เชฟหนุ่มหน้าตาดีมีชื่อว่า อธิปเขากำลังก้มหน้าก้มตาทำเมนูตรงหน้าอย่างตั้งใจ
อธิปนำเส้นสปาเกตตีที่ต้มสุกและคลุกน้ำมันมะกอกพักเอาไว้ก่อนหน้านี้ลงไปผัดในกระทะที่มีหมูสับที่ปรุงเอาไว้แล้วก่อนที่จะใส่ใบกะเพราลงไปแล้วผัดต่อสักพักก่อนจะนำจัดใส่จานที่วางผักกาดหอมรองจานเอาไว้
สปาเกตตีผัดกะเพราเมนูฟิวชั่นของร้านอาหารของเขาได้ถูกจัดเสิร์ฟออกไปแล้วจึงหันไปทำอย่างอื่นต่อตามรายการที่ถูกส่งเข้ามาเรื่อยๆ โดยมีผู้ช่วยเชฟอีกคนที่ทำงานอยู่ในครัวพร้อมกับเขา
ร้านอาหารของอธิป เป็ร้านอาหารไทยฟิวชั่นที่มีทั้งอาหารไทยและอาหารนานาชาติที่ปรุงออกมาในรสที่เน้นความเป็ไทยแต่ก็ถูกใจชาวต่างชาติแต่ถ้าใครอยากทานเมนูที่เป็รสชาติดั้งเดิมอธิปก็สามารถรังสรรค์ออกมาได้ดีไม่แพ้กัน
“เชฟครับ วันนี้คนเข้าร้านเยอะนะครับ” นทีชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปีพูดขึ้นมาขณะที่รับออร์เดอร์อื่นมาทำต่อ
ปกติเขาจะมีหน้าที่ล้างผัก หั่นผักเตรียมวัตถุดิบให้อธิปเป็คนปรุง แต่ถ้าวันไหนมีออร์เดอร์เยอะล้นมืออธิปก็จะให้เขาลงมือทำในเมนูง่ายๆ ตามที่เคยสอนเขาไปแล้ว จนตอนนี้นทีเริ่มทำอาหารได้แทบทุกเมนูในสูตรที่เขาคิดค้นมา
“ดีแล้วนี่ นายก็จะได้ฝึกฝีมือไปเผื่ออยากเปิดร้านอาหารเป็ของตัวเอง แต่บอกล่วงหน้านะ ฉันจะได้ฝึกคนทัน”อธิปบอกผู้ช่วยของตน
เขาไม่เคยหวงสูตรเพราะทุกอย่างมันเริ่มั้แ่ขั้นตอนเลือกวัตถุดิบแล้ว
ร้านของเขาเลือกใช้วัตถุดิบที่ส่งตรงจากไร่เนื้อหมูอนามัยจากฟาร์มปิด และเนื้อสัตว์ต่างๆที่ได้รับการรับรองว่าสะอาดและปลอดภัยแล้วเท่านั้น ซึ่งใช้ต้นทุนที่สูงพอสมควร
หากนทีจะเปิดร้านอาหารแข่งกับเขาถึงจะสูตรเดียวกัน รสชาติและรสััก็ต้องแตกต่างกันแน่นอน เขาถึงไม่เคยกังวลเกี่ยวกับเื่นี้
“เชฟคะ เกิดเื่แล้วค่ะ”
อธิปวางมือจากเมนูที่ทำส่งสัญญาณให้นทีรับ่ต่อจากเขา แล้วเดินตามพนักงานเสิร์ฟออกไปที่ด้านนอก
“เกิดอะไรขึ้น” เขาถามเธอที่หน้าครัวเพื่อทราบปัญหาเบื้องต้น
“ลูกค้าโต๊ะสามบอกว่าในซุปข้าวโพดมีแมลงสาบค่ะ”กุ้งนางบอกเสียงสั่นด้วยความใ ั้แ่ทำงานมาไม่เคยเจอลูกค้าโวยวายอย่างนี้
“เอาล่ะ ผมจะออกไปดูเองส่วนคุณไปบอกหนึ่งให้ดูกล้องในออฟฟิศ มุมที่ลูกค้าคนนั้นนั่งแล้วรีบเอาไฟล์่นั้นมาให้ผมดู ผมว่ามันคงไม่พ้นมุกขอกินฟรีแบบเดิมๆ”
