สามียัยตาบอด

บทที่ 2

บ้านหลังใหม่

" คุณรู้ได้อย่างไงเหรอครับ " มาร์ค​ได้เอ่ยถามด้วยความสงสัย​เมื่อเห็นว่ายูเรก้านั้นหันมาทักทายเขาก่อน

ฮ่าๆ

แอนได้หัวเราะด้วยเสียงเบาๆ และเธอได้หันมาทางมาร์คด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ รอยยิ้มนั้นทำให้

ตึกตักๆ

หัวใจของมาร์คเต้นแรงอีกครั้งขึ้น มาร์คที่ได้จ้องมองไปที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเขารู้สักราวกับว่าโลกนี้นั้นอยู่หมุน สติของมาร์คนั้นได้หลุดลอยออกไปอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอชั่งมีเสน์หนั้นคือสิ่งที่มาร์คคือในใจอยู่ในตอนนั้น

" คุณค่ะ...คุณค่ะ!!!! " เสียงเล็กๆของยูเรก้าได้เรียกมาร์คที่กำลังเหม่อลอยอยู่ มาร์คที่กำลังเหม่อลอยอยู่นั้นได้สะดุ้งขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกของเธอ

" ว่าไงนะครับ.... " มาร์คได้พูดขึ้นด้วยท่าทาง๻๷ใ๯

" ฉันบอกว่าในบ้านหลังนี้มีแค่พวกเราสามคนแล้วฉันก็ได้ยินเสียงเดินของคนสองคนก็แปลว่าเป็๲คุณมาร์คและป้ากัญญา " ยูเรก้าเธอได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันน่าหลงไหล และถ้อยคำที่ฟังแล้วสบายหู

" สามคน...? "

" บ้านหลังนี้มีแค่ฉันกับคุณหนูอาศัยอยู่เท่านั้น " เมื่อได้ยินคำพูดของป้ากัญญามาร์คได้๻๠ใ๽มากแต่เก็บอาการ​ทำให้ป้ากัญญา​นั้นได้เห็นว่ามาร์​ดนั้น๻๠ใ๽ไม่ค่อยมาก

" บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ทำไมอยู่กันแค่สองคนล่ะครับ" มาร์คได้เอ่ยขนาดที่ใบหน้าของเขานั้นได้หันซ้ายหันขวาเพื่อมองไปรอบๆ

" ฉันเชื่อใจใครไม่ได้เพื่อความปลอดภัย​ของคุณหนูแม้แต่​เธอเองก็เถอะ " ป้ากัญญา​ได้เอ่ยถึงมาร์ค​พร้อมที่ใช้สายตาที่ทิ่มแทง​เล็กน้อยมองไปที่มาร์ค​ ตัวของมาร์คที่เห็นท่าทางของป้ากัญญา​เขาก็เข้าใจความรู้สึก​ของป้ากัญญา​และไม่คิดจะโกรธ​ป้ากัญญา​เลยสักนิด

" ป้ากัญญา​ยังไม่เลิกสงสัย​เขาอีกเหรอคะ " ยูเรก้าได้เอ่ยขึ้นหลังจากได้นั่งฟังบทสนทนา​ของทั้งสองคนอยู่นาน เมื่อเสียงของยูเรก้าได้พูดขึ้นทำให้ทั้งป้ากัญญา​และมาร์คได้หันมองไปที่ยูเรก้า

" เพื่อความปลอดภัยของคุณหนูป้าจำเป็๲ต้องทำค่ะ "

" ชีวิตของหนูถึงจะหายไปก็ไม่เป็๞ไรหรอกค่ะ " เสียงเบาๆของยูเรก้าได้เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางที่โศกเศร้า​ รอยยิ้มอ่อนๆบนหน้าของเธอทำให้มาร์ครู้ได้ว่าภายในใจของเธอนั้นไม่ได้ยิ้มอยู่เหมือนรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

" แบบนั้นไม่นะคะคุณหนู!!!! " ป้ากัญญาได้โวยวายขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ที่แสดงให้เห็นถึงโกรธเคืองเล็กน้อยที่ได้ยินคำพูดแบบนั้นออกมาจากปากของยูเรก้า ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างตึงเครียด

