ย้อนกลับมาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง

ย้อนเวลามาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง

บทที่ 18 แอบชอบ

"ดีมาก พ่อหนุ่มเอ๋ย เ๽้าชอบเหมยลี่ของข้าจริงๆ ใช่หรือไม่"

"...!?!"

คำถามนี้หมายความว่าอย่างไรกันล่ะเนี่ย อย่าบอกนะว่า...สงสัยงานจะเข้าคุณพ่อจำเป็๲อย่างเขาแล้วกระมัง

เหมยลี่ที่ได้ยินคำถามของพ่อ ที่ถามชายหนุ่มตรงหน้าแบบตรงไปตรงมา ทำให้นางบิดตัวด้วยความเขินอาย จางหย่งที่กำลังงุนงงกับคำถาม เมื่อมองไปที่เหมยลี่ก็งุนงงมากขึ้นไปกว่าเดิม หากเขาตอบออกไปตรงๆว่า 'ไม่' จะดูเป็๲การทำลายน้ำใจผู้อื่นมากเกินไป แต่ถ้าตอบว่า 'ใช่' จะเป็๲การทำร้ายตัวเอง

"ฮ่าๆๆ คนหนุ่มสาวก็แบบนี้แหละ ไม่ต้องอายหรอก ขอแค่เ๽้าตอบมาตามจริงก็พอ"

"ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน แม่นางเหมยลี่เป็๲คนน่ารัก อัธยาศัยดีและมีน้ำใจมากๆขอรับ"

ผู้ใหญ่บ้านฝูที่ได้ยินคนชื่นชมลูกสาวของตัวเอง ก็ยิ้มหน้าบานในทันที แต่นี่ไม่ใช่คำตอบของคำถามที่เขาถามเสียหน่อย เขาจึงเอ่ยถามขึ้นใหม่ว่า

"ข้าถามว่าเ๽้าชอบลูกข้าจริงๆใช่หรือไม่ หากเป็๲เช่นนั้นจริง ข้าจะช่วยให้เ๽้าได้สมหวัง"

"เอ่อ..."

จางหย่งหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบว่า

"ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน ข้าจะคิดอย่างไรไม่สำคัญ แต่ตัวข้านั้นไม่คู่ควรกับแม่นางที่ดีพร้อมเช่นแม่นางเหมยลี่หรอกขอรับ ท่านดูข้าสิ แม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อยังไม่มี แถมยังมีลูกอีกสามคนให้ต้องดูแล ท่านจะทนเห็นลูกสาวสุดที่รักของตัวเองมาลำบากกับคนอย่างข้าได้หรือขอรับ"

จางหย่งหยุดพูดนิดหนึ่งก่อนจะหันไปทางเหมยลี่แล้วเอ่ยว่า

"ข้ามันคนไม่มีวาสนา เ๽้าอย่าได้สงสารคนอย่างข้าเลย"

เหมยลี่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"แล้วที่ท่านทำกับข้า มิใช่หมายความว่าท่านชอบข้าหรือเ๽้าคะ"

จางหย่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกงุนงง เขาไปบอกชอบแม่นางร่างท้วมผู้นี้ตอนไหนกัน เขาเคยเจอกับแม่นางเหมยลี่เพียงครั้งเดียว หรือว่าจางหย่งคนก่อนจะ... หากเป็๲เช่นนั้นเขาจะต้องรับผิดชอบการกระทำอันอุกอาจครั้งนี้อย่างไรดี 

"เอ๊ะ ข้าทำอะไรไปงั้นหรือ?"

เหมยลี่ที่ได้ยินคำถามก็เขินอาย จางหย่งที่เห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นก็นึกขึ้นในใจว่าแย่แล้ว แต่ก่อนที่ความคิดของเขาจะเลยเถิดไปไกล เหมยลี่ก็เอ่ยขึ้นว่า

"ไม่บอกก็เหมือนบอก ท่านเอาปลายเล็บของท่านมาชนกับปลายเล็บข้าเพื่อบอกเป็๲นัยมิใช่หรือเ๽้าคะ"

ห๊ะ!! นี่หรือคือสาเหตุที่เขาต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ เอ่อ เป็๲คนหล่อนี่ลำบากจริงๆ

"ข้ามันคนต้อยต่ำ ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้เคียงคู่กับเทพธิดาเช่นท่าน ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน ข้าเสียใจจริงๆที่ต้องพูดเช่นนี้"

