ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        หานอวิ๋นซีถูกนักฆ่าหญิงจับตัวไปไม่ว่าจะพยายามดิ้นรนแค่ไหน นักฆ่าหญิงก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อน

        กลุ่มนักฆ่านี้รู้จักมู่ชิงอู่เป็นอย่างดีทว่ากลับจับตัวนางมา เป็นไปได้หรือไม่ว่านักฆ่าเหล่านี้เกี่ยวข้องกับพิษงูหมื่นตัวที่มู่ชิงอู่โดน?

        พวกเขารู้ว่านางกำลังตรวจสอบแหล่งที่มาของพิษงูดังนั้นเลยลักพาตัวนางอย่างนั้นหรือ?

        นอกเหนือจากเหตุผลนี้หานอวิ๋นซีก็ไม่สามารถนึกถึงเหตุผลอื่นได้

        นางเป็นคนที่รักชีวิตของตัวเองมากแต่ที่ตอนนี้นางยังสามารถวิเคราะห์ปัญหาได้อย่างใจเย็นก็เพราะนางคิดว่านักฆ่าหญิงจะไม่มีทางฆ่านางอย่างแน่นอน

        ถ้าอยากจะฆ่านางแล้วจะลักพาตัวทำไมกัน?

        มีนักฆ่าหญิงหลายคนที่มีโอกาสฆ่านางด้วยคมดาบ

        ในเมื่อเป็นการลักพาตัวเช่นนั้นต้องมีบางอย่างที่จะขอ ดังนั้นตอนนี้ยังถือได้ว่าปลอดภัยอยู่

        ในเวลานี้หูของหานอวิ๋นซีเต็มไปด้วยเสียง “ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด”นักฆ่าหญิงคนนี้ไม่เพียงมียาพิษบนดาบของนางเท่านั้นแต่ยังมีพิษจำนวนมากซ่อนอยู่ในร่างกายของนางด้วย

        ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่เก่งเรื่องการใช้ยาพิษทั้งยังเก่งกาจในด้านศิลปะการต่อสู้อีกเป็นไปได้หรือไม่ว่าจะเป็นผู้นำของสายลับเป่ยลี่?

        เมื่อนึกถึงสิ่งนี้หานอวิ๋นซีก็แสร้งทำเป็นดิ้นรน คว้าแขนของนักฆ่าหญิงและใช้โอกาสนี้กดเล็บลงไป

        โดยไม่คาดคิดนักฆ่าหญิงมองลงมาทันทีและเยาะเย้ยด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “หานอวิ๋นซี เลิกใช้กลอุบายของเจ้าเถอะมันไม่ได้ผลอะไร ฮึ่ย!”

        นางรู้ว่าหานอวิ๋นซีวางยาพิษทว่าก็ไม่ได้หยุดแต่อย่างใด ในขณะที่พูด ก็เหล่ตาไปมองที่แขนเวลานี้พิษจากเล็บของหานอวิ๋นซีได้แทรกซึมเข้าสู่ผิวหนังของนางแล้วแต่นางก็ไม่ได้ตอบสนองใดๆ แม้แต่น้อย

        ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ล่ะ?

        สีหน้าของหานอวิ๋นซีเต็มไปด้วยความตกใจต้องรู้ว่าสิ่งที่นางให้คือพิษมด และเป็นยาตัวที่ทรมานหานอวี้ฉีจนแทบตาย

        ผู้ที่ได้รับพิษนี้จะมีอาการเจ็บปวดในช่วงแรกๆไม่นานจะรู้สึกได้ว่าแขนของตนถูกมดนับพันตัวกัดกิน มันไม่มีพิษถึงตาย แต่จะทำให้ผู้ที่โดนพิษมีชีวิตอยู่ราวกับตาย

        อย่างไรก็ตามนักฆ่าหญิงผู้นี้ไม่ใช่แค่ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆทว่ากำลังแขนยังคงแข็งแกร่งและจับนางไว้แน่น

        เป็นไปไม่ได้!

        ต้องรู้ว่าพิษมดในสมัยโบราณนั้นสกัดไม่ได้ต้องถูกมดพิษกัดเท่านั้นจึงจะโดนพิษพิษมดทั้งหมดที่นางใช้นั้นอยู่ในระบบล้างพิษและเป็นส่วนสำคัญของพิษที่สกัดจากมดพิษดังนั้นจึงมีความแตกต่างบางอย่างระหว่างการติดเชื้อพิษมดชนิดนี้กับการถูกมดพิษกัดและยาแก้พิษเองก็แตกต่างกันด้วย

        กล่าวอีกนัยหนึ่งพิษมดของหานอวิ๋นซีนั้น มีเพียงนางเท่านั้นที่มียาแก้พิษและนักฆ่าหญิงผู้นี้ไม่มีทางที่จะมียาแก้พิษ!

