ร่างในชุดสไบขาวสองร่างเดินเข้าวัดมาแต่รุ่งเช้า หนึ่งวัยกลางคนแลหนึ่งวัยกระเตาะ ทั้งสองมีบ่าวอีกสี่คนเดินตามมาไม่ห่าง ผู้คนเดินกันพลุกพล่านแม้จะยังเช้าเช่นนี้ ผิดกับในยุคสมัยใหม่ที่คนมักจะตื่นก็เมื่อรุ่งสางแล้ว
"คุณแม่เ้าคะ เหตุใดจึงปลุกลูกมาเข้าวัดั้แ่ไก่โห่เยี่ยงนี้เ้าคะ ลูกยังนอนไม่เต็มที่เลยนะเ้าคะ" เด็กหญิงวัยเดียวกับพลอยหากแต่มีใบหน้างามคนละแบบกันเอ่ยขึ้น หากจะเปรียบพลอยเป็ดังดอกมะลิขาวที่บริสุทธิ์ น่ารักและนุ่มนวล เด็กหญิงผู้นี้ก็คงเป็ดอกเข็มสีแดงที่จัดจ้านและงามคมคาย เด็กหญิงบ่นกระปอดกระแปดด้วยทุกวันเธอไม่เคยตื่นหลังฟ้าสางเลย แต่วันนี้เธอกลับถูกคุณหญิงกานดาผู้เป็แม่ลากมาเป็เ้าภาพงานศพของพี่สาวและน้องชายต่างแม่ที่เธอเกลียดนักเกลียดหนา
"ตายแล้ว อกแม่นี้จะแตก เหตุใจจึงพูดราวกับคนเกียจคร้านยามอยู่นอกบ้านเช่นนี้เล่าแม่แก้ว ผู้คนได้ยินจักเอาไปนินทาได้หนาลูก" คุณหญิงกานดาเอามือทาบอก เธอสั่งสอนลูกสาวนับครั้งไม่ถ้วนว่าอย่าแสดงกิริยาไม่งามในที่สาธารณะเช่นนี้ เธอรู้ว่าเด็กหญิงนั้นเอาแต่ใจแลก้าวร้าว แต่เธอก็กำชับไว้ว่าหากจะเอาแต่ใจต้องทำอย่างแเีโดยไม่ให้ใครรู้เท่านั้น
"ลูกขอโทษเ้าค่ะ ลูกลืมไป แต่เหตุใดเราต้องมาเช้าเยี่ยงนี้ด้วยเ้าคะ" ดวงตาคมของแก้วเสมองไปอีกทางยามเอ่ยขอโทษคนเป็แม่ เธอไม่ชอบใจที่ถูกปลุกมาแต่เช้าด้วยเื่ที่เธอไม่เห็นว่ามันสำคัญเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย
"งานศพจักไม่มีเ้าภาพอยู่ต้อนรับแขกได้เยี่ยงไร คนที่มาก็ล้วนแล้วแต่เป็ขุนน้ำขุนนางคนสนิทของท่านออกญาศิรหมนตรีแลออกญารณปัตย์ทั้งหมด ลูกต้องออกหน้าในฐานะคู่หมายคนต่อไปของพ่อกันต์เข้าใจหรือไม่ ห้ามแสดงท่าทีเกียจคร้านออกมาให้ผู้ใดเห็นอีก" คุณหญิงกานดาถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย ความคิดจับคู่พ่อกันต์กับแม่แก้วเป็ของเธอนั้นก็ส่วนหนึ่ง แต่แม่แก้วนั้นตกหลุมรักพ่อกันต์ั้แ่แรกเห็น จนร้องขอให้แม่เธอนั้นช่วยทำอะไรสักอย่างกับพี่สาวที่เป็คู่หมายของชายในดวงใจเธอ
"เ้าค่ะ" แก้วเอ่ยรับคำด้วยใบหน้างอราวกับช้อนตักแกง
