(จบ)เกิดใหม่มาเป็นภรรยาสุดฮอต80

บทที่ 41 โจวจื้อหย่วนเห็นกู้หนิงกับเสี่ยวจิ่งกอดกัน

ภายในกล่องนั้นบรรจุด้วยทองคำแท่งสีทองอร่ามเรียงกันเป็นแถว

กู้หนิงสูดลมหายใจเข้าลึก เธอมองไปรอบ ๆ ด้านอย่างลนลาน เมื่อพบว่าไม่มีใครตั้งใจมองมาก็พลันโล่งใจ ดันกล่องทองคำกลับไปให้เจ้าตัวและลดเสียงลง "เสี่ยวจิ่ง นายบ้าไปแล้วเหรอ"

ของสำคัญแบบนี้กล้าเอาออกมาตอนนี้ได้ยังไง?

ใบหน้าซูบผอมของหลางจิ่งซานมีความดื้อรั้นเล็กน้อย เขาเอ่ยปาก "ผมไม่ได้บ้า นี่สมควรเป็นของพี่จริง ๆ" นอกจากทองคํากล่องนี้แล้ว เขาก็หาวิธีตอบแทนพี่สาวไม่ได้อีกแล้วจริง ๆ

แม้ว่ากู้หนิงจะรักเงิน แต่เธอก็ไม่อาจรับมรดกชิ้นสุดท้ายที่แม่ของเด็กหนุ่มตั้งใจมอบให้กับเขาได้ หญิงสาวส่ายหัวปฏิเสธ "ฉันรับไม่ได้ นายรีบเก็บกลับไปเร็วเข้า อย่าให้คนอื่นเห็นเด็ดขาด" ถ้าข่าวของทองกล่องนี้ถูกเปิดเผยขึ้นมา เสี่ยวจิ่งและอิ๋งอิ๋งย่อมไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขอีกแล้ว

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกันไปมา หลางจิ่งซานก็ถอยโซเซไปสองสามก้าว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารว่า "พี่สาวรังเกียจผมเหรอ? ทำไมพี่ถึงไม่อยากรับทองคำพวกนี้เอาไว้?”

เห็นเขามีท่าทางน่าสงสารแบบนี้ กู้หนิงพลันใจอ่อนลงทันที เธอคิดหาวิธีประนีประนอม หยิบทองคำแท่งออกมาจากกล่อง ใส่ลงไปในกระเป๋าราวกับโจรลักเล็กขโมยน้อย "งั้นพี่เอาไปแท่งหนึ่งก็แล้วกัน ตกลงไหม? ถ้าพี่ต้องการใช้อีกเมื่อไหร่เดี๋ยวจะมาเอาเพิ่ม" การกระทำนี้ถือเป็นขีดกำจัดของเธอแล้วเหมือนกัน 

หลางจิ่งซานพยักหน้า ดวงตาของเขาเปล่งประกาย "ตกลงครับ งั้นผมจะช่วยพี่สาวเก็บไว้ก่อน ต่อไปถ้าพี่ต้องการใช้พวกมันเมื่อไหร่ ก็มาเอาจากผมได้ทุกเมื่อเลยนะ"

เมื่อเป็นแบบนี้ ต่อไปเขาก็จะได้เจอพี่สาวมากขึ้นแล้ว

กู้หนิงรับคำในลำคอ ขยับท่าทางการกอดใหม่ เพื่อช่วยให้เขาซ่อนกล่องใส่ทองคำใบเล็กไม่ให้คนข้างนอกเห็น

ทว่าจากมุมที่กู้หนิงมองไม่เห็น ณ หน้าต่างของห้องพักผู้ป่วยชั้นห้า โจวจื้อหย่วนผลักหน้าต่างออกและมองลงไปด้านล่าง เมื่อมองจากมุมมองของเขา คนทั้งสองกอดกันราวกับคู่รักที่ไม่เต็มแยกจากกัน

สีหน้าของโจวจื้อหย่วนเริ่มเย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ พูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักอายคนบ้างเลย"

อาหลูที่เพิ่งทํางานเสร็จถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เขามองลงไปตามสายตาโจวจื้อหย่วน พลันเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที “คนหนุ่มสาวที่มีความรักก็เป็นแบบนี้แหละ คนขึ้นคานอย่างนายไม่เข้าใจหรอก” คำพูดนี้ไม่อาจรับได้เด็ดขาด

โจวจื้อหย่วนผู้เป็นโสด "..."