        สถานการณ์ที่ไม่มียาแก้พิษเช่นนี้นางก็ไม่ตอบสนองเลยอย่างนั้นหรือ?

        ชั่วร้าย!

        หานอวิ๋นซีที่ไม่เชื่อความชั่วร้ายนี้นางจึงกัดฟันและออกแรงแทงเล็บให้ลึกเข้าไปอีก เพื่อให้พิษมดแทรกซึมเร็วขึ้น

        แต่ใครจะรู้ว่านักฆ่าหญิงยังคงยิ้มอย่างเหยียดหยามราวกับว่าไม่เจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น ไม่แม้แต่จะมองมาที่นาง และดีดตัวขึ้นจากต้นไม้เหาะให้เร็วขึ้น

        หรือว่า...

        หานอวิ๋นซีที่นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาและเกือบจะโพล่งออกมาแต่โชคดีที่ปิดปากได้ทัน อย่างไรก็ตามสีหน้าของนางซีดเซียวและดูไม่ดีอย่างมาก

        ภูมิคุ้มกัน!

        เหตุผลที่คนผู้นี้ไม่ตอบสนองต่อพิษมดอาจเป็นเพราะนางมีภูมิคุ้มกันต่อพิษ

        มีคนประเภทหนึ่งที่มีภูมิต้านทานต่อพิษดังนั้นจึงไม่ตอบสนองกับพิษ น้อยคนนักที่เกิดมาพร้อมภูมิต้านทาน แม้ว่าจะมีก็มีภูมิต้านทานต่อพิษเพียงหนึ่งถึงสองชนิดเท่านั้น อย่างไรก็ตามหากได้รับภูมิคุ้มกันโดยการฉีดแอนติบอดีต่างๆเช่นนั้นก็คงมีภูมิคุ้มกันต่อพิษส่วนใหญ่และพิษทุกชนิดในประเภทเดียวกันก็จะไม่สามารถทำอะไรนางได้

        การฉีดแอนติบอดีเป็นคำสมัยใหม่แต่ในสมัยโบราณเรียกว่า “การเลี้ยงพิษ”

        การฉีดแอนติบอดีในสมัยใหม่แบ่งออกเป็นภูมิคุ้มกันขั้นที่หนึ่งภูมิคุ้มกันขั้นที่สอง และภูมิคุ้มกันขั้นที่สาม ยิ่งระดับสูงขึ้นภูมิต้านทานก็จะยิ่งสูงขึ้นและสามารถต้านทานพิษได้แข็งแกร่งขึ้นแน่นอนว่าระดับภูมิต้านทานที่สูงขึ้นก็จะยิ่งสร้างความเสียหายต่อการทำงานอื่นๆของร่างกายและอาจถึงแก่ชีวิตได้ดังนั้นการวิจัยพัฒนาและการประยุกต์ใช้ทางคลินิกจึงถูกควบคุมอย่างเข้มงวดหรือถึงขั้นห้ามใช้

        หานอวิ๋นซีจำได้ว่านางเคยอ่านเจอในหนังสือโบราณเกี่ยวกับยาพิษในสมัยโบราณการเลี้ยงพิษมีการแบ่งประเภทที่คล้ายคลึงกัน โดยแบ่งเป็นคนที่มีพิษศพมีพิษ และผู้สร้างพิษ

        คนที่มีพิษมีอายุขัยจำกัดสูงสุดไม่เกินสามสิบปี มีนิสัยรักอิสระ ไม่ได้แตกต่างจากคนทั่วไปมีภูมิคุ้มกันต่อสารพิษระดับต่ำ เช่น พิษที่ส่งผลต่อผิวหนัง เส้นและพิษอื่นๆที่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต

        ศพมีพิษจริงๆ แล้วเป็นพวกคนตายที่มีอายุไม่เกินหนึ่งปี มีภูมิคุ้มกันต่อพิษระดับกลาง เช่นพิษที่ส่งผลต่อกระดูก เลือดและพิษอื่นๆ ที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต

        และผู้สร้างพิษการมีอยู่นั้นไม่แน่ชัด และในตำราโบราณก็มีบันทึกน้อยมากหานอวิ๋นซีจึงไม่รู้เรื่องนี้มากนักสิ่งที่นางรู้มีแค่ตามบันทึกที่ว่าแม้กระทั่งพิษระดับสูงที่ส่งผลต่ออวัยวะภายในก็ไม่สามารถทำอะไรผู้สร้างพิษได้

        หานอวิ๋นซีรู้สึกอยู่เสมอว่ายาพิษโบราณมีมากมายแต่วิชายาพิษนั้นด้อยกว่ายาพิษสมัยใหม่ บันทึกในตำราโบราณนั้นบางทีอาจเป็นเพียงแค่ความคิดเท่านั้น และไม่มีเงื่อนไขที่เป็นจริง แม้ว่าจะมีก็เป็นแต่ละกรณีไปเท่านั้น

        แต่ใครจะรู้นางประเมินวิชาพิษโบราณต่ำเกินไป!

        วันนี้นางเจอตัวอย่างได้ง่ายๆ คนหนึ่ง

        เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ของนักฆ่าหญิงคนนี้แล้วนางน่าจะเป็นคนมีพิษ

        การค้นพบงูพิษและฝูงยุงพิษทำให้หานอวิ๋นซีหวาดกลัวตอนนี้ยังมีคนมีพิษปรากฏตัวออกมาอีกสรุปแล้วปรมาจารย์แห่งพิษคนไหนกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังกลุ่มผู้ทรยศในเป่ยลี่!

        ก่อนหน้านี้หานอวิ๋นซีสงสัยว่านักฆ่าหญิงคนนี้จะเป็นผู้นำของกลุ่มคนทรยศแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่านางเป็นเพียงเครื่องมือและต้องมีใครบางคนอยู่เบื้องหลังนาง

        ต้องยอมรับว่าคู่ต่อสู้ที่ลึกลับและทรงพลังค่อนข้างเกินความคาดหมายของหานอวิ๋นซี

        แน่นอนหานอวิ๋นซีก็ไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมัน[1] นางมีคลังยาพิษขนาดใหญ่ติดตัวนางจะไปกลัวว่าจะไม่มียาพิษของนักฆ่าหญิงได้อย่างไร?

        นางแสร้งทำเป็นยอมแพ้ปล่อยมือนักฆ่าหญิงและถามอย่างเย็นชาว่า “เจ้าเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงลักพาตัวข้ามา?”

        นักฆ่าหญิงที่เหมือนจะดูถูกหานอวิ๋นซีอย่างมากมากจนขนาดไม่พอใจด้วยซ้ำ นางส่งเสียงอย่างเย็นชาและไม่ตอบ

        “เจ้ากล้าลักพาตัวข้าฉินอ๋องไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่นอน!”

        หานอวิ๋นซีที่จงใจยั่วโมโหพลางเอื้อมมือเล็กเข้าไปในกระเป๋าแพทย์อย่างเงียบๆด้วยการคิด นางก็คว้าผงฉือกู่มาได้หนึ่งกำมือ

        ผงฉือกู่ตามชื่อของมัน พิษนี้ใช้สำหรับกัดกร่อนกระดูกโดยเฉพาะ เมื่อเข้าสู่กระแสเลือดมันจะเข้าไปทำลายไขกระดูกทันที

        “หานอวิ๋นซีเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นหงส์จริงๆ หรือ? ช่างไร้ยางอายเสียจริง!”

        นักฆ่าหญิงเริ่มดูถูกเหยียดหยามมากขึ้นเรื่อยๆนางลงไปที่ขอบหน้าผาและจับหานอวิ๋นซีไว้แน่นราวกับว่าต้องการกระโดดลงไป

        “ก็ธรรมดาเจ้าเองก็พอๆ กัน” หานอวิ๋นซีพูดอย่างใจเย็นสายตาของนางกวาดตามองบาดแผลบนแขนของนักฆ่าหญิงที่เพิ่งถูกเล็บกดลงไป

        “เจ้ากล้าด่าข้าหรือ!”นักฆ่าหญิงรู้สึกหงุดหงิด จ้องมองอย่างเย็นชาและหันแขนไปทางหานอวิ๋นซี

        “ทำไมล่ะ?” หานอวิ๋นซีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างท้าทายด้วยดวงตาที่เฉียบคมและมือที่ฉับไวนางรีบใส่ผงฉือกู่ที่อยู่ในมือลงไปที่บาดแผลของนักฆ่าหญิงทันที

        แต่!

