เสวี่ยอี้ หมอยาเปี่ยมรัก

งานมงคลอภิเษกสมรสธิดาของตระกูลซ่งและอ๋องแปด ดังแซ่ซ้อง กึกก้องทั่วทั้งแคว้นชิงเสวี่ยอี้ในชุดแต่งงานสีแดงสดประดับด้วยลวดลายสีทองที่ถูกออกแบบและตัดเย็บอย่างปราณีต งดงามมากเสียจนมิอาจละสายตาได้"เจ้าว่าข้างามหรือไม่...ถานเอ้อร์" เสวี่ยอี้เอ่ยถามสาวใช้ด้วยน้ำเสียงกังวล ในขณะที่กำลังจ้องมองใบหน้าของตนผ่านกระจกเงา"คุณหนูอย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ วันนี้คุณหนูของถานเอ้อร์งดงามที่สุด" ถานเอ้อร์ สาวใช้คนสนิทตอบพลางฉีกยิ้มออกมาอย่างจริงใจแสดงการให้กำลังใจนายหญิงของตนเสวี่ยอี้จ้องมองสำรวจตนเองอีกครั้ง พลางใช้มือลูบไล้ไปที่ใบหน้าอย่างช้าๆ"ถานเอ้อร์...เจ้าว่า ชีวิตข้าต่อจากนี้จะเป็นเช่นไรหรือ"" คุณหนูจะต้องมีชีวิตที่มีความสุขต่อแต่นี้เจ้าค่ะ"" ข้าก็อยากจะคิดเช่นนั้น แต่ก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี" เสวี่ยอี้ถอนหายใจเฮือกยาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า"พ่อกับแม่ของถานเอ้อร์ ท่านก็แต่งงานกันโดยคลุมถุงชนเจ้าค่ะ แต่ในที่สุดท่านก็รักกันและก็มีถานเอ้อร์เจ้าค่ะ"" จริงหรือ..." เสวี่ยอี้เอ่ยถามพลางหันหน้ามองถานเอ้อร์ด้วยใบหน้าสงสัย หากความรักสามารถเป็นไปตามรูปแบบเช่นนั้นได้จริง การแต่งงานแบบนี้คงไม่เลวร้ายอะไร" จริงเจ้าค่ะคุณหนู...อีกอย่าง การแต่งงานครั้งนี้ ถานเอ้อร์ก็ตามไปรับใช้คุณหนูที่จวนด้วย หากมีผู้ใดมาทำร้ายคุณหนู ถานเอ้อร์จะจัดการเองเจ้าค่ะ" ถานเอ้อร์แสดงท่าทางและแววตาที่มุ่งมั่นเสียจนเสวี่ยอี้อดหัวเราะออกมาไม่ได้ "ฮ่าๆ ข้าแต่งงานมิได้ไปออกรบเสียหน่อย"" คุณหนูอย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ...ถานเอ้อร์เคยได้ยินจากชาวบ้านพูดกันว่าอ๋องแปดรูปงามมากนะเจ้าคะ""จริงหรือ...ใช่อ๋องแปดแน่หรือถานเอ้อร์""จริงสิเจ้าคะ...ในบรรดาองค์ชายทั้งสิบสองพระองค์ ล้วนรูปงามและมีเอกลักษณ์แตกต่างกันไปเจ้าค่ะ""แล้วเจ้าว่า... ท่านอ๋องจะชอบข้าหรือไม่""คุณหนูของถานเอ้อร์งดงามถึงเพียงนี้ ท่านอ๋องจะต้องพึงพอใจท่านเป็นแน่เจ้าค่ะ"เสวี่ยอี้ฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความพึงพอใจ ชีวิตข้าจะเป็นอย่างไรนั้น คงคาดเดามิได้ แต่การที่ข้าได้แต่งงานกับท่านอ๋อง ตระกูลซ่งของข้าก็จะได้รับการสนับสนุนเช่นเดียวกัน ถ้าชั่งน้ำหนักดูแล้วนั้น ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีอยู่ไม่น้อย เมื่อเวลาเข้าพิธีมาถึง...เหล่าขุนนางและองค์รักษ์ทั้งหลาย ต่างพากันมาร่วมงานแต่งงานของอ๋องแปดกันอย่างล้นหลาม พลางส่งเสียงร้องแสดงความยินดีกันลั่นอ๋องแปดย่างเท้าก้าวเดินเข้าพิธีมาพร้อมกับเสวี่ยอี้ที่ยืนข้างกายด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ไม่แม้แต่จะสบตามองกับผู้ใดทั้งคู่ดำเนินพิธีสมรสไปได้ด้วยดีโดยไม่มีสิ่งใดติดขัด อ๋องแปดไม่พูดคุยกับเสวี่ยอี้เลยแม้แต่น้อย ประหนึ่งว่าเสวี่ยอี้กำลังสมรสกับชายแปลกหน้าผู้หนึ่งอย่างไรอย่างนั้น เสวี่ยอี้พยายามจ้องมองหน้าอ๋องแปดอยู่หลายครั้ง แต่ผ้าคลุมที่ปิดเอาไว้ ก็ทำให้เสวี่ยอี้เห็นหน้าอ๋องแปดไม่ชัดเจนนัก ณ ห้องหอเสวี่ยอี้นั่งรออ๋องแปดที่ขอบเตียงนอน โดยผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวปกคลุมเอาไว้อยู่ เมื่อไหร่ท่านอ๋องจะเข้ามาในห้องหอเสียทีนะ...ข้าง่วงจะแย่อยู่แล้วจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วยาม ก็ยังไม่พบวี่แววว่าอ๋องแปดจะเข้ามาในห้องหอเลยแม้แต่น้อย นอกจากข้าจะต้องทุกข์ใจที่ต้องมาแต่งงานกับชายแปลกหน้าแล้ว ยังต้องมาเฝ้ารอชายผู้นี้อย่างโดดเดี่ยวอีกหรือ ช่างไม่ยุติธรรมกับข้าเสียจริง"เอี๊ยดด!" เสียงเปิดประตูดังขึ้นและถูกเปิดออกอย่างช้าๆเสวี่ยอี้เผลอยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยพลางหันมองไปที่ประตูทั้งๆที่ใบหน้าของตนยังปิดด้วยผ้าคลุมอยู่"ตึ่ก...ตึ่ก... ตึก" เสียงย่ำเท้าเข้าใกล้เสวี่ยอี้เข้ามาเรื่อยๆจะต้องเป็นท่านอ๋องแน่ๆ หากเจอหน้าท่าน ข้าควรจะต่อว่าท่านดีไหมนะ ที่ปล่อยให้ข้ารอนานถึงเพียงนี้"ท่านมาแล้วหรือ" เสวี่ยอี้เอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขึมแต่ไม่มีเสียงใดใดตอบกลับมาแม้แต่น้อยได้อย่างไรกัน เหตุใดถึงไม่ตอบข้า นี่ท่านจงใจจะให้ข้าอับอายอย่างนั้นหรือ"หากท่านมาแล้วก็จงเปิดผ้าคลุมเสียเถิด...พิธีจะได้จบสิ้นเสียที" เสวี่ยอี้เริ่มแสดงอาการไม่พอใจ หากไม่ยอมเปิดผ้าคลุม หม่อมฉันก็จะเปิดเองแล้วนะเพคะ"" เอ่อ...คือ"" เหตุใดท่านอ๋องถึงยืนอ้ำอึ้งอยู่ได้ล่ะเพคะ"" เอ่อ..."" หากท่านอ๋องไม่ทำ...หม่อมฉันจะทำเองเพคะ" เสวี่ยอี้เริ่มโกรธที่อ๋องแปดไม่ให้ความร่วมมือ จึงใช้มือคว้าเปิดผ้าคลุมใบหน้าออกเองอย่างหัวเสียเมื่อเปิดผ้าคลุมถูกเปิดออก เสวี่ยอี้ก็พลันมองไปที่ชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าของนางด้วยแววตาโกรธเคืองแต่เดี๋ยว...ชายผู้นี้สวมชุดสีน้ำตาลเข้มเก่า นี่มิใช่ชุดแต่งงานและก็คงมิใช่อ๋องแปดด้วย.. ชายผู้นี้คือใครกัน"นี่เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงมาอยู่ในห้องหอของข้า" เสวี่ยอี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย" เอ่อ..คือ ข้าน้อยนามว่า ไป่ซู เป็นคนรับใช้ในจวนอ๋องแปดขอรับ" ไป่ซูเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พลางก้มหน้าก้มตาไม่มองเสวี่ยอี้เลยแม้แต่น้อย" คนรับใช้งั้นหรือ... แล้วเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เจ้ารู้หรือไม่ นี่ห้องหอของข้า"" ระ...รู้ ขอรับ แต่ว่าข้าน้อยรับคำสั่งจากท่านอ๋องให้มาแจ้งนายหญิงว่า วันนี้ท่านอ๋องจะพักอยู่ที่เรือนขอรับ"" เจ้าว่าอย่างไรนะ!" เสวี่ยอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงสูงพลางเบิกตากว้างโตด้วยความตกใจท่านอ๋องช่างใจร้าย ใจดำยิ่งนัก กล้าทำกับข้าอย่างนี้ได้อย่างไร เพียงแค่ดำเนินพิธีให้จบไป ก็ไม่ได้อย่างนั้นหรือ" เป็นอย่างที่ข้าน้อยบอกทุกอย่างขอรับ" ไป่ซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา" เอาเถิด...เจ้ากลับไปเถิด ถือว่าข้ารับรู้แล้ว"" ขะ...ขอรับนายหญิง" ไป่ซูตอบรับพลางรีบเดินออกไปจากห้องหออย่างทุลักทุเล เสวี่ยอี้ถอนหายใจออกมาเฮือกยาวคิดว่าข้าอยากจะแต่งงานกับท่านนักหรือ คืนแรกของวันเข้าหอก็เป็นเช่นนี้เสียแล้ว ต่อไปชีวิตข้าจะเป็นอย่างไรนะ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 ชายาของอ๋องแปด

นิยายแนะนำ

เสวี่ยอี้ หมอยาเปี่ยมรัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 3 ชายาของอ๋องแปด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้