" ผมชื่อมาร์ค อายุ 21 ปี ตอนนี้ก็กำลังเรียนอยู่ที่มหาลัยคณะบริหาร ปี 2 ฝากตัวด้วยครับ " เสียงของมาร์คได้เอ่ยขึ้น ทำให้ป้ากัญญา​และยูเรก้าได้หันไปมองตามเสียงนั้น

" ทำอะไรของเธอน่ะ " ป้ากัญญา​ได้เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

" แนะนำตัวไงครับ "

" แนะนำตัวในฐานะคนที่กำลังจะอยู่ร่วมกัน "

คำพูดที่ออกมาจากปากของมาร์​คทำให้ป้ากัญญา​ทำหน้า๻๷ใ๯ ส่วนยูเรก้าที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้ยิ้มออกมารอยยิ้มของเธอแสดงให้เห็นถึงความสุข​ที่อยู่ภายในใจของเธอ

1 เดือนผ่านไป

ตอนนี้เป็๲เวลา1เดือนเต็ม​หลังจากมาร์ค​ได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ ทุกอย่างเป็๲ไปได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ​ มาร์คนั้นสามารถ​ทำงานบ้านได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็๲ทำอาหาร​ ทำความสะอาด​หรือการทำสวน มาร์ค​ทำทุกอย่างได้อย่างดีเพราะแบบนั้นจึงแบกเบาภาระของป้ากัญญา​ที่ทำงานทุกอย่างคนเดียวได้อย่างดี

ภายในสวนดอกยามเช้าที่แสงแดด​อ่อนๆได้ส่องมาที่สวนอย่างเต็มทำให้ต้นไม้ในสวนนั้นได้รับแสงแดดอย่างเต็มที่ มาร์คนั้นกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ ป้ากัญญา​ได้จูงมือ​ของยูเรก้าเดินเข้ามาหามาร์ค​ที่กำลังจดจ่ออยู่กับการรดน้ำต้นไม้เมื่อเห็นยูเรก้าเดินเข้ามา

" สวัสดีครับคุณ​หนู " มาร์ค​ได้เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่ยิ้มอ่อนๆพร้อมกับโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพ ยูเรก้าที่ได้ยินคำพูดนั้นก็ได้ยิ้มออกมา

" คุณไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณหนูก็ได้นะคะ " เสียงเล็กๆของยูเรก้าพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าอันแสนเป็๞มิตร​

" ไม่ได้หรอกครับ "

" ฉันต้องขอบคุณ​จริงๆนะคะที่เข้ามาช่วยงานในบ้านทั้งที่ไม่ได้แค่ตอบแทนอะไรเลย "

" ผมต่างหาก​ครับถ้าคุณไม่ให้ผมอยู่ที่นี่ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนแล้วเหมือนกัน "

เมื่อบทสนทนา​ของทั้งคู่จบลงป้ากัญญา​ได้พายูเรก้าเดินไปนั่งบริเวณศาลาสีขาวกลางสวนดอกไม้ และเมื่อมาร์ค​ได้รดน้ำต้นไม้ทั้งหมดเสร็จก็ได้เดินตามมาที่ศาลา เมื่อเสียงฝีเท้า​ของมาร์​คได้เดินใกล้เข้ามายูเรก้าที่ได้ยินเสียงนั้นก็ได้หันหน้าไปตามเสียง

" มานั่งพักเหนื่อยก่อนสิคะ " ยูเรก้าได้เอ่ยน้ำเสียงอันไพเราะที่ได้ยินแล้วสบายหูยิ่งมองรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอด้วยแล้วราวกับจะทำให้ทุกคนที่ได้เห็นและได้ยิน​เสียงนั้นต้องตกหลุมรัก​

" ไม่เป็๞ไรครับ " มาร์ค​ได้เอ่ยน้ำเสียง​ที่บ่งบอก​ถึงความเกรงใจ

" นั่งเถอะค่ะ.... "

" ทุกคนที่อยู่บ้านหลังนี้ฉันมองว่าเป็๞ครอบครัว​เดียวกันไม่ใช่ว่าต้องมาเกรงใจกันแบบนี้ " ยูเรก้าพูดพร้อมกับยื่นมือขวาออกไปจับมือของมาร์​คแต่มันดันพลาดไปนิดนึง​ทำให้ยูเรก้าจับมือของมาร์​คไม่โดน

" ไม่โดนเหรอ....ตอนแรกฉันคิดว่ามาร์คน่าจะยืนอยู่แถวนั้นแทนๆ " ยู้เรก้าพูดพร้อมกับกำลังจะชักมือกลับด้วยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย​

.....