ในศาลาวัด ผู้คนพากันมากมายเหตุด้วยแม่พลอยแลพ่อนิลนั้นเป็หลานของออกญารณปัตย์ ซ้ำแม่พลอยยังเป็ถึงว่าที่ลูกสะใภ้ของออกญาศิรหมนตรี ใครบ้างไม่อยากมีเส้นสายกับขุนนางลำดับชั้นพระยา แม้จักไม่เคยได้เห็นตัวของแม่พลอยและพ่อนิลเป็ๆ แต่ด้วยชื่อเสียงของออกญาทั้งสองท่านก็ทำให้ทุกคนต่างก็หลั่งไหลมาไหว้โลงที่มิมีศพของเด็กทั้งสองอย่างเป็พิธี
"เสียใจด้วยนะคุณหญิงกานดา แม่แก้ว เด็กสองคนนั้นอายุยังน้อยแท้ๆ" ขุนนางระดับออกขุนผู้หนึ่งในชุดสีขาวไว้ทุกข์เอ่ยปลอบใจโดยไม่รู้เบื้องลึกเื้ั
"ขอบน้ำใจที่มาส่งแม่พลอยกับพ่อนิลจ้ะท่านขุน ข้ากับแม่แก้วนั้นตรอมใจนัก ด้วยเลี้ยงกันมาแต่เล็กแต่น้อย ไม่นึกเลยว่าจะอายุสั้นเช่นนี้" คุณหญิงกานดาซับน้ำออกจากดวงตาที่แดงก่ำ แก้วนั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามารดาของเธอจะแสดงออกมาได้แเีเช่นนี้ ราวกับว่านังพลอยแลไอ้นิลมันเป็ลูกแท้ๆของคุณแม่เอง
"ใช่เ้าค่ะ คุณพี่พลอยจักรู้หรือไม่ ว่าน้องคิดถึงคุณพี่พลอยเหลือเกิน ต่อไปนี้ก็ไม่มีผู้ใดสั่งสอนให้น้องกรองมาลัยอีกแล้ว" แก้วเรียนรู้จากแม่แลตีหน้าเศร้า เธอคิดถึงนังพลอย ใช่ แต่คิดถึงเวลาที่ได้สั่งสอนมันให้รู้จักเจียมกะลาหัวต่อหน้าเธอ
"หักห้ามใจเถิดหนาแม่ทั้งสอง แม่พลอยกับพ่อนิลนั้นไปดีแล้ว" ภรรยาออกขุนผู้นั้นพยายามปลอบใจคุณหญิงกานดาและแก้วด้วยอีกแรง
"จ้ะ แม่อ่ำ" คุณหญิงกานดายังคงซับน้ำตาเล่นละครต่อไป
"แล้วออกหลวงพิจิตรอาสาเล่า" ออกขุนที่ไม่เห็นคนเป็พ่อยามสอดส่ายสายตาเอ่ยถามขึ้น เขาว่าจักทักทายออกหลวงพิจิตรอาสาก่อนกลับ แต่เขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของออกหลวงที่ว่าเลยแม้แต่น้อย
"วันนี้มีราชการด่วนต้องไปรึกษา ท่านออกหลวงจึงมาต้อนรับแขกไม่ได้เนื่องจากเื่เร่งด่วนนัก" คุณหญิงกานดาเอ่ยตามบทที่เตรียมไว้กับสามี
"ช่างน่าชื่นชมเสียจริงๆ งานแลราชการมาก่อนเื่ส่วนตัว ออกหลวงพิจิตรอาสาจักเ็ปมากเพียงใด" ท่านขุนเอ่ยด้วยทอดถอนใจ ไม่มีพ่อแม่คนใดที่ไม่อยากมาส่งลูกตนเองดอก เขาคิดเช่นนั้น
"คุณพี่ก็เป็เยี่ยงนี้แลเ้าค่ะ ถึงแม้จะรักใคร่เอ็นดูแม่พลอยกับพ่อนิลมากนัก แต่ก็ต้องหักห้ามใจให้คิดถึงเื่ราชการไว้ก่อน" แก้ต่างให้สามี คุณหญิงกานดายกยอสามีต่อหน้าผู้อื่น แม้เธอจะร้าย แต่เธอก็ดีกับสามีและลูกเป็อย่างมาก
