แหวนหยกแห่งโชคชะตา.......นำพารัก

        เมื่อหนิงฮวาและครอบครัวเดินทางมาถึงในตัวเมืองทั้งหนิงฮวาก็ให้บิดาขับเกวียนไปจอดยังจุดรับฝากเกวียนก่อนที่ทุกคนจะพากันเดินไปยังตลาดขายอาหารสดทันที 

“ท่านแม่เจ้าคะ  ท่านแม่จะทำสิ่งใดบ้างหรือเจ้าคะ” 

“แม่ว่าจะทำอาหารมงคลซักสามอย่างและซื้อผลไม้มงคลไปด้วยจ่ะ” 

“แล้วท่านแม่คิดจะทำอะไรบ้างหรือเจ้าคะ อาหารมงคลที่ว่า...” 

“แม่ว่าจะทำ  เสี่ยวหลงเปา  ปอเปี๊ยะทอด และก็ผัดหมี่ซั่วจ่ะ” 

“งั้นของหวานก็เอาเป็น บัวลอยน้ำขิงก็แล้วกันนะเจ้าคะ” 

“ได้จ่ะ......งั้นเราก็ไปซื้อวัตถุดิบกันเลยเจ้าค่ะ” 

      หลังจากที่ตกลงกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นพวกเขาทั้งหมดก็เดินไปซื้อวัตถุดิบสำหรับทำ ผัดหมี่ซั่ว  ปอเปี๊ยะทอด แล้วก็เสี่ยวหลงเปาทันที  เมื่อซื้อของทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วหนิงฮวาก็เดินแยกออกไปซื้อผลไม้มงคลกับพี่สาวของตน ซึ่งนางได้ซื้อ แอปเปิ้ล  ลูกท้อ  และ ส้ม ก่อนจะเดินกลับไปหามารดาของตน 

จากนั้นทั้งหมดก็นำของไปเก็บไว้ที่เกวียนม้าเมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วหนิงฮวาจึงเอ่ยกับทั้งสองคนว่า 

“ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าคะ    วันพรุ่งนี้เป็นการขึ้นบ้านใหม่ของครอบครัวเรา  ข้าจึงอยากจะขอไปเชิญท่านตาถงเฟิงด้วยจะได้หรือม่เจ้าคะ” 

“จะไม่เป็นการรบกวนเวลาของท่านถงเฟิงหรอกรึฮวาเออร์” 

“ไม่หรอกเจ้าค่ะ   อยากน้อยๆเราก็ได้แสดงความจริงใจต่อท่านตา  ส่วนท่านจะว่างไปหรือไม่นั้นก็สุดแล้วแต่ท่านตาถงเฟิงก็แล้วกันนะเจ้าคะ” 

“ถ้าเช่นนั้นก็ได้เดี่ยวพ่อจะไปเป็นเพื่อนเจ้า” 

“ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ  ข้าไปกับพี่ใหญ่ได้  ท่านพ่อพาท่านแม่และจินเออร์ไปเดินเลือกซื้อของที่อยากได้เถิดเจ้าค่ะ นานๆจะได้ออกมากันแบบนี้ซักครั้งนะเจ้าคะ  อีกอย่างร้านขายยาเมฆาก็อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ ข้าไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับมาเจ้าค่ะ” 

“เช่นนั้นพ่อก็แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน  แต่พวกเจ้าต้องดูแลตัวเองกันดีๆเข้าใจหรือไม่  ส่วนนี้เป็นเงินหนึ่งร้อยตำลึงเงินพวกเจ้าพกติดตัวกันเอาไว้เผื่อมีของที่อยากจะได้  ”  

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ  ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ” 

      ทั้งสองเอ่ยตอบอย่างพร้อมเพรียงกันก่อนที่จะเดินมุ่งหน้าไปยังร้านขายาเมฆาทันทีไม่นานหนิงฮวาและหนิงเซียนก็มาหยุดอยู่หน้าร้านขายยาเมฆา  ก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าไปภายในร้านและเอ่ยถามกับพนักงานทันที 

“ผู้จัดการร้านหวังชุนอยู่รึไม่เจ้าคะ” 

“อยู่ขอรับ....” 

“ช่วยพาไปพบเขาที” 

“ตอนนี้ท่านหวังชุนกำลังสนทนาอยู่กับท่านอาจารย์ถงเฟิงอยู่ขอรับ” 

“งั้นท่านแค่ช่วยไปแจ้งว่าข้า......หนิงฮวาขอเข้าพบทั้งสองท่านได้หรือไม่” 

“เช่นนั้นโปรดรอซักครู่นะขอรับ” 

“เจ้าค่ะ” 

      หลังจากนั้นพนักงานคนนั้นก็เดินหายเข้าไปภายในร้านขายยา  ผ่านไปเพียงไม่นานพนักงานคนเดิมก็รีบเดินกลับมาหานางพร้อมทั้งเอ่ยเชิญพวกนางทั้งสองคนเข้าไปยังห้องรับรองแขกที่ท่านอาจารย์และผู้จัดการหวังชุนอยู่ทันที 