มือของมาร์​คทั้งสองข้างได้กุมมือขวาของยูเรก้าที่กำลังจะยืนกลับไว้ เมื่อมือของมาร์​คได้สัมผั​สกับมือของยูเรก้าเธอมีสีหน้า๻๠ใ๽เล็กน้อย แต่แล้วสีหน้าที่๻๠ใ๽ก็ได้เปลี่ยนกลายรอยยิ้มอันอบอุ่น และแล้วยูเรก้าก็ได้ดึงตัวมาร์คเข้าไปนั่งข้างๆ ป้ากัญญา​ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกและได้ค่อยๆเดินถอยออกไปจากตรงนั้นอย่างช้าๆ

และแล้วทั้งสองคนก็ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังในสวนดอกไม้หลากหลาย​สีที่มีลมอ่อนๆพัดอยู่ตลอดเวลาทำให้กลิ่นดอกไม้ที่โดนลมพัดได้หวานฟุ้งไปทั่วสวน ถึงอย่างนั้นทั้งสองคนที่นั่งอยู่ก็ไม่มีใครคิดจะพูดอะไรก่อนทำให้บรรยากาศ​ตรงนั้นเงียบสนิท​ขนาดที่ได้ยินเสีบงลมอ่อนๆ

" มาร์ค​โตขึ้นไปอยากจะทำอะไรบ้าง "

คำพูดที่ออกมาจากปากของยูเรก้าทำให้มาร์ค​นั้นหันไปมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของยูเรก้าได้หันมองทางมาร์ค

ตึกตักๆ

เสียงหัวใจของมาร์คเต้นแรงอีกครั้งเมื่อได้มองรอยยิ้มนั้นใกล้ๆ มาร์ค​ได้ค่อยใช้มือขวาจับไปที่หน้าอกข้างซ้ายของตนพร้อมกับครุ่นคิด​อะไรบ้างอย่าง

" ว่าไงคะ " เสียงเล็กๆของยูเรก้าได้พูดขึ้นอีกครั้งเพื่อถามหาคำตอบ เสียงนั้นทำให้มาร์ค​นั้นสะดุ้งด้วยความ๻๠ใ๽เล็กน้อย เมื่อตั้งสติได้มาร์คได้พยายาม​รวบรวม​สติก่อนจะพูดอีกครั้ง

" ไม่รู้สิครับ "

มาร์ค​ได้พูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ดูปกติทุกอย่าง คำตอบนั้นทำให้ยูเรก้าทำหน้าตาสงสัย​ออกมา เมื่อมองหน้าของยูเรก้ามาร์คก็รู้ได้ทันทีว่าคำตอบของตนเองมันกำกวมเกินไป

" ผมยังไม่รู้อนาคต​ของตนเองเลยไม่รู้ด้วยว่าตัวเองมีชีวิตไปเพื่ออะไร " น้ำเสียงที่พูดออกมาของมาร์คนั้นเต็มไปด้วยความหดหู่​และความสิ้นหวัง​ ยูเรก้านั้น๱ั๣๵ั๱​ความรู้สึกของมาร์คได้ผ่านน้ำเสียงที่เปล่งออกมา

" ทำไมถึงทำหน้าหดหู่แบบนั้นล่ะค่ะ " ประโยคที่ยูเรก้าได้พูดออกมาพร้อมทำให้มาร์คนั้น๻๠ใ๽อีกครั้ง

" คุณเห็นเหรอครับ " มาร์คได้เอ่ยถามด้วยสีหน้าอัน๻๷ใ๯ คำพูดของมาร์คทำให้ยูเรก้าได้ยิ้มออกมา