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเอ็ดตะโรดังมาจากบันไดศาลาวัด ผู้คนต่างหันเกรียวไปมองไม่วางตา
"ลูกสาวแลลูกชายมาด่วนจากไปทั้งคน ยังมีอารมณ์ไปหารือราชการ ดีเสียจริงพ่อออกหลวงพิจิตรอาสาผู้นี้" ชายวัยกลางคนมีผมสีดอกเลาแซมเล็กน้อยเดินเข้ามาด้วยดวงตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเขานั้นโกรธจนคนรอบตัวนั้นไม่อาจบรรยายออกมาได้
"ออกญาศิรหมนตรี!" ทุกคนอุทานด้วยความใ
"คุณพี่กันต์" แก้วที่เห็นคนหนุ่มที่เดินตามมาก็แสดงความดีใจจนหลุดบทเศร้าที่ปูไว้ นั่นคือคุณพี่กันต์ของเธอ ชายในดวงใจที่เธอหลงรักั้แ่แรกเห็น ชายที่เชื่อว่าเป็คู่บุพเพสันนิวาสชักนำให้เขาและเธอได้มาพบกัน หากแต่มีมารอย่างพลอยได้ขวางทางรักเอาไว้ แต่ทว่าตอนนี้ตัวเกะกะก็ได้ตกตายไปเสียแล้ว
"แม่แก้ว อย่าออกนอกหน้า" คุณหญิงกานดาหยิกแก้วเบาๆเพื่อเตือนสติ เธอไม่สามารถให้ใครเห็นแก้วในสภาพคลั่งรักแบบนี้ได้
"เ้าค่ะ" แก้วเอ่ยรับคำ แต่ดวงตาก็ยังมองไปยังคุณพี่กันต์ของเธออย่างไม่วางตา
"ฉันไหว้จ้ะ ท่านออกญา ขอบน้ำใจที่มาส่งเด็กทั้งสองคนนะเ้าคะ" คุณหญิงกานดาทำใจดีสู้เสือ แต่ทว่าเสือผู้นี้ตอนนี้มีแต่ความพิโรธ!
"ออกหลวงพิจิตรอาสามันอยู่ที่ใด จงไปตามให้มาหาข้าบัดเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงดุดันไร้ความเกรงใจตวาดใส่คุณหญิงกานดาเสียจนอีกฝ่ายตัวงอเป็กุ้งด้วยความกลัว แก้วเองก็เกาะแม่เอาไว้ราวกับจะล้มพับไปทั้งคู่ เธอส่งสายตาให้กันต์ให้ช่วยเธอกับแม่ แต่อีกฝ่ายทำราวกับมองไม่เห็นสายตานั้น
"คุณพี่เ้าคะ ใจเย็นก่อนเถิด" หญิงวัยสี่สิบต้นๆที่เดินมาด้วยกันพยายามลดโทสะของออกญาศิรหมนตรี แต่นั่นก็ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย
"มะ..มีเื่อันใดเ้าคะ ท่านออกญา" กานดาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธออยากจะเป็ลมไปให้ได้ ออกญาผู้นี้น่ากลัวกว่าท่านออกหลวงสามีเธอยิ่งนัก ไม่เคยเลยที่เธอต้องมารับหน้าคนดุร้ายเยี่ยงนี้มาก่อน
"มันดูแลลูกสาวมันเยี่ยงไรจึงให้โจรป่ามาเข่นฆ่าจนตาย!" ออกญาวัยกลางคนตวาดลั่นศาลาด้วยความคับแค้นใจ เขาต้องชำระหนี้แค้นนี้กับไอ้ออกหลวงพิจิตรอาสาให้ได้ ไม่เช่นนั้น เขาจักไม่ยอมความเป็แน่!