“ค่ะเชฟ” กุ้งนางรับคำสั่งจากนายจ้างที่พ่วงตำแหน่งเชฟหลักของร้านอาหารแห่งนี้
อธิปเดินไปที่โต๊ะของลูกค้าที่เกิดปัญหาแล้วยืนฟังเธอโวยวายเื่ความสกปรกของอาหารและรสชาติที่วิจารณ์ว่าแย่
ในตอนนั้นมีลูกค้าชาวต่างชาตินั่งอยู่จำนวนหนึ่งพวกเขาไม่รู้ภาษาแต่ก็พอเดาเหตุการณ์ออกจากท่าทางของลูกค้าที่กำลังโวยวายและแมลงสาบที่อยู่ในอาหารว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกเขามองหน้ากันแล้วตัดสินใจเรียกเก็บเงินโดยที่ไม่ได้แตะอาหารเลยสักคำทำให้กุ้งนางต้องรีบก้มหัวลงขอโทษลูกค้าโต๊ะนั้น
แต่ก็ยังมีกลุ่มลูกค้าคนไทยที่รอฟังเหตุการณ์อยู่มากตามประสาคนที่ชอบเรียนรู้เื่ราวรอบๆตัว โดยเฉพาะเื่ที่ไม่ใช่ของตัวเอง
“มีแมลงสาบในซุปข้าวโพด ฉันกินไปแล้วด้วยคุณจะชดใช้ยังไงไม่ทราบ” หญิงวัยยี่สิบต้นๆกับเพื่อนของเธอมองหน้าเขาอย่างเอาเื่
“ถ้าแมลงสาบอยู่ในซุปนี้จริง ผมยินดีจ่ายค่าชดเชยให้คุณครับ”อธิปบอกเธออย่างสุภาพ แต่แววตานั้นจริงจัง
เขาเกลียดวิธีกินฟรีแบบนี้มันทำให้ร้านอาหารของเขาเสียภาพลักษณ์และทำให้เสียกลุ่มลูกค้าเหมือนอย่างเมื่อสักครู่ไปการที่ลูกค้าสั่งอาหารแล้วไม่ทานก็ว่ารู้สึกเสียใจแล้วมาเจอลูกค้าที่สั่งอาหารแล้วนำแมลงมาใส่เพื่อลดคุณค่าของมัน เขายิ่งรู้สึกเ็ป
“นี่คุณจะหาว่าฉันแกล้งหาเื่กินฟรีเหรอดูกระเป๋าที่ฉันถือ แบรนด์เสื้อผ้าที่ฉันใส่ ฉันไม่จำเป็เลยที่ต้องทำอะไรแบบนี้”หญิงสาวะโออกมาลั่นร้าน ไม่ยอมความง่ายๆ
“สักครู่นะครับ ไฟล์จากกล้องวงจรปิดกำลังจะมาหากทางร้านเราผิดจริง ผมจะยกค่าอาหารมื้อนี้ให้ พร้อมทั้งค่าชดเชยอีกสิบเท่าของราคาอาหารที่คุณสั่งวันนี้ในทางกลับกัน หากคุณเป็คนสร้างเื่ขึ้นมาผมจะขอปรับคุณเป็จำนวนสิบเท่าของราคาอาหาร หากไม่จ่ายผมต้องดำเนินคดีตามกฎหมาย”อธิปบอกอย่างใจเย็น
หญิงสาวมองหน้ากันเลิ่กลั่กแล้วหลบตาเขาเท่านั้นอธิปก็มั่นใจแล้วว่าเขาคิดไม่ผิด
ไม่นานนักน้ำหนึ่งได้เดินออกมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือยื่นให้กับเ้านายของตนเพื่อดูภาพเหตุการณ์จากกล้องวงจรปิดที่อยู่ในนั้น
หญิงสาวทั้งสองไม่รอให้อธิปเปิดดูภาพให้ต้องขายหน้าไปมากกว่านี้พวกเธอรีบลุกขึ้นแล้วยกมือไหว้อ้อนวอนขอความเห็นใจจากเขาอย่างพร้อมเพรียง
