ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     สิบนาทีผ่านไป
     ชุนเห็นว่าทารกน้อยไม่ยอดหยุดดื่มเลือดเลยดึงมือออก สิ่งไม่คาดคิดพลันเกิดขึ้นทันที เพราะทารกน้อยใช้มือและเท้ากอดแขนชุนไว้แน่น ปากไม่ต้องพูดถึง..มันยิ่งกว่าปลิงซะอีก ดูดแน่นติดหนึบ
     "เห้ยๆๆ พอได้แล้ว..จะหิวอะไรปานนั้นคนนะเว้ยไม่ใช่ถังเลือด"
     ชุนร้องโว้ยวาย เขาพยายามสลัดแขนให้หลุดจากปากทารกน้อย แม้ว่าเลือดไปไม่มากนัก แต่เลือดที่หายไปมันทำให้เขารู้สึกเพลีย
     "เกิดอะไรขึ้นค่ะ!"
     เสียงมิซึฮะดังมาจากห้องครัว เธอเร่งฝีเท้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับชุน ชุนคาดว่ามิซึฮะกำลังมาจึงรีบหาทางหยุดทารกน้อย แต่ไม่ทันไรมิซึฮะได้มาเห็นทารกน้อยดูดเลือดจากข้อมือชุน รอยเลือดไหลตรงขอบปากบอกได้ไม่ยากว่า....เธอเข้าใจผิดไปแล้ว
     มิซึฮะเข้ายกมีดหันผัดหมายแทงทารกน้อย โชคดีชุนตะโกนห้ามเอาไว้ทัน
     "อย่าทำอะไร..เก็บมีดไปซะ!"
     ได้ยินชุนตะโกนบอกมามิซึฮะยิ่งงงหนัก แต่มันดันประจวบเหมาะกับจังหวะทารกน้อยหยุดดูดเลือดชุนพอดี ปากเล็กๆของทารกน้อยจึงผละออกจากแขนชุนไปพร้อมกับแขนและขา ทำให้มิซึฮะเห็นรอยมีดกรีดเป็นทางยาวตรงข้อมือชุนกำลังปิดตัวเองอย่างช้าๆด้วยตาเปล่า
     "ช่วยไม่ได้สินะ..ยังไงขอบอกไว้ก่อนแล้วกันว่าทารกนี่น่ะไม่ใช่มนุษย์ กินได้แค่เลือดของผม นมหรืออย่างอื่นกินไม่ได้ เพราะสารอาหารน้อยเกินไป รอให้โตกว่านี้สักสามสี่เดือนน่าจะพอทานพวกโจ๊กได้ตอนนั้นคงหยุดดูดเลือดไปเอง"          ชุนพยายามอธิบายให้มิซึฮะฟัง มิซึฮะทำหน้าตางงงวยเอียงคอสงสัยเหมือนคนไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง เธอยังตอบรับสั้นๆ
     "คะ!?"
     "ไม่ต้องมาคะเลย รู้นะว่าไม่เชื่อเรื่องพวกนี้...เห็นกับตาแล้วก็ช่วยเชื่อกันหน่อยเถอะ"
     ชุนพูด มิซึฮะที่ทำหน้างงๆอยู่ไม่รู้ว่างงจริงๆหรือแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ชุนจึงไล่ให้มิซึฮะกลับไปทำอาหาร
     "หยุดทำหน้าแบบนั้นและกลับไปทำอาหารก่อนจะไหม้แล้วไม่ได้กินมื้อเช้า"
     "ค่ะ จะรีบไปทำค่ะ"          มิซึฮะตอบกลับ เธอรีบเข้าไปทำอาหารในครัวต่อ ส่วนชุนได้ลุกเดินไปยังฐานลับของเขา เพื่อใช้อุปกรณ์ในนั้นดูดเลือดบางส่วนจากร่างถุงหนึ่งเพื่อให้ทารกน้อยดื่มตอนเขาไม่รู้ แผนการของชุนเองเขายังคิดเปลี่ยนอีกครั้ง เพราะกลัวว่าทารกน้อยจะสร้างเรื่องปวดหัวให้
     'วีลแชร์คงต้องฝากมิซึฮะไปซื้อมาให้พี่สาว หลังกินข้าวเสร็จยังไงก็จะรีบไปฐานลับคาร์นิวัลทันที ไม่งั้นจะมีเด็กทารกตายแน่ๆ...ถ้ากลับมาบ้านไม่ทัน'
     ชุนคิดในใจ เวลาเดียวกันเขาเริ่มทำการถ่ายเลือดตัวเองไว้สองถุงพร้อมกับเก็บรักษาในตู้รักษาอุณหภูมิ 
     เมื่อชุนออกมาจากฐานลับและกลับเข้าไปในบ้าน ชุนเห็นมิซึฮะกำลังวางอาหารกับข้าวสวยร้อนๆไว้บนโต๊ะ พอมิซึฮะวางอาหารครบทุกจาน เธอได้นั่งลงเพื่อทานอาหาร ชุนได้เดินเข้าไปนั่งทานกับมิซึฮะเหมือนวันก่อนๆ
     "ทานแล้วนะคะ!"