น้ำตาของเขาเอ่อคลอ ที่เป็๲เช่นนี้ไม่ใช่เพราะเขาเสียใจที่จะไม่ได้ครองคู่กับสตรีตรงหน้า แต่เพราะเขาเสียใจในโชคชะตาของตัวเอง นอกจากจะมีลูกติดถึงสามคนแล้ว อยู่ๆจะมีภรรยาที่เขายังไม่รู้จักดีเพิ่มมาเสียอย่างนั้น มันช่างน่าเศร้าใจจริงๆ

ผู้ใหญ่บ้านฝูที่ได้ยินเช่นนั้นก็คิดตาม เ๱ื่๵๹ไม่มีข้าวสารกรอกหม้อยังไม่เท่าไหร่ แต่เ๱ื่๵๹เด็กๆทั้งสามคนนี่สิ ตอนนี้ลูกๆของจางหย่งยังเด็กจึงยังไม่มีปัญหา แต่เมื่อพวกเขาโตขึ้น เหมยลี่ที่ไม่ใช่แม่แท้ๆจะเป็๲อย่างไร เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นด้วยที่บุตรสาวจะชอบพอกับจางหย่งนัก แต่เพราะเขารักและตามใจเหมยลี่มากจึงยอมตามใจ แม้จางหย่งจะหน้าตาหน่วยก้านดีแต่มีลูกติดมากเกินไป แถมยังมีอายุห่างกับบุตรสาวของเขาตั้งหลายปี

"ไม่เป็๲ไร ข้าจะดูแลลูกๆของท่านเหมือนที่ท่านดูแลพวกเขาเอง"

เหมยลี่รีบพูดออกมาเมื่อเห็นสถานการณ์เปลี่ยนไปในทิศทางที่นางไม่๻้๵๹๠า๱ จางหย่งคิดจะเอ่ยปากแต่ผู้ใหญ่บ้านฝูกลับเอ่ยขึ้นก่อนว่า

"เสี่ยวเหม่ย ในเมื่อพ่อหนุ่มอี้พูดแบบนี้ เ๽้าก็อย่าไปบังคับจิตใจเขาเลย"

จางหย่งที่เห็นเหตุการณ์กำลังเป็๲ใจก็ตีหน้าเศร้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"สักวันแม่นางจะได้พบคนที่คู่ควรกับแม่นางอย่างแน่นอน ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน หากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อนนะขอรับ"

ผู้ใหญ่บ้านฝูพยักหน้าเป็๲เชิงรับรู้ จางหย่งที่เห็นเช่นนั้นก็ตีสีหน้านิ่งหันหลังเดินจากไปราวกับพระรองที่ถูกนางเอกหักอก เหมยลี่ที่เห็นแผ่นหลังของจางหย่งก้าวออกจากบ้านก็น้ำตาไหลริน พี่จางหย่งผู้น่าสงสาร แม้เราจะใจตรงกัน แต่โลกนี้มันช่างโหดร้ายกับพวกเราเกินไป หากชาติหน้ามีจริงนางจะขอพบกับเขาก่อนที่เขาจะพบใคร ขอให้พวกเราได้ครองรักกันสมใจ นางได้แต่รำพึงรำพันกับตัวเอง

---------------

จางหย่งเดินออกมาจากบ้านผู้ใหญ่บ้านด้วยความรู้สึกโล่งใจ โชคดีที่วันนี้เขารอดตัวมาได้ แต่ครั้งหน้าอาจไม่โชคดีเช่นนี้ การที่ปลายเล็บแตะกันเป็๲ความนัยว่าชอบอีกฝ่ายงั้นหรือนี่ ต่อไปเขาคงต้องศึกษาธรรมเนียมและระวังการกระทำให้มากกว่านี้เสียแล้ว ไม่ใช่ว่าแม่นางเหมยลี่ไม่ดีหรอกนะ แต่การต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักเขาคงทำใจยอมรับไม่ได้ง่ายๆ 

อาเฟยลูกชายคนโตที่นั่งรออยู่หน้าบ้านกับลู่ต้ารีบลุกขึ้นทีที่เห็นพ่อของเขาออกมาจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน พร้อมกับเอ่ยด้วยความเป็๲ห่วงว่า

"ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ"

"ไม่มีอะไรหรอก แค่เ๱ื่๵๹เข้าใจผิดนิดหน่อย"

ลู่ต้าที่ได้ยินก็ถามขึ้นว่า

"เ๱ื่๵๹เกี่ยวกับแม่นางเหมยลี่หรือเปล่าพี่จางหย่ง"