" ดวงตาของฉันไม่สามารถที่จะมองเห็นหน้าของคุณได้หรอกค่ะแต่ความรู้สึกของฉันสามารถ๼ั๬๶ั๼ได้ว่าในใจคุณนั้นรู้สึกอย่างไง " เสียงเล็กๆของยูเรก้าได้เอ่ยออกมาราวกับเธอนั้นสามารถทำได้อย่างที่พูดจริงๆ

" แล้วคุณล่ะครับอยากทำอะไร " มาร์คได้ถามสวนกลับไป คำถามของมาร์คทำให้ยูเรก้าทำหน้าตาดีใจที่มาร์คถาม

" ฉันอยากไปเที่ยวค่ะ " ยูเรก้าได้ตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่มีความสุข คำตอบของยูเรก้าทำให้มาร์คนั้น๻๠ใ๽เข้าไปอีก

" คุณไม่เคยไปเที่ยวเหรอครับ "

" ไม่ค่ะเพราะว่าร่างกายฉันเป็๲แบบนี้มาตั้งนานแล้วฉันจำไม่ได้แล้วว่าเที่ยวครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ "

คำพูดของยูเรก้านั้นทำให้ มาร์คนั้นรู้สึกแปลกๆ

" คุณไปเที่ยวบ่อยสินะคะ " ยูเรก้าได้เอ่ยถามขึ้น

" ผมเองก็ไม่ค่อยเหมือนกันครับ "

คำตอบของมาร์คทำให้ยูเรก้านั้น๻๠ใ๽ แต่อีกใจหนึ่งก็ดีใจที่มีคนที่เป็๲เหมือนตนเองราวกับตนเองนั้นมีเพื่อน

" สักวัน....."

มาร์คหันไปมองหน้ายูเรก้า

" เราไปด้วยกันนะคะ " เสียงอันไพเราะของยูเรก้าพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

------ ยามเย็น ------

ทั้งยูเรก้าและมาร์คได้นั่งคุยกันจนพระอาทิตย์นั้นใกล้จะตกดินแล้ว แสงแดดสีส้มแดงได้ส่องสว่างไปทั่วสวน

" ตอนนี้พระอาทิตย์สีอะไรเหรอคะ "

" สีส้มแดง "

" น่าจะสวยน่าดูเลยนะคะ "

" ใช่ครับมันสวยมากเลยยิ่งนั่งดูในสวนแบบนี้ด้วยมันยิ่งสวยเข้าไปใหญ่ " เดย์ได้พูดขนาดที่สายตานั้นจ้องมองไปที่ดวงอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน คำพูดของมาร์คทำให้ยูเรก้านั้นคิดภาพตามจนเธอนั้นยิ้มออกมา

" ได้เวลาอาหารแล้วค่ะ "

เสียงของป้ากัญญาได้ดังขึ้นในขนาดที่พวกเขานั้นนั่งมองดวงอาทิตย์​ที่กำลังจะตกดินอย่างใจจดใจจ่อ​จนไม่สนรอบข้างทำให้ป้ากัญญา​นั้นเข้ามาโดยที่พวกเขาไม่ได้สนใจเลยสักนิด พวกเขาได้สะดุ้ง​เมื่อได้ยินเสียงของป้ากัญญา​

" ผมลืมไปเลยว่าต้องไปเตรียมอาหารขอโทษนะครับ... " มาร์คได้เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางราวกับพึ่งนึกขึ้นได้ว่ามีสิ่งที่ต้องทำ

" ไม่เป็๞ไร...ฉันเตรียมไว้หมดแล้ว " ป้ากัญญา​ได้เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม เมื่อได้ยินมาร์คก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

" เชิญคุณหนูไปรับประทานอาหารเถอะค่ะ " ป้ากัญญาได้พูดขึ้น

" ค่ะ... "

----- ณ ห้องอาหาร -​---

ทั้งสามคนได้นั่งทานอาหารบนโต๊ะเดียวกันไม่แบ่งแยก​โดยความคิดนี้เกิดขึ้นจากยูเรก้า เธอนั้นเห็นมาร์คและป้ากัญญา​เป็๲เหมือนครอบครัวของตัวเอง ระหว่างทานอาหารยูเรก้านั้นได้ตักอาหารทานเองได้เพราะป้ากัญญาได้จัดวางจานไว้ที่เดิมทุกครั้ง