“พวกเราไม่ได้ตั้งใจค่ะอย่าเอาเื่เราเลยนะคะ พวกเราไม่มีปัญญาชดใช้คุณหรอกค่ะไม่งั้นพวกเราไม่สร้างเื่เพื่อทานอาหารฟรีๆ แน่” พวกเธออ้อนวอนเขา
อธิปเงยหน้าขึ้นด้วยความโกรธจัด เขาไม่พูดอะไรเอาแต่มองพวกเธอด้วยสายตาที่แข็งกร้าว ก่อนจะมองดูการแต่งกายของทั้งสองที่ดูดีแล้วตัดสินใจที่จะไม่สงสารคนแบบนี้ เพราะไม่อย่างนั้นก็จะมีคนทำแบบนี้อีกเรื่อยๆ
“ค่าอาหารทั้งหมด สี่ร้อยหกสิบบาทค่ะ”น้ำหนึ่งยื่นใบเสร็จค่าอาหารที่เตรียมมาให้กับอธิป
“หนึ่ง ถ้าทั้งสองคนนี้ไม่จ่ายค่าปรับเป็จำนวนสิบเท่าของอาหารคุณแจ้งความให้ตำรวจมารับตัวไปที่โรงพักได้เลยนะ ผมไม่อยากใจอ่อนกับเื่แบบนี้ดูจากการแต่งตัว กระเป๋าแบรนด์เนมและมือถือที่ใช้ เขาน่าจะมีปัญญาจ่าย”อธิปวางใบเสร็จค่าอาหารไว้บนโต๊ะอาหารต่อหน้าพวกเธอที่มองหน้ากันอย่างเป็กังวล
เขาเดินกลับเข้าไปในครัวท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนในร้านที่รู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นลูกค้าทุกโต๊ะมองหน้าหญิงสาวที่แต่งกายดีทั้งสองคนนั้นกดดันให้พวกเธอรีบจ่ายค่าอาหาร
“ทั้งหมด สี่ร้อยหกสิบบาท คุณต้องจ่ายสี่พันหกร้อยบาทค่ะ” น้ำหนึ่งแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่ให้พวกเธอได้รับเป็บทเรียน
พวกเธอหยิบเงินขึ้นมาคนละสองพันสามร้อยบาทแล้ววางลงที่โต๊ะก่อนจะรีบเดินออกไปจากร้านด้วยความอับอาย
หญิงสาวมองเงินในมือเธอไม่ได้รู้สึกสะใจกับเหตุการณ์นี้ แต่เป็ห่วงความรู้สึกของอธิปมากกว่าเพราะรู้ดีว่าเขารักร้านอาหารและรักอาหารที่ตนเองทำมากแค่ไหน
อาหารแต่ละจานเขาทำมันออกมาอย่างตั้งใจ การนำแมลงสาบมาใส่ในอาหารมันคงทำให้เขารู้สึกแย่ไม่น้อย
น้ำหนึ่งทำงานที่ร้านอาหารนี้มาสองปีแล้วจากแคชเชียร์ตอนนี้เลื่อนขั้นมาเป็ผู้ดูแลร้านได้รับความไว้ใจจากเขาให้ดูแลบัญชีของที่ร้านและดูแลพนักงานเสิร์ฟอีกสามคน
จากสายตาของคนนอกแล้ว เธอเป็มากกว่าพนักงานบางคนมองว่าเธอคือคนรักของเขาด้วยซ้ำ
แต่ว่ามีแค่เธอและเขาเท่านั้นที่รู้ว่ามันไม่มีอะไรลึกซึ้งเกินกว่าเ้านายและลูกน้องถึงเธอจะอยากให้มันเกิดขึ้นจริงก็ตาม
**********************
7K