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าไม่พอใจ อาหลูก็รีบพูดต่อ "จื้อหย่วน รถที่นายให้ฉันหาได้แล้วนะ คนขับรถชื่อเสี่ยวอู๋รออยู่หน้าโรงพยาบาล นายจะทํายังไงต่อไป?" เขาแปลกใจตรงที่นายท่านโจวยังไม่ได้จะออกจากโรงพยาบาลสักหน่อย แล้วทําไมต้องสั่งให้เสี่ยวอู๋ขับรถมาเตรียมรอล่วงหน้าด้วย นี่ไม่ใช่...สิ้นเปลืองทรัพยากรสาธารณะหรือ?

โจวจื้อหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองคู่รักหนุ่มสาวที่กอดกันกลมอยู่ด้านล่าง ก็พลันรู้สึกว่าลมหายใจติดขัด อึดอัดมากจนพูดออกมาว่า "ให้เสี่ยวอู๋ไปส่งครอบครัวกู้กลับกองผลิต"

"หา!!?" อาหลูคาดไม่ถึงเลยว่า โจวจื้อหย่วนจะให้รถของกองทัพไปส่งครอบครัวของคนอื่น เพราะแม้แต่ตัวของโจวจื้อหย่วนเองเวลาจะไปไหนมาไหน ก็ไม่เคยรบกวนรถของกองทัพเลย

"มีอะไร? หรือว่าไม่ได้?" ชายหนุ่มถามกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ได้สิได้ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ" อาหลูรีบหมุนตัวกำลังจะเดินไปทำตามคำสั่ง

"เดี๋ยวก่อน…" โจวจื้อหย่วนลังเล ก่อนสำทับอีกประโยคหนึ่งว่า "ถ้ากู้หนิงถามก็บอกว่าผมไม่อยู่โรงพยาบาลแล้ว" ตอนนี้เขายังโกรธอยู่ ไม่อยากเจอหน้าเด็กคนนั้น...หมาป่าตาขาวตัวน้อย

เขาทําเพื่อเธอมากขนาดนี้ ไม่เห็นเธอขึ้นมาบอกลาสักคำ ตรงกันข้าม กู้หนิงเลือกที่จะไปกอดตัวกลมอยู่กับเจ้าเด็กหนุ่มนั่น ราวกับไม่อยากแยกจากกัน

อาหลูรู้สึกแปลกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วย เขาสงสัยว่านี่ยังเป็น โจวจื้อหย่วน มัจจุราชเลือดเย็นที่ขึ้นชื่อลือชาในกองทัพของพวกเขาจริง ๆ หรือ? นี่เป็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเพราะผู้หญิงอย่างแน่นอน แล้วทําไมจื้อหย่วนถึงดีกับครอบครัวกู้ขนาดนี้ โดยเฉพาะกับเด็กสาวที่ชื่อกู้หนิงคนนั้น

ถ้าคิดว่านี่เป็นการกระทำแทนคำขอโทษเรื่องการถอนหมั้น ก็ออกจะเป็นการกระทำที่เกินขอบเขตไปไกลแล้ว

อาหลูไม่เข้าใจ สุดท้ายเขาก็เลิกคิดในที่สุด

...

ที่ประตูโรงพยาบาล กู้เจี้ยนเป่าและคนอื่น ๆ วางแผนจะขับรถแทรกเตอร์มารับจ้าวกุ้ยฮวากลับบ้าน แต่ปรากฏว่ากองผลิตข้างเคียงได้มาขอยืมรถแทรกเตอร์ไปแล้ว พวกเขาจึงจำเป็นต้องให้จ้าวกุ้ยฮวานั่งรถโดยสารกลับบ้านไปด้วยตนเองอย่างไม่มีทางเลือก หญิงชราพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนานมากกว่าหนึ่งอาทิตย์ จึงมีสัมภาระที่ต้องนำกลับบ้านพะรุงพะรังเต็มไปหมด

กู้หนิงมีทองคำแท่งเก็บอยู่ในกระเป๋า เธอรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย รถโดยสารประจำทางมีผู้คนแออัด ทั้งยังมีข้าวของมากมาย แถมยังง่ายต่อการถูกล้วงกระเป๋า กู้หนิงรู้สึกเป็นกังวลจริง ๆ ว่าจะมีคนมาขโมยทองคำแท่งในตัวเธอไป

จ้าวกุ้ยฮวาเพิ่งฟื้นตัวจากอาการป่วย แต่กลับต้องมาถือสัมภาระจำนวนมาก พลันหญิงชราหยุดชะงักเมื่อเห็นรถจี๊ปคันหนึ่งจอดอยู่ข้างทาง "นี่ เราไปนั่งรถคุณทหารกันดีกว่า คุณทหารเขายินดีรับใช้ประชาชนอยู่แล้ว" ตอนที่สามีของเธอยังประจำการอยู่ในกองทัพ เวลาที่ไปเยี่ยมญาติ จ้าวกุ้ยฮวาก็มักจะโดยสารรถยนต์ของกองทัพไปเสมอ