"คุณพี่มิได้รู้เห็นเ้าค่ะ ล้วนแล้วแต่เป็อุบัติเหตุ" ตอบพลางน้ำตาแห่งความกลัวไหลออกมาจากตา คุณหญิงกานดาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าออกญาศิรหมนตรี
"ออเ้าแน่ใจรึแม่กานดา" ท่านออกญาได้ถามซ้ำอีกครั้ง เขารู้ว่ามันไม่จริง เขารู้ว่าผัวเมียคู่นี้มันชังลูกที่เกิดจากแม่ไพลินนัก
"นะ…แน่ใจเ้าค่ะ" คุณหญิงกานดาตอบไป ตาก็หลับปี๋ลงด้วยความกลัว
"แล้วเหตุใดจึงไม่มีใครตามไปคุ้มครองพ่อนิลแลแม่พลอยยามออกเดินทางไกล!" ชายทรงอำนาจตวาดลั่น ผู้คนต่างหวาดกลัวเว้นแต่คนในครอบครัวของเขาเองที่ดูยังยืนสบายๆอยู่
"ข้าไม่รู้เ้าค่ะ ข้าไม่รู้" มือป่ายปัดไปมา คุณหญิงกานดากลัวจนนั่งกองลงไปกับพื้น เธอเอาแต่ปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า
"ซักถามเห็นทีจะไม่ได้ความ คุณพี่ใจเย็นก่อนเถิดเ้าค่ะ แม่กานดาแลแม่แก้วหวาดกลัวมากแล้ว" คุณหญิงเฟื่องผู้เป็ภรรยาเข้ามาห้ามความ เธอเองก็เสียใจที่เสียลูกสะใภ้คุณสมบัติชั้นยอดไป หากแต่ของที่แตกหักแล้ว จักนำมาใช้อีกก็คงไม่ได้ เธอไม่อยากให้สามีของเธอแลเรืองหลวงพิจิตรอาสาบาดหมางกันไปจนตาย
"แม่เฟื่อง ข้ามิอยากจะเอาความดอก แต่มันทิ้งขว้างแม่ไพลินยังไม่พอ ยังทิ้งขว้างลูกในไส้ตนเองอีก มันจักเลวไปถึงไหน แลพ่อกันต์ก็กลายมาเป็หม้ายเช่นนี้ ข้าทรมานใจแทนลูกยิ่ง" ออกญาศิรหมนตรีมองไปทางลูกชายที่ยืนหน้านิ่งข้างๆอย่างปวดใจ เขารู้ว่าลูกชายของเขาชอบพอคู่หมายมากเพียงใด แม้อายุจะยังน้อยแต่ก็เร่งเรียนแลศึกษาเพื่อจะได้เข้ารับราชการเป็ใหญ่เป็โตให้เป็ที่พึ่งพาของแม่พลอยยามออกเรือนมาแล้วได้ แต่ใครจักรู้ได้ ว่าชะตาช่างเล่นตลกกับชีวิตเขาเหลือแสน
"ข้ารู้เ้าค่ะ แต่ที่นี่งานศพ ถือว่าส่งแม่พลอยไปด้วยดีเถิด อย่าให้เป็เื่เป็ราวเลย" คุณหญิงเฟื่องพยายามปลอบอีก ภายในใจก็ทอดถอนใจ ขอโทษด้วยนะแม่ไพลิน หนี้ชีวิตของคุณพี่ คงต้องชดใช้ให้กันในชาติหน้าเสียแล้ว