      เมื่อพนักงานเปิดประตูให้พวกนางเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเขาก็รีบลงไปรับแขกข้างล่างต่อ  ส่วนหนิงฮวาก็เดินเข้าาภายในห้องก่อนจะรีบทำความเคารพทั้งสองท่าน 

“คาราวะท่านตาถงเฟิงและท่านลุงหวังชุนเจ้าค่ะ” 

“คาราวะท่านอาจารย์ถงเฟิงและท่านผู้จัดการร้านหวังชุนเจ้าค่ะ 

“ตามสบายเถิดหนิงฮวาและหนิงเซียน  เจ้าก็จงเรียกข้าตามที่น้องสาวของเจ้าเรียกเถิด” 

“เจ้าค่ะท่านตาถงเฟิง” 

“พวกเจ้ามาหาข้าที่นี้มีเรื่องอันใดหรือไม่” 

“มีเจ้าค่ะท่านตา  พอดีว่าวันพรุ่งนี้คอบครัวเหลัยงของหลานจะขึ้นบ้านใหม่พวกเราเลยจะมาเรียนเชิญท่านตาและท่านลุงไปร่วมงานในวันพรุ่งนี้ด้วยเจ้าค่ะ” 

“เช่นนั้นรึ ได้ๆพนุ่งนี้ข้ากับหวังชุนว่างพอดีไว้พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปร่วมงานก็แล้วกันนะ   ว่าแต่บ้านเจ้าอยู่ที่ใดเล่า” 

“อ้อ  บ้านข้านั้นอยู่ที่หมู่บ้านจิ้นหลิงเจ้าค่ะ อยู่ตรงท้ายหมู่บ้านติดกับตีนเขาพอดีเจ้าค่ะ 

“เป็นเช่นนั้น  พรุ่งนี้พวกข้าจะไปร่วมแสดงความยินดีกับเจ้าด้วยนะ” 

“ขอบพระคุนมากเจ้าค่ะ   เอ่อ ว่าแต่ข้ากับพี่สาวนั้นมารบกวนเวลางานของท่านทั้งสองหรือไม่เจ้าคะ” 

“ไม่หรอกๆ พวกข้าไม่ได้หารือกันเรื่องงาน เพียงแต่ว่าวันมะรืนนั้นเป็นวันคล้ายวันเกิดของหลานสาวคนเล็กของตาพอดี  ตาเลยไม่รู้ว่าจะให้สิ่งใดเป็นของขวัญวันเกิดให้นางเพียงเท่านั้น ตาก็เลยมาปรึกษากับหวังชุนเขานะ” 

“แล้วท่านตาพอจะทราบหรือไม่เจ้าค่ะว่าหลานสาวของท่านตานางชอบสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม  แล้วตอนนี้นางอายุกี่หนาวแล้วเจ้าคะ” 

“นางอายุจะ12สองหนาวปีนี้พอดี  ส่วนความชอบนั้นนางชอบความสวยความงามน่ะ” 

“เช่นนั้นท่านตาก็เลือกเครื่องประทินโฉมให้นางสิเจ้าคะ” 

“ข้าก็อยากจะซื้อให้นางอยู่แต่ว่าผิวของนางเวลาโดนของพวกนี้ก็จะเกิดผื่นคันขึ้นเต็มใบหน้าไปหมดจนนางเองก็รู้สึกเสียใจที่นางไม่สามารถแต่งเครื่องประทินโฉมพวกนั้นได้เช่นกัน” 

“ถ้าเช่นนั้นเอาไว้ข้าจะทำของขวัญให้ท่านตานำไปมอบให้กับนางก็แล้วกันนะเจ้าคะ รับรองว่าต้องถูกใจนางอย่างแน่นอน” 

“มันจะดีรึ ตาเกรงว่ามันจะดูรบกวนพวกเจ้าทั้งสองคนมากเกินไปนะสิ” 

“ไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ ดีเสียอีกข้าจะได้มอบของขวัญให้กับนางด้วยเช่นกันแทนคำขอบคุณจากข้าที่ท่านตาอุส่าเมตตาหลานคนนี้” 

  หนิงฮวาเอ่ยบอกก่อนจะส่งยิ้มที่แสนสดใสและน่าเอ็นดูส่งไปให้กับท่านตาถงเฟิงของนาง  ซึ่งอีกสองคนที่เหลือต่างก็ยิ้มตามกับความน่ารักน่าเอ็นดูนี้ 

“ถ้าเช่นนั้นตาก็ขอบใจเจ้ามากเลยนะฮวาเออร์” 

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ   ถ้าเช่นนั้นข้ากับพี่สาวขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ   เอาไว้เจอกันพรุ่งนี้นะเจ้าคะ”