กู้หนิงมองตามสายตาของจ้าวกุ้ยฮวาไป ก็พบเห็นรถจี๊ปคันงามที่มีคนขับประจำการอยู่พร้อมสรรพ เธออดรู้สึกอิจฉาขึ้นมาไม่ได้ "รอให้หนูรวยก่อนนะคะคุณย่า หนูจะให้คุณย่าได้นั่งรถยนต์ดี ๆ แน่นอน" จ้าวกุ้ยฮวารู้สึกตื้นตันใจกับถ้อยคำอ่อนหวานของกู้หนิง แล้วหญิงชราก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที

ขณะที่พูดคุยกันมาถึงตรงนี้ อาหลูก็เดินออกมาจากโรงพยาบาล ตรงมาหาพวกของกู้หนิง เขาทักทายหญิงสาวโดยไม่รอช้า ตามด้วยหันไปพูดกับจ้าวกุ้ยฮวาว่า "พี่สะใภ้ เดี๋ยวพวกเราจะให้เสี่ยวอู๋ขับรถไปส่งที่บ้านนะครับ"

จ้าวกุ้ยฮวาชะงักไปด้วยความตกตะลึง "เธอเป็นใครกัน?"

"ให้ตายสิ..." อาหลูยกมือตบหน้าผากตนเอง "ผมมาจากตระกูลโจว ตอนที่กู้หนิงกับเหวินเยี่ยนหมั้นกัน ผมยังเคยไปบ้านของพี่สะใภ้เลย พี่สะใภ้ลืมแล้วเหรอครับ?" หลังจากเอ่ยถึงเรื่องนี้ จ้าวกุ้ยฮวาพลันมีสีหน้าเย็นชาขึ้นมาทันที "ไม่จำเป็น เดี๋ยวพวกฉันขึ้นรถประจำทางกลับบ้านกันเอง"

อาหลูยิ้มเล็กน้อย "พี่สะใภ้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเหวินเยี่ยนหรอกครับ นี่เป็นคำสั่งของจื้อหย่วน เขาบอกว่าพี่สะใภ้เพิ่งได้ออกจากโรงพยาบาล ร่างกายยังไม่ทันฟื้นตัวดี จะให้นั่งรถประจำทางได้ยังไง" หลังจากหยุดชะงักเล็กน้อย เขาก็หันไปหากู้หนิง "กู้หนิง เธอคิดเหมือนกันใช่ไหม?"

กู้หนิงเข้าใจได้ในทันที นี่คือความต้องการของโจวจื้อหย่วน เธอคว้าแขนของจ้าวกุ้ยฮวาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า "คุณย่าคะ นี่เป็นความช่วยเหลือของคุณอา พวกเราไม่ควรปฏิเสธน้ำใจของเขานะคะ"

ครั้งนี้จ้าวกุ้ยฮวาเกิดอาการลังเลเหมือนกัน และขณะที่กำลังลังเลอยู่ กู้หนิงก็พาจ้าวกุ้ยฮวาขึ้นไปนั่งบนรถ แต่ตัวเธอไม่ได้รีบร้อนขึ้นไปนั่งด้วย กลับเดินไปหาอาหลูอีกครั้ง "คุณปู่หลู ฝากขอบคุณคุณอาโจวแทนหนูด้วยนะคะ"

อาหลูที่เพิ่งจะอายุได้เพียงสี่สิบสามปี “...” เขาพูดอะไรไม่ออก รู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ!

หลังจากกู้หนิงขึ้นรถแล้ว เสี่ยวอู๋ก็เหยียบคันเร่ง รถยนต์พุ่งทะยานออกไป กู้เหยาซึ่งเพิ่งมาถึงทีหลัง ยังไม่ทันได้หยุดยืนหอบหายใจ ก็ต้องวิ่งตามรถยนต์คันนั้นไปพร้อมกับตะโกนว่า "รอฉันด้วย! รอฉันด้วยคน!"

เสี่ยวอู๋เห็นมีคนวิ่งตามมาจากกระจกมองหลัง จึงชะลอรถอย่างช่วยไม่ได้และหันไปถามว่า "สหายกู้ คุณรู้จักผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า? ต้องการให้หยุดรถรับเธอขึ้นมาด้วยไหม?"

กู้หนิงตอบโดยไม่ลังเลว่า "ไม่รู้จักค่ะ เหยียบให้มิดเลย"

เสี่ยวอู๋ "..."

จ้าวกุ้ยฮวา "..."