        โดยไม่คาดคิดนักฆ่าหญิงนั้นระแวดระวังอย่างมาก นางแทบไม่คิดเลยด้วยซ้ำผลักหานอวิ๋นซีออกไปทันที พร้อมกับไฟที่ลุกโชนในแววตาชักดาบออกมาและฟันชิ้นเนื้อบนแขน!

        กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่เกินสิบวินาที!

        เร็วมาก!โหดร้ายสุดๆ!

        หานอวิ๋นซีล้มลงไปด้านข้างเซไปสองสามก้าวแล้วนั่งลงบนพื้น นางเสียหลักจนเกือบตกจากหน้าผา

        แค่นางจับบาดแผลของนักฆ่าหญิงเอาไว้ได้พิษก็จะซึมลงไปได้อย่างแน่นอน ทว่านางไม่เคยคิดว่านักฆ่าหญิงจะแล่เนื้อโดยไม่ลังเลปฏิกิริยานี้รวดเร็วเกินไป มืออาชีพเกินไปหรือไม่?

        แน่นอนหานอวิ๋นซีซึ่งนั่งอยู่บนขอบหน้าผาไม่ได้สนใจอะไร นางกลัวจนหัวใจแทบหยุดเต้นรีบลุกขึ้นเพื่อที่จะวิ่งหนี

        อย่างไรก็ตามนักฆ่าหญิงเดินเข้ามาในทันที คว้าคอเสื้อนางแล้วพูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “นังสารเลวไปตายเสียเถอะ!”

        หานอวิ๋นซียังต้องการใช้ยาพิษและนางทำได้เพียงใช้ยาพิษแต่ใครจะรู้ว่านักฆ่าหญิงไม่ให้โอกาสนางเลย ทั้งยังโยนนางจากลงหน้าผาอย่างเย็นชา

        “อ๊าย…”

        มีเพียงเสียงกรีดร้องเท่านั้นจากนั้นนักฆ่าหญิงก็ไล่ตามไป ไม่นานร่างทั้งสองก็หายวับไปในเหว...

        “ปัง!”

        เสียงดังก้องไปทั่วห้องโถงของจวนแม่ทัพ

        หลงเฟยเยี่ยยืนอยู่สูงเหนือด้านข้างของที่นั่งหลักใบหน้าของเขามืดมนราวกับน้ำแข็งและเต็มไปด้วยความโกรธเหมือนกับท้องฟ้าก่อนเกิดพายุ โดยเฉพาะดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น

        เพราะแรงกดดันที่รุนแรงจากความโกรธของเขาทำให้ห้องโถงใหญ่ดูเหมือนจะเล็กลงทันตา บรรยากาศที่น่าขนลุกทำให้นายพลกู้และคนรับใช้ของโรงน้ำชาเทียนเซียงคุกเข่าลงบนพื้นและไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้น

        ฉินหวังเฟยถูกลักพาตัวช่างเป็นเรื่องร้ายแรงอะไรเช่นนี้!

        ความโกรธในดวงตาที่ลึกล้ำของหลงเฟยเยี่ยกำลังพลุ่งพล่านเขาเองก็ไม่รู้ว่าตนเองโกรธมากขนาดไหน แต่กลับโกรธมากจนไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้

        เนื่องจากคนที่ลักพาตัวหานอวิ๋นซีคุ้นเคยกับมู่ชิงอู่เช่นนั้นจึงต้องเป็นคนทรยศจากเป่ยลี่อย่างแน่นอน

        หานอวิ๋นซีตกอยู่ในมือของพวกนางยังจะให้สบายใจอยู่ได้หรือ?

        แม่ทัพมู่รู้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแต่กลับคิดไม่ถึงว่าฉินอ๋องจะโกรธมากขนาดนี้ ในเวลานี้เขาไม่กล้าพูดอะไรเกี่ยวกับความผิดและการลงโทษสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการช่วยเหลือคนอย่างรวดเร็ว

        มือของเขาสั่นเล็กน้อยและกล่าวว่า“ท่านอ๋อง ชิงอู่ได้ส่งกองกำลังไปปิดกั้นทางเข้าออกของภูเขาหลายลูกแล้ว พวกเขายังคงอยู่ในภูเขาเนื่องจากคนเหล่านั้นลักพาตัวไป อย่างน้อยตอนนี้หวังเฟยไม่มีทางถูกฆ่าอย่างแน่นอน”

        ใครจะรู้ว่าหลงเฟยเยี่ยจะโพล่งออกมาโดยไม่คาดคิด“ข้าไม่อนุญาตให้ใครแตะผมของนางแม้แต่เส้นเดียว!”