"หึ! ส่งคนไปยังปากน้ำโพแจ้งเื่นี้แก่ท่านออกญารณปัตย์ ข้าเดาว่าลูกเขยท่านคงยุ่งราชการจนไม่มีแม้กระทั่งเวลาแจ้งท่านว่าหลานได้ตกตายไปถึงสองคนแล้วกระมัง" ออกญาศิรหมนตรีเอ่ยค่อนแคะ ซึ่งคุณหญิงกานดาและแก้วก็ทำสิ่งใดไม่ได้นอกจากก้มลงมองที่พื้น
ออกญาศิรหมนตรีจุดธูปหนึ่งดอกก่อนจะนั่งลงหน้าโลงศพเปล่าของพลอยและนิล เขาอธิษฐานในใจถึงเด็กทั้งสองคน
"ลุงขอโทษนะที่ไม่ได้ดูแลเอ็งให้ดี แม่พลอย พ่อนิล ลุงติดหนี้ชีวิตกับแม่ของพวกเอ็ง ทั้งไม่สามารถปกป้องพวกเอ็งไว้ได้ ยามตายไป ลุงคงไม่มีหน้าไปพบแม่ไพลินที่ช่วยชีวิตลุงไว้อีกแล้ว อย่างไรเสียก็ไปดีเถิด ไม่มีสิ่งใดต้องห่วงทางนี้แล้ว ลุงเองก็จักทำบุญให้พวกเอ็งพี่น้องหนา" เขาเอ่ยด้วยความจริงใจ จากการเฝ้ารอจะรับขวัญลูกสะใภ้ั้แ่พลอยลืมตาดูโลก เป็ความคาดหวังที่เขารอมาแรมปี ครอบครัวของเขาปวดใจกับการจากไปของแม่พลอยยิ่งนัก
"คุณพี่กันต์เ้าคะ วันนี้มาไหว้ศพคุณพี่พลอยรึเ้าคะ" แก้วที่เริ่มหายกลัว พยายามทักทายกันต์ที่ยืนมองพ่อของเขาอยู่ไม่ไกล หากแต่ไม่ว่าแก้วจะพูดอย่างไร กันต์ก็มิตอบเธอเลยแม้แต่คำเดียว
"น่าสงสารคุณพี่กันต์นะเ้าคะ ที่คุณพี่พลอยต้องมาจากไปก่อน ต่อไปนี้น้องจักไปมาหาสู่ เพื่อไม่ให้ท่านลุงออกญาแลคุณพี่กันต์ต้องโศกเศร้ามากนัก แลคลายความเหงาให้ ดีหรือไม่เ้าคะ" เด็กหญิงเสนอตัวเอง แต่เมื่อได้ยินเช่นนั้นผู้คนรอบข้างก็เอ็ดอึงด้วยความรู้สึกไม่พอใจนักกับความก๋ากั่นของแก้ว
"แม่แก้ว!" คุณหญิงกานดาเอ็ดลูกสาว
ในตอนนั้นเองที่หางตาของกันต์เหลียวมามองแก้วอย่างไร้ความรู้สึก เขาเอ่ยเสียงเย็นออกมาว่า
"พี่มิเป็อันใดแลออเ้าอย่าเสียเวลาไปมาสองเรือนเลย วันนี้พี่มาไหว้ศพแม่พลอย คงสนทนากับออเ้าไม่ได้ แม้นจักตกตายไปแล้วก็ถือว่าครั้งหนึ่งเคยเป็คู่หมาย คุยกับหญิงอื่นคงดูไม่ดีนัก" เขาบอกชัดเจนว่าเขาไม่้าคุยกับเธอ นั่นเป็รอบตบฉาดใหญ่ที่มองไม่เห็นบนใบหน้าของแก้ว!
"แต่น้องเป็น้องสาวคุณพี่พลอย หาใช่หญิงอื่น" แก้วพยายามเดินเข้าไปเกาะแขนของกันต์ แต่ทว่าอีกฝ่ายเพียงเอียงตัวหลบเท่านั้น
"เยี่ยงนั้นออเ้ายิ่งต้องสำรวม หากมิอยากให้คนครหาว่ามีความคิดมิบริสุทธิ์กับคู่หมายพี่สาวออเ้า ข้าขอตัวไปไหว้ศพแม่พลอย" กันต์เดินจากไปอย่างไม่ไว้หน้า เขาจุดธูปแลอธิษฐานต่อโลงเปล่า ในใจมีหมื่นล้านคำที่พูดออกมาไม่หมด เขาได้แต่เพียงภาวนาให้แม่พลอยผู้เป็ที่รักของเขาได้ไปสู่ภพภูมิที่ดี
"แม่พลอย ไปดีเถิดหนา ถึงพี่จักแค้นใจนักที่วาสนาเรามีร่วมกันเท่านี้ แต่จงรับรู้ไว้เถิดว่าในใจของพี่มีออเ้าเสมอ และจักมิมีวันลืมมาลัยที่เ้ากรองไว้ พี่ยังคงเก็บไว้ข้างหมอนจวบจนทุกวันนี้ จักไม่มีแม่หญิงคนใดจะมาแทนที่ออเ้าในหัวใจพี่ได้ ไม่มีวัน" เขาย้ำคำนั้นไว้ในใจ พลางหลับตาลงแลนึกถึงวันที่พ่อของเขาพาไปยังเรือนออกหลวงพิจิตรอาสาครั้งแรก ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเดินไปเจอเด็กหญิงที่เตรียมสำรับอาหารโดยไม่มีบ่าวแม้แต่คนเดียวคอยช่วย เขาได้เจอเธออีกครั้งบนเรือนตอนกินข้าวร่วมกันก็พบว่าเด็กหญิงผู้อ่อนหวานผู้นั้นคือคู่หมายของเขาเอง ดังนั้นเขาจึงถือวิสาสะหยิบมาลัยที่กรองโดยเด็กสาวติดมือมาด้วยโดยมิได้ขออนุญาต
"พ่อกันต์ไหว้ศพนานนัก คงมีเื่บอกแม่พลอยมากมาย" แม่อ่ำเอ่ยขึ้นมาอย่างซาบซึ้ง แม้ยังไม่ได้ร่วมเรียงเคียงหมอนแต่ก็รักปักใจ ช่างน่าเวทนายิ่ง
"เป็ธรรมดาของคนที่สูญเสียคู่หมาย ยิ่งเป็คู่หมายที่รักปานดวงใจ พ่อกันต์นั้นทำใจยากแต่ก็แสร้งทำว่าเข้มแข็งเพื่อพ่อแลแม่ ข้าก็เสียดายนัก แม่พลอยทั้งงาม ชาติตระกูลสูงส่งแลยังเป็แม่บ้านแม่เรือน พ่อกันต์นับวันรอที่จะได้ออกเรือนกับแม่พลอยอยู่ทุกค่ำเช้า แต่แม่พลอยมาด่วนจากไปเสียได้" คุณหญิงเฟื่องกล่าวด้วยความสงสาร เธอรู้จักลูกชายของเธอดี ทุกวันนี้มาลัยแห้งพวงนั้นก็ยังอยู่ข้างหมอนของพ่อกันต์ เขาห้ามบ่าวไพร่ทิ้งมันไปแม้จักผ่านไปเป็ปีแล้วก็ตาม
"คงมิใช่คู่ตุนาหงันกันกระมังเ้าคะ" แก้วสอดขึ้นมา ทำเอาคุณหญิงกานดาหน้าเจื่อนไม่มีสี
"แม่แก้ว!" เธอเอ็ดลูกสาวเบาๆ
"ก็คงจริง แต่ในอนาคตอย่างไรเสียพ่อกันต์ก็ต้องมีคนมาดูแล แต่จะเป็ใครนั้นก็สุดแท้แล้วแต่วาสนา" คุณหญิงเฟื่องถอนหายใจ เธอเสียดายแม่พลอยนัก แต่หากจักต้องเอาแม่แก้วมาแทน เธอคงไม่ยอมเป็แน่ แม่หญิงผู้นี้แค่มองก็ไม่ถูกชะตาเสียแล้ว
"คุณหญิงเฟื่องกล่าวถูกแล้วเ้าค่ะ แลข้าขอโทษแทนแม่แก้วด้วยนะเ้าคะ" คุณหญิงกานดาเอ่ยขอโทษด้วยรอยยิ้มแห้ง ทว่าอีกฝ่ายก็เพียงแค่ตอบประชดประชันกลับมาเท่านั้น
"มิเป็ไรดอก ข้าเข้าใจว่าแม่แก้วนั้นร้อนใจ"
5K
![แผนลับจับกินเพื่อนสาวของหนุ่มวิศวะ [pwp]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1779410963_2430740.webp)