จางหย่งที่ได้ยินคำถามของลู่ต้าก็หรี่ตาลงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างค้นหา ลู่ต้าที่เห็นเช่นนั้นก็ร้อนตัวเอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อนว่า

"ไม่ใช่ๆ ข้าไม่ได้ชอบแม่นางเหมยลี่นะ"

หลังจากเอ่ยออกไปหูของลู่ต้าก็แดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนจางหย่งที่เห็นเช่นนั้นก็สรุปได้ว่า เ๽้าหนุ่มคนนี้แอบชอบลูกสาวผู้ใหญ่บ้านนี่เอง ช่างเถอะ วาสนาใครก็วาสนามัน แต่อาเฟยลูกชายคนโตที่ได้ยินคำพูดของลู่ต้าก็เอ่ยถามด้วยความสงสัยขึ้นว่า

"ท่านพ่อถามอาลู่ต้าตอนไหนหรือขอรับ เหตุใดข้าถึงไม่ได้ยิน"

ลู่ต้าที่ได้ยินคำถามแสนซื่อของอาเฟยจากที่แดงแค่ใบหู กลับกลายเป็๲แดงไปทั่วทั้งใบหน้า แม่นางเหมยลี่แม้จะมีรูปร่างท้วมกว่าสตรีทั่วไป แต่เขากลับรู้สึกว่านางงดงามกว่าสตรีรูปร่างผอมบางคนอื่นๆ นอกจากนี้นางยังเป็๲สตรีที่มีจิตใจดี มีครั้งหนึ่งที่เขาไปเห็นสตรีผู้นี้เข้าช่วยเหลือคนป่วยในหมู่บ้าน พาไปหาหมอในเมืองทำให้เขารู้สึกประทับใจในตัวนาง

จางหย่งที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"เราไปตลาดกันเถอะ นี่ก็สายมากแล้ว"

อาเฟยที่ได้ยินคำพูดของพ่อก็เลิกสนใจเ๱ื่๵๹ที่ถามเมื่อครู่ เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมากที่จะได้ออกไปตลาดเป็๲ครั้งแรกในรอบหนึ่งปี

ลู่ต้าที่เห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เมื่อมองไปพบกับสายตารู้ทันของจางหย่งก็หลุบตาลง เขาแอบชอบแม่นางเหมยลี่มาตั้งนานแล้ว ติดที่เขารู้สึกว่าตนเองไม่คู่ควร จึงได้แต่มองอยู่ห่างๆ และไม่เคยบอกกับใครในเ๱ื่๵๹นี้ แต่วันนี้กลับมีคนมองเขาอย่างรู้ทัน ทำให้เขารู้สึกเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก

จางหย่งไม่อยากให้ลู่ต้ารู้สึกอึดอัดขัดเขิน จึงเดินนำหน้าเตรียมเข้าเมือง แต่ก็นึกว่าตนเองไม่รู้ทางจึงให้ลู่ต้าเป็๲ผู้นำทางเข้าเมือง

ทั้งสามจึงพากันเดินทางเข้าเมืองโดยมีเสี่ยวเหมาเดินตามไปด้วยอีกหนึ่งตัว

ลู่ต้าที่เห็นเสี่ยวเหมาเดินตามมาอย่างรู้ความก็หันไปกระซิบกับจางหย่งขึ้นว่า

"พี่จางหย่ง ข้าว่าถ้าท่านนำสุนัขตัวนี้ไปขายต้องได้ราคาดีแน่ๆเลย"

จางหย่งที่ได้ยินข้อเสนอของลู่ต้าก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัยก่อนจะเอ่ยถามว่า

"คนในเมืองชอบเลี้ยงสุนัขกันงั้นหรือ?"

"ใช่เอาไปเลี้ยงเสียที่ไหนกันเล่า ในเมืองมีคนบางพวกที่ชอบกินลูกชิ้นเนื้อสุนัขต่างหากล่ะ ฮ่าๆๆ" 

ลู่ต้าที่รู้สึกเอ็นดูเสี่ยวเหมาได้เอ่ยออกมาเพื่อหยอกล้อ

เสี่ยวเหมาที่ได้ยินคำพูดของลู่ต้าถึงกับสะดุ้งขึ้นมาทันที ลูกชายคนเล็กของเ๽้านายก็จะกินสุนัขย่าง เพื่อนของเ๽้านายก็จะเอามันไปขายทำลูกชิ้น ดีนะที่เ๽้านายของมัน...

'โฮ่งๆ ท่านมองข้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร!!!'