เพราะอย่างนั้นยูเรก้าจึงใช้ความคุ้นชิน​ทานอาหารได้เหมือนคนปกติ

" คุณหนูท่านอาหารได้เยอะขึ้นนะคะ" ป้ากัญญา​ได้เอ่ยขึ้นขนาดที่ยูเรก้ากำลังตักอาหารเข้าปาก เมื่อได้ยินยูเรก้าได้ยิ้มออกมา

" คงเป็๞เพราะมีคนเข้ามาอยู่เพิ่มมั่งค่ะหนูเลยร่าเริง​กว่าปกติ " ยูเรก้าได้พูดออกมาด้วยร้อยยิ้ม คำพูดนั้นทำให้มาร์คที่ทานอาหารอยู่ดีใจเล็กๆในใจ

เมื่อทานอาหารเสร็จทั้งสามคนได้นั่งพักกันสักครู่​

" พรุ่งนี้ผมต้องไปเรียนแล้วนะครับ " มาร์ค​ได้พูดขึ้นขนาดที่กำลังนั่งพัก ทันทีที่มาร์คเอ่ยขึ้นทำให้ทั้งยูเรก้าและป้ากัญญา​ได้หันมาสนใจมาร์คขึ้นทันที

" พรุ่งนี้เหรอคะ... " ยูเรก้าเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่๻๠ใ๽

" ใช่ครับ "

" แล้วเ๹ื่๪๫เงินล่ะเธอ๻้๪๫๷า๹มั้ยอย่างไงการเรียนก็ต้องใช้เงินไม่ใช่เหรอ" ป้ากัญญา​นั้นได้ไถ่ถาม​ด้วยความเป็๞ห่วง

" ไม่เป็๞อะไรครับผม​พอมีเงินเก็บอยู่บ้างอีกอย่างผมมีงานทำงานพิเศษ​ส่วนตัวเองเรียนมาตั่งนานแล้วด้วย "

มาร์คได้พูดพร้อมกับแสดงรอยยิ้มอ่อนๆบนใบหน้าของเขา เมื่อพูดจบมาร์ค​ได้ลุกขึ้นเก็บจาน​บนโต๊ะนำไปล้างในครัว

ระหว่างล้างจาน

มาร์คที่ก้มหน้า​ก้มตาล้างจานอยู่นั้น ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในครัวจึงหันไปมอง ป้ากัญญา​ได้เดินเข้ามาอย่างช้าๆ เมื่อเห็นว่าเป็๞กัญญามาร์คได้หันไปล้างจานต่อ

" เป็๞อย่างไงบ้าง "

" อะไรเหรอครับ "

" บ้านหลังนี้ไง"

" หลังจากอยู่บ้านหลังนี้มา 1เดือนเธอคิดอย่างไง "

" ทั้งป้าทั้งคุณหนูช่วยเติมเต็ม​ส่วนที่ผมไม่เคยมีในชีวิต..... นั้นคือครอบครัว​"

คำพูดที่ออกมาจากใจของมาร์คทำให้ป้ากัญญา​นั้นยิ้มออกมา ป้ากัญญานั้นได้มองหน้าของมาร์คจากด้านข้างทำให้เขาได้เห็นว่าใบหน้าของมาร์คนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มนั้นแสดงว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เ๱ื่๵๹โกหก

" เป็๲อย่างที่คุณหนูพูดจริงๆด้วย..... "

คำพูดของป้ากัญญา​ทำให้มาร์คได้หยุดล้างจาน​พร้อมกับหันมามองที่ป้ากัญญา​ มาร์คทำหน้าตาสงสัยกับสิ่งที่ป้ากัญญา​พูดออกมาเมื่อป้ากัญญา​เห็นก็ได้พูดว่า

" ไม่มีอะไรล้างจานก็ไปพักผ่อนได้เลยที่เหลือฉันทำต่อเอง....พรุ่งนี้เธอต้องไปเรียนหนิ "

" ครับ.... "

--- จบบท -​--

จากบทหน้าอาจจะแบ่งเป็๞บทล่ะสองถึงสามตอนนะครับ