     "ทานแล้วนะครับ!"
     ชุนกับมิซึฮะเริ่มทานข้าวเช้ากันแบบเงียบๆ ไม่มีการพูดคุยอะไร กระทั่งทั้งสองกินข้าวเสร็จและเอาจานไปล้างในห้องครัว ระหว่างมิซึฮะกำลังล้างจาน ชุนได้เข้ามาคุยกับมิซึฮะ
     "มิซึฮะวันนี้ฝากซื้อวีลแชร์จากโรงพยาบาลผ่านเน็ต ดูแลพี่สาวผมกับทารกน้อยด้วยนะ มีถุงเลือดสองถุงในตู้รักษาอุณหภูมิชั้นบนสุด ถ้าทารกหิวเอาเลือดในนั้นป้อนให้นะ เดี๋ยวจะรีบไปถอนตัวและกลับมาบ้าน"
     "จะไปคาร์นิวัลตอนนี้หรอคะ"
     มิซึฮะถามชุนด้วยความสงสัย เพราะชุนได้ให้เธอนัดไว้วันเสาร์ แต่จะไปวันศุกร์มันออกจะแปลกๆ
     "ใช่แล้วล่ะ รีบไปจัดการเรื่องนี้ก่อน มีเรื่องอื่นให้จัดการอีกเยอะ"
     "คุณนัดนายหญิงแห่งคาร์นิวัลไว้แล้วหรอคะ"
     "ยังเลย เดี๋ยวโทรไปบอก..ตอนเช้าๆน่าจะว่างอยู่ เธออย่าลืมซื้อวีลแชร์และดูแลทั้งสองคนให้ดีล่ะ"
     ชุนบอกมิซึฮะไปแบบนั้น แล้วเดินโบกมือออกจากบ้านไป มิซึฮะได้แต่โค้งศีรษะให้ชุน พอเธอเงยหน้าขึ้นก็ตะโกนไล่หลังชุนไป
     "ไปดีมาดีนะคะ...ระวังตัวตอนเข้าไปฐานลับด้วยนะคะ"
     โอ้ว!
     ชุนส่งเสียงตอบมิซึฮะ ก่อนจะกระโดดด้วยความสูงเกินมนุษย์หายเข้าไปในป่า เล่นเอามิซึฮะอึ้งไปพักใหญ่
     .     .     .
     ภายในป่า
     ชุนกำลังวิ่งผ่านต้นไม้กับสิ่งกีดขวางด้วยความรวดเร็วเหนือมนุษย์ ไม่มีใครมองเห็นชุนได้ชัด เพราะเขาเหมือนเงาเวลาวิ่งผ่านต้นไม้ ด้วยความเร็วระดับนี้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงชุนสามารถไปถึงฐานลับคาร์นิวัลได้สบายๆ เรื่องอันตรายไม่ต้องคิด ชุนจะไม่พบอันตรายอย่างแน่นอน
     ผ่านไปสิบนาที
     ชุนได้วิ่งทะลุป่าข้ามถนนใหญ่สายไปสู่ป่าอีกแห่ง ไม่รู้ว่าป่านั้นมันคืออะไร แต่สามารถทะลุต่อไปได้ถึงหมู่บ้านเล็กๆใกล้ชายหาด...ชุนหยุดริมชายหาดไร้ผู้คนและบ่นออกมา
     "ให้ตายสิ ลืมไปเลยว่าต้องข้ามทะเลไปถึงญี่ปุ่น..ไอ้ภารกิจถล่มฐานโจรนั่นก็อยู่จีน กว่าจะกลับเข้าฐานลับของเราได้เล่นข้ามชายแดนกลับมาไทยตั้งไกลโข..ตอนนี้แดดยังเริ่มจะแรงอีก"
     ชุนมองไปบนท้องฟ้าพลางเอามือบังแสงแดดไว้ แล้วถอนหายใจเบาๆ
     "เอาวะ! ไปฐานลับทั้งที ขายคอนโดที่นั่นทิ้งไปด้วยซะเลย จะได้เอาเงินไปซื้อที่ดินเพิ่ม ทำเป็นป่าใหญ่ๆจะได้ไม่มีใครเข้ามากวนรอบฐานลับ....วันนี้เราจะไปฐานลับเงียบๆไม่บอกใครน่าจะสนุกกว่าเยอะ..หึหึ"
     บิน!
     ชุนเปิดใช้สกิลบิน ร่างกายเขาค่อยๆลอยขึ้นไปในอากาศ จากนั้นชุนได้ใช้สกิล ล่องหน! ตัวชุนจึงหายไปจากชายหาดแทบจะทันทีหลังจากบินขึ้นไปบนฟ้า ด้วยสกิลล่องหนเขาสามารถรอดพ้นการตรวจจับจากเทคโนโลยีทันสมัยได้ง่ายๆ      .     .     .     .
     ภายในฐานลับคาร์นิวัลกำลังเกิดความวุ่นวาย
     หนึ่งชั่วโมงก่อนมีเสียงแจ้งเตือนดังระงมไปทั่วฐานว่ามีผู้บุกรุก ผู้บุกรุกไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากชุน 
     ชุนแอบเข้ามาในคาร์นิวัลได้สำเร็จ เขาตรงไปเปิดเสียงแจ้งเตือนแกล้งคนในฐานลับ ผลกระทบของการเปิดเตือนคือระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดทำงาน นักฆ่าระดับหัวกะทิในฐานลับวิ่งวุ่นประจำตำแหน่ง พวกมหากาฬมีประมาณห้าคนคอยตรวจสอบความผิดปกติ
     ส่วนชุนนั้นยังใช้สกิลล่องหนเดินตรงเข้าไปยังห้องของผู้นำองค์กรคาร์นิวัล ระหว่างทางเขาได้เจอ โค้ด วัน โค้ด ทรี โค้ด ไฟว์ โค้ด ซิกและโค้ด เซเว่น วิ่งผ่านหน้าเขาไป แต่มีแค่โค้ด วันมองมาทางเขาเหมือนจะมองเห็น...แต่โชคดีที่ไม่เห็น..เพราะชุนได้ใช้เทคนิคลบตัวตนเขาเหมือนไม่ได้มีอยู่ เห็นชุนได้คงจะกลายเป็นเรื่องแปลก
     เมื่อชุนมาถึงห้องผู้นำองค์กร ชุนได้คลายสกิลล่องหนและเคาะประตูสามครั้ง
     ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
     "เข้ามา"
     เสียงของผู้หญิงมีอายุดังมาจากด้านหลังประตู ชุนจับลูกบิดแล้วเปิดเข้าไป พอเปิดไปเท่านั้นแหละ...ชุนเห็นปืนสั้นจ่อกระบาลเขาอยู่ คนที่ถือปืนสั้นเป็นผู้หญิงสวยดูมีอายุ สวมชุดเดรสสีม่วงเปิดไหล่กับเสื้อคลุมขนมิ้ง
     "ผมเองแม่..เอาปืนออกไปก่อนได้ไหม ผมกลัวหัวจะเป็นรู"
     ชุนพูดเสียงสั่น พอผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าเป็นลูกตัวเอง เธอจึงลดปืนลง มีแค่สายตาจ้องชุนตาเขม็ง เหมือนจะรีดเค้นความจริงอะไรบางอย่าง
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ติชมได้นะ