเพื่อนพวกเราหายตัวไป คุณพอจะเห็นผู้หญิ.... "
" 0_0 เรนนี่!!!! " ฉันที่เดินตามเขามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูข้างๆเขา
" ทำไมมึงมาอยู่ที่นี่?!! "
" เอ่อ..คือกู..อ้อพวกมึง นี่คุณสิงห์ คุณสิงห์คะนี่เพื่อนเรนนี่ค่ะ " ฉันแนะนำพวกเขาให้รู้จักกันแล้วรอดูปฏิกิริยาเพื่อนๆของฉัน แล้วก็แน่นอนว่าพวกมันทั้งหมดนิ่งเงียบไป ไม่ได้มีการสวัสดีหรือทักทายอะไรทั้งนั้น ส่วนคุณสิงห์ก็ยืนนิ่งไม่ได้ทักทายเพื่อนฉันเหมือนกัน
" คุณสิงห์..แฟนเก่ามึงอ่ะหรอ? "
ขวับบ!!
คุณสิงห์หันมาจ้องหน้าฉันทันทีที่ยัยพริ้มพูดเสร็จ พร้อมส่งสายตาคาดโทษและ้าคำอธิบายในเวลาเดียวกัน
" ผมไม่ใช่แฟนเก่า " เขาหันกลับไปคุยตอบกลับยัยพริ้มเพรา
" อ้อ งั้นเขาคือคุณสิงห์ที่เป็เ้านายมึงใช่มั๊ยเรานี่ "
ฉันได้ยินเขากัดฟันเสียงดังกรอด แล้วจึงรีบเอ่ยห้ามปรามพวกเพื่อนๆ
" พอได้แล้วน่ะพวกมึง ก็คุณสิงห์ที่กูเคยเล่าให้ฟังนั่นแหละ ฝนเริ่มตกหนักแล้ว เข้ามาหลบฝนข้างในก่อนดีมั๊ย? " ฉันเอ่ยชวนเพื่อนๆเข้ามาข้างใน
" ไม่ จะกลับแล้วมึงจะกลับด้วยกันกับพวกเรามั๊ย? "
ฉันหันไปมองคุณสิงห์ที่เขาเองก็จ้องฉันอยู่เหมือนกัน ฉันนึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้อธิบายเหตุผลที่เขาหายไป่สองอาทิตย์ที่ผ่านมา แล้วอยู่ๆก็โผล่มาที่นี่ ฉันยังน้อยใจแล้วบวกกับงอนเขาด้วย ฉันไม่ได้ลืมหรอกนะจะบอกให้ ต่อให้คิดถึงเขามากแค่ไหน แต่...
" กู..จะกลับกับพวกมึง " พูดออกมาแล้วมองหน้าคุณสิงห์อย่างงอนๆ ถ้ายังไม่คิดจะอธิบายก็นอนคนเดียวไปเลย
" ไม่ได้นะเรนนี่! " เขาคว้าข้อมือของฉันจับไว้แน่น
" ปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ " ยัยพริ้มพูดแล้วจับข้อมืออีกข้างของฉันไว้ ฉันหันไปมองคุณสิงห์แล้วเอ่ยบอกเขา
" ปล่อยค่ะ แล้วตอบไลน์ด้วย " ฉันพูดเสียงเรียบ เขามองหน้าฉันอยู่สักพักแต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยแขนฉัน
................................................................................
