ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        จากมุมมองของนาง คนเหล่านั้นมิใช่ยอดฝีมือ

        ยิ่งไปกว่านั้น นางยังไม่ได้ใช้ไพ่ตาย

        หลบอยู่ภายในรถม้า มองดูป๋ายซ่าวและป๋ายจีไปตรวจสอบและแสดงความเสียใจ

        “ดูเหมือนเหตุการณ์จะไปได้ดีเลยนี่”

        หลินเมิ้งหยามองดูพวกนางผ่านทางหน้าต่างด้านหลังรถม้า

        นางตั้งใจส่งป๋ายซูและป๋ายซ่าวออกไปเคลื่อนไหวที่ด้านนอก

        ต้องแหวกหญ้า งูจึงจะตื่นจากนั้นต้องดูแล้วว่าคนเหล่านั้นจะติดเบ็ดหรือไม่

        หลินเมิ้งหยามองดูสถานการณ์ด้านนอกแต่นางกลับไม่รู้สึกว่ารถม้าของตนเองกำลังแล่นห่างออกไปเรื่อยๆ

        รอบๆ บริเวณล้วนเป็นป่าทึบ

        “เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดจึงมาที่นี่?”

        แง้มหน้าต่างออก ก่อนป๋ายซูจะโผล่หน้าออกไปถาม

        “ทูลพระชายา ล้อรถม้ามีปัญหา พวกเราพักผ่อนกันก่อนสักครู่อีกเดี๋ยวคนคุมรถม้าน่าจะซ่อมเสร็จเจ้าค่ะ”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงเพราะเหตุนี้ทันทีที่นางนั่งลงจึงรู้สึกโครงเครงมากเป็นพิเศษสินะ

        ป๋ายซูและป๋ายจื่อช่วยกันพยุงหลินเมิ้งหยาลงจากรถม้าแล้วพามานั่งที่ก้อนหินใหญ่

        ขบวนรถของไท่จื่อแล่นไปข้างหน้าไม่หยุดเสมือนกำลังหนีเอาตัวรอดอย่างไรอย่างนั้น

        แม้รถม้าบางคันจะจอดลงที่ข้างทางแต่รถม้าของไท่จื่อยังคงเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายเห็นเพียงจุดดำไกลๆ

        “นายหญิง ไท่จื่อผู้นี้หนีเร็วเหลือเกินเขาไม่แม้แต่จะสนใจความเป็นตายของคนที่อยู่ด้านหลัง”

        ป๋ายจื่อนวดขาของหลินเมิ้งหยาเบาๆก่อนจะเริ่มเอ่ยวาจาดูแคลนไท่จื่อ

        “สถานะของเขาแตกต่างจากเรา แม้คนเหล่านั้นจะตายแต่เขามีสถานะที่สูงส่งเกินกว่าจะหันมาสนใจ”

        หลินเมิ้งหยารู้อยู่แล้วว่าไท่จื่อเป็นคนเช่นไร เมื่อประสบปัญหาเขาหนีไวยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก

        เหตุใดคนแบบนี้จึงได้เป็นว่าที่ฮ่องเต้แห่งต้าจิ้นกันนะ?

        “จะว่าเช่นนั้นก็ใช่เจ้าค่ะ นายหญิงหิวหรือยังเจ้าคะ? อยากให้ข้าไปหยิบของกินบนรถม้ามาให้หรือไม่เจ้าคะ?”

        ป๋ายจื่อเอ่ยถาม ในช่วงเวลาคับขัน อย่าว่าแต่นางเลยแม้แต่หลินเมิ้งหยายังไม่มีเวลาแม้แต่จะจิบน้ำ

        “อีกไม่ไกลน่าจะถึงเขตพระราชวังแถบชานเมืองแล้วถึงที่นั่นแล้วค่อยว่ากัน”

        ที่เขตพระราชวังมีทหารหลวงจำนวนไม่น้อย ที่นั่นน่าจะปลอดภัย

        “จริงสิ ป๋ายจีกับป๋ายซ่าวพาองครักษ์ไปเพียงไม่กี่คนมิใช่หรือ? เหตุใดตอนนี้จึงไม่เหลือแม้แต่คนเดียวเล่า?”