        แน่นอนว่าเขารู้ว่าการที่คนทรยศในเป่ยลี่ลักพาตัวหานอวิ๋นซีนั้นไม่ได้ต้องการชีวิตของนางแต่ต้องการอย่างอื่น อย่างไรก็ตามถ้าหานอวิ๋นซีตกอยู่ในเงื้อมมือของคนเหล่านั้น ไม่ใช่ว่านางจะต้องทรมานหรอกหรือ?

        ผู้หญิงขี้ขลาดต้องกลัวจนตายแน่ๆ!

        เมื่อได้ยินคำพูดของฉินอ๋องแม่ทัพมู่ก็ยิ่งตกใจมากกว่าเดิมจะไปคาดคิดได้อย่างไรว่าฉินอ๋องจะปกป้องหานอวิ๋นซีมากขนาดนี้ ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่กล้าพูดอะไรออกไป

        บุตรชายของเขาพานางออกไปถ้าหาไม่พบหรือมีบางอย่างเกิดขึ้น ด้วยท่าทีของฉินอ๋องแล้ว จวนแม่ทัพคงไม่รอดแน่นอน!

        “ท่านอ๋องกระหม่อมจะเข้าวัง เพื่อทูลขอกองทหาร” แม่ทัพมู่พูดด้วยสีหน้าจริงจังการค้นหาภูเขาต้องการกำลังทหารมากที่สุดและการระดมกองทัพขนาดใหญ่จะมีประสิทธิภาพมากที่สุด

        ใครจะรู้ว่าหลงเฟยเยี่ยจะปฏิเสธ“ไม่จำเป็น เรื่องนี้ต้องไม่รบกวนคนอื่น!”

        อย่าว่าแต่ฮ่องเต้เทียนฮุยจะไม่เห็นด้วยเลยถึงแม้ว่าเขาจะเห็นด้วย หลงเฟยเยี่ยก็ไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องนี้เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนทรยศของเป่ยลี่ และตอนนี้ตระกูลหานก็ถูกสงสัยอีกครั้งหากเรื่องนี้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน จะส่งผลต่อการตามล่าคนทรยศและไม่มีประโยชน์สำหรับหานอวิ๋นซีเลยแม้แต่น้อย

        ความซับซ้อนปรากฏขึ้นในดวงตาของหลงเฟยเยี่ยและพูดอย่างเย็นชาว่า“ฉู่ซีเฟิง ส่งกองทหารออกไปทั้งหมด ค้นหาอย่างลับๆบนภูเขาและพาตัวประกันสองคนในห้องขังไปที่โรงน้ำชาเทียนเซียง!”

        ฉินอ๋องวางแผนที่จะแลกเปลี่ยนตัวประกันอย่างนั้นหรือ?

        ครั้งนี้แม่ทัพมู่เหลือเชื่อยิ่งกว่าเดิม ต้องรู้ว่าฉินอ๋องไม่มีวันปล่อยนักโทษที่ถูกจับครั้งนี้เขายกเว้นให้สตรีผู้หนึ่ง!

        ในความเป็นจริงการที่หานอวิ๋นซีถูกลักพาตัวไป เป็นโอกาสที่ดีสำหรับฉินอ๋องในการกำจัดนางทั้งยังโยงไปสู่เรื่องคนทรยศของเป่ยลี่ได้อีกฮ่องเต้เทียนฮุยกับไท่เฮาคงไม่กล้าทำให้เรื่องยุ่งยากอย่างแน่นอน

        ไม่ต้องพูดถึงแม่ทัพมู่แม้แต่ฉู่ซีเฟิงก็ไม่เข้าใจเช่นกัน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเจ้านายที่โกรธเกรี้ยวเขาก็ไม่กล้าถามสักคำ รับคำสั่งและจากไปทันที

        หลงเฟยเยี่ยมองไปที่คนรับใช้ของโรงน้ำชาเทียนเซียงอย่างเย็นชาและพูดว่า“บอกเจ้าของโรงน้ำชาว่าข้าต้องการพบเขา!”

        --------------------------------

        [1]ไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมัน (不是省油的灯) ใช้ในการเปรียบเทียบกับคนที่เรื่องมากมักจะสร้างความยุ่งอยากให้ผู้อื่นเสมอ