สิงห์ ||Part||
ผมยังยืนอยู่ที่เดิมหลังจากที่เรนนี่ออกไปแล้วปิดประตูใส่หน้าผมเสียงดัง ' เรนนี่ เธอกล้าทิ้งให้ผัวนอนคนเดียวในคืนฝนตกแบบนี้เนี่ยนะ เธอทำได้อย่างนี้ได้ยังไง! '
เหตุผลที่ผมต้องตามเธอมาถึงนี่ก็เพราะรูปที่ไอ้ทัดมันส่งไปให้ดู ไอ้ผู้ชายคนนั้นที่ผมเห็นมันนั่งเบียดกับเรนนี่เมื่อตอนค่ำ มันเอาแต่ตามเรนนี่ต้อยๆ ทุกรูปที่ไอ้ทัดส่งมาต้องมีมันอยู่กับเรนนี่ทุกรูป แล้วทำไมผมจะมองสายตาผู้ชายด้วยกันไม่ออก ว่ามันคิดจะเคลมเมียผม แล้วคิดว่าผมจะยอมหรอ? แน่นอนว่าคำตอบคือ 'ไม่มีทาง' นี่แหละคือเหตุผลที่ผมมาอยู่นีที่นี่
ส่วนเื่ไอ้ั ผมคิดว่าผมจะมารับเรนนี่แล้วพาไปอยู่กันกับผมที่คอนโด จะได้ไม่ต้องคอยห่วง และผมจะไม่ปล่อยเธอให้ห่างจากผมแน่นอน
" เฮ้อออ คืนนี้กูต้องนอนคนเดียวเพราะเมียทิ้งไปนอนกับเพื่อนหรอเนี่ย! " ผมพูดแล้วก้มมองลูกชายตัวเองอย่างนึกสงสาร เกือบจะ...อยู่แล้วเชียว
Line
ราชสีห์ : ' ที่รัก จะนอนแล้วหรอครับ? '
ราชสีห์ : ' คิดถึง อยากนอนกอด '
ผมรอเรนนี่ตอบกลับสักพัก แต่ก็ยังไม่มีวี่แวว ก็เลยตัดสินใจวางโทรศัพท์แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อจะอาบน้ำ
...................................................................................
เช้าวันใหม่
เรนนี่ ||Part||
" ห้ะ?!! อะไรนะ?
" จนป่านนี้เขาไม่บอกเหตผลที่เขาหายไปตั้งสองอาทิตย์เลยหรอ? " ฉันพยักหน้าลงหงึกๆ
" แล้วมึงจะเอาไงต่อ? "
" หมายถึงอะไร? "
" ก็...หมายความว่ามึงจะงอนเขาต่อหรือจะให้อภัยเขา? "
" มึงอย่ามึงคืนดีกับเขาง่ายๆนะเรนนี่! ผู้ชายแบบนี้ต้องเล่นงานให้หนักๆไปเลย "
" ใช่ กูเห็นด้วยกับลมหนาว! " ฉันเหลือบตามองเพื่อนทั้งสามคนแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ ก็เพราะตอนนี้ทั้งสามคนอคติกับคุณสิงห์ไปแล้วน่ะสิ
ห้องอาหาร
พวกเรากำลังนั่งกินข้าวเช้าที่ห้องอาหาร เมื่อเช้าเดินผ่านที่พักของคุณสิงห์ เขาน่าจะยังไม่ตื่นหรอกค่ะ แล้วฉันก็ไม่ได้เคาะประตูเรียกด้วยเพราะเกรงใจเพื่อน เมื่อคืนที่เขาไลน์มา ฉันก็ตอบกลับแค่ฝันดี เพราะว่าฉันจะนอนแล้ว
Line
Rainy : ' ตื่นแล้วยังคะ? '
Rainy : ' คุณหิวมั๊ย? อยากกินอะไรหรือเปล่า "
เขาไม่ตอบ คงจะยังไม่ตื่นจริงๆน่ะแหละ
2 ชั่วโมงต่อมา เวลา 12:15 น.
ราชสีห์ : ' ไม่เป็ไร เดี๋ยวฉันให้ทัดจัดการเื่อาหารของฉันเอง '
ราชสีห์ : ' ตอนนี้เธออยู่ไหน? '
Rainy : ' ที่บ้านพักค่ะ '
ราชสีห์ : ' ฉันไปหาเธอได้มั๊ย? '
Rainy : ' ไม่สะดวกมั้งคะ เพื่อนๆฉันก็อยู่ด้วย '
ราชสีห์ : ' งั้นมาหาฉันหน่อยสิที่รัก '
ราชสีห์ : ' คิดถึง '
.............................................................................
********** to be continued
ติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะคะ คอมเม้นท์ติชมได้ ไรท์จะรับฟังและนำไปปรับปรุงค่ะ
ปล. ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอ่านนะคะ
137