        บริเวณรอบๆ สงบเงียบ

        นานมากแล้วที่ไม่เห็นรถม้าวิ่งผ่าน บริเวณที่ดินเปล่าเปลี่ยวแห่งนี้มีเพียงหลินเมิ้งหยาและสาวใช้กับคนคุมบังเหียนที่กำลังซ่อมล้อรถเท่านั้น

        “นั่นสิเจ้าคะ เช่นนั้นข้าลองไปถามคนคุมบังเหียนดูดีกว่า”

        ป๋ายจื่อเองก็รู้สึกประหลาดใจพวกทหารองครักษ์ไม่มีทางละทิ้งหน้าที่ของตนเองอย่างแน่นอนแต่เพราะเหตุใดจึงไม่มีพวกเขาแม้แต่คนเดียว

        “ไม่ อย่าไป”

        หลินเมิ้งหยารู้สึกผิดปกติจมูกของนางได้กลิ่นผิดแปลกประหลาดบางอย่าง

        แอบบีบแขนของป๋ายซู ทั้งสามหันไปมองทั่วสารทิศ

        “พระชายา กระหม่อมซ่อมรถม้าเสร็จเรียบร้อยแล้วตอนนี้สามารถออกเดินทางต่อได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        คนคุมบังเหียนย่างสามขุมเข้ามา พร้อมทั้งส่งเสียงเคร่งขรึม

        “องครักษ์เล่า? เมื่อครู่ยังตามพวกเรามาอยู่เลยมิใช่หรือ?”

        คนคุมบังเหียนก้มหน้าลง หลินเมิ้งหยามองไม่เห็นสีหน้าของเขา

        แต่นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

        “พวกเขาหรือ? ไปรอท่านที่ด้านหน้าแล้วฉะนั้นท่านรีบเดินทางไปเถิด”

        คนคุมบังเหียนที่ก้มหน้าตลอดเวลาพลันเงยหน้าขึ้น

        ใบหน้ากร้านโลกหยักยิ้มมีเลศนัย

        เพราะเหตุนี้นางจึงรู้สึกผิดปกติตลอดเวลาที่แท้นักฆ่าก็แฝงตัวอยู่บนรถม้าของนาง

        “เจ้า...อย่าเข้ามานะ! ข้าขอเตือนเจ้า อย่าได้เข้ามา!”

        ป๋ายจื่อตื่นตระหนกรีบวิ่งเข้าไปยืนกำบังหลินเมิ้งหยาก่อนจะส่งเสียงละล่ำละลัก

        “เหตุใดข้าจึงเข้าไปไม่ได้เล่า? หากข้าไม่เข้าไป แล้วใครจะส่งพวกเจ้าไปยังโลกหน้ากัน?”

        หญิงสาวทั้งสามขยับเท้าถอยหลังไปทางป่าทึบ

        นักฆ่าคุมบังเหียนดึงของบางอย่างออกจากเอวก่อนจะก้าวเข้ามาทีละก้าว

        “นายหญิง ที่มือของเขาคือไหมหิมะเพราะเหตุนี้พวกเราจึงพบเพียงเส้นเล็กๆ เท่านั้น”

        ราวกับว่าป๋ายซูรู้จักของที่เขาถืออยู่ในมือดังนั้นจึงส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงคิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะส่งนักฆ่าแปลกประหลาดเช่นนี้มา

        ตกลงพวกเขาเกลียดนาง แค้นนางขนาดไหนกัน?

        “ข้าขอเตือนเจ้าอย่าได้เข้ามา มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้ามิเกรงใจ”

        หลินเมิ้งหยาเดินขึ้นมาข้างหน้าก่อนจะดันสาวใช้ทั้งสองหลบไปทางด้านหลัง เท้ายังคงขยับถอยหลังเข้าป่าไปเรื่อยๆ

        “ฮึๆ ชายาอวี้ อย่าได้คิดหนีเลย ข้าบอกเจ้าเลยแล้วกัน เจ้าต่างหากที่เป็นเป้าหมายของพวกเราในครั้งนี้สาