กิลวอร์

ในยามค่ำคืนอันเงียบสงัดเสียงของสุนัขไล่ส่งเสียงหอนกันเป็นทอดๆ ปรากฎร่างของชายชราในชุดคลุมสีกรม ชายชราคนดังกล่าวหยิบจดหมายที่อยู่ภายในชุดคลุมออกมาหนึ่งฉบับจ่าหน้าซองถึง ทอม เจมส์ ลอแลนด์"ฉันคิดอยู่แล้วว่าคุณจะต้องมาที่นี้อาจารย์ใหญ่ซีวิส" หญิงชราในชุดคลุมสีเทาเอ่ยถามจากความมืด"ผมคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องรู้ว่าเขาเป็นใครอาจารย์มาเรีย""แล้วผู้ดูแลของเด็กคนนี้ละจะทำยังไง ฉันว่าเขายังไม่พร้อมที่จะรู้เรื่อง เขาไม่ใช่เด็กธรรมดาที่พวก วาคีเรีย ไม่รู้จักเขา มันต่างจากเรามากที่พวกเรารู้ว่าเขาคือใคร" หญิงชราไม่คลายความกังวล"ถึงยังไงเขาก็ต้องรู้สึกถึงความผิดปกติอยู่ดี ช่างเถอะผมคิดเรื่องคนดูแลเอาไว้แล้ว อาจารย์มาเรียคุณวางใจได้"เมื่ออาจารย์ใหญ่ซีวิสในชุดคลุมสีกรมพูดจบเขาจึงหย่อนจดหมายฉบับดังกล่าวไว้ในกล่องจดหมายสีขาว"แล้วเจอกันนะทอม"เมื่อชายชราพูดจบร่างของทั้งสองค่อยๆจางหายไปเหลือไว้เพียงแต่ความมืดมิดและความว่างเปล่ารุ่งเช้าต่อมา เด็กชายอายุ13ตื่นขึ้นแต่เช้าเพราะต้องทำอาหารทานก่อนจะไปเรียนตามปกติ ทอม เด็กชายผู้ที่สูญเสียครอบครัวไปตั้งแต่เขาอายุ5ขวบ แต่เขากับจำภาพอุบัติเหตุในครั้งนั้นไม่ได้แม้อย่างน้อยแต่สิ่งที่เขาจำได้ดีก็คือเขาเห็นแสงสีแดงและสีเขียวพุ่งมาใส่รถที่เขานั่งโดยมีพ่อของเขา จอห์น เจมว์ ลอแลนด์ เป็นคนขับและแม่ของเขา ไอริน เจมส์ ลอแลนด์ นั่งข้างคนขับจากภาพเหตุการ์ในครั้งนั้นเขากลับจำรายละเอียดอื่นๆไม่ได้อีกเลย... หลังจากทอมต้องสูญเสียคนในครอบครัว เขาต้องย้ายบ้านอยู่บ่อยครั้ง เพราะทอมต้องเดินทางไปอยู่กับญาติของเขา แต่ทว่าสถานะภาพของทอมก็ไม่สู้ดีนักเพราะเขามักจะถูกญาติของตัวเขาเองผลักไสไล่ส่งจนต้องไปอยู่กับคนนู้นทีคนนี้ที จนทอมอายุ12เขาจึงตัดสินใจกลับมาอยู่ที่บ้านของพ่อกับแม่และใช้เงินที่พ่อและแม่ของเขาเหลือไว้ให้เพื่อดูแลตัวเอง ทอมไม่เคยรู้ว่าพ่อของเขาทำงานอะไรเขารู้เพียงแค่ว่าเงินที่พ่อของเขาทิ้งไว้ให้มันมากพอที่จะซื้อบ้านหรูๆได้หลายหลังเลยทีเดียวทอมเปิดกล่องจดหมายเหมือนทุกๆวันเพื่อตรวจดูว่ามีจดหมายส่งถึงเขาบ้างหรือเปล่าในเช้าวันนี้"เอ๊ะ... แปลกจริงมีคนส่งจดหมายถึงเราด้วย" เขาตื่นเต้นเพราะจดหมายของชายชราที่จ่าหน้าซองถึงเขาทอมรีบเดินเข้ามายังห้องนั่งเล่นเพื่ออ่านจดหมายของชายชรา"ถึงคุณ ทอม เจมส์ ลอแลนด์" เขาอ่านออกเสียงดังชัดถ้อยชัดคํา"เราขอแจ้งให้ทราบว่าคุณมีสิทธิ์ในการเข้าเรียนโรงเรียนกิลวอร์ซึ่งเป็นสถาบันสูงสุดของพ่อมดแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ลำดับชั้นนำหากคุณตกลงทางเรายินดีจะรับคุณเข้าเรียนที่โรงเรียนภายใต้สังกัดโรงเรียนจอมเวทย์กิลวอร์ทันทีพร้อมตราประที่แนบมา ปล. หากประทับตราที่แนบมาแล้วทางเราจะส่งคนไปรับคุณในไม่ช้า (จดหมายฉบับนี้จะทำลายตัวเองเมื่อเสร็จสิ้นเงื่อนไข)" เขากลั้นเสียงหัวเราะไม่ไว้เพราะไม่คิดว่าจะมีจดหมายแบบนี้มาที่บ้านของเขา"ไหนลองประทับตราดูซิ" เขานึกสนุกกับจดหมายแปลกประหลาดเขาหยิบตราประทับในซองจอดหมายขึ้นมาประทับลงแผ่นกระดาษ... ทันทีที่เขายกตราประทับออกกระดาษแผ่นดังกล่าวก็ถูกเผาไหม้ทันที มันทำให้ทอมถึงตกใจกับเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นหลังจากทอมทำกิจวัตรประจําวันในยามเช้าเสร็จสรรพเขาจึงรีบแต่งตัวไปเรียนตามปกติจนถึงช่วงเย็น หลังจากที่ทอมกลับมาโรงเรียนเขาบังเอิญเหลือบไปเห็นรถเก่าคร่ำครึจอดอยู่หน้าบ้านของเขา... เขารีบเดินตรงไปหาชายดูมีอายุที่ยืนจดๆจ้องๆอยู่หน้าบ้านของที่เขาอาศัยอยู่ทันที"สวัสดีครับคุณมีอะไรที่บ้านของผมหรือเปล่าครับ" เขาถาม"นี้ใช่บ้านของคุณ ทอม เจมส์ ลอแลนด์ ใช่มั้ยครับ" ชายแปลกหน้าเอ่ยถามกลับหาทอม"ใช่ครับบ้านของผมเอง""นี่ครับจดหมายถึงของคุณ" เขายื่นจดหมายให้ทอมอีกหนึ่งฉบับของเบ็นวันนั้นทอมรู้สึกแปลกใจที่เขาได้รับจดหมายติดต่อกันถึงสองฉบับในวันเดียวแถมยังเป็นจดหมายจ่าหน้าซองถึงเขาอีก เมื่อเขาวางของเตรียมอาหารเย็นเสร็จสรรพเขาจึงมีเวลาว่างพอที่จะเปิดจดหมายฉบับใหม่ขึ้นมาอ่าน"สิ่งของที่ต้องเตรียมไปโรงเรียนกิลวอร์" เขาอ่านออกเสียงที่ค่อนข้างดัง" ไม้กวาดเวทมนต์สำหรับฝึกบิน - ไม้กายสิทธิ์หรือไม้เท้าเวทมนต์ - ตำราหนังสือวิชาเวทย์ของโรงเรียนกิลวอร์ - ชุดคลุม"เขาอ่านจดหมายจบแล้วจึงทิ้งมันไปโดยไม่ใส่ใจอะไร เขาคิดเพียงแค่ว่าคงจะเป็นฝีมือพวกชอบส่งจดหมายแกล้งคนอื่น เหมือนกับจดหมายต้องคำสาปที่ใครอ่านแล้วจะต้องส่งต่อให้ครบสิบคนเพื่อจะไม่ต้องถูกคำสาปของจดหมายอะไรแบบนั้นในยามราตรีที่เงียบสงบ หมอกสีขาวปกคลุมหนาจนครอบคุมไปทั่วบริเวณบ้านของทอม... ในบัดนี้ทอมกำลังนอนบนอยู่เตียงอย่างมีความสุข ทันใดนั้นเองเขาลืมตาตื่นขึ้นพบชายร่างเตี้ยในชุดคลุมสีขาว เขารีบเปิดไฟบนหัวเตียงขึ้นทันที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่1 จดหมายถึงเด็กชาย

นิยายแนะนำ

กิลวอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่1 จดหมายถึงเด็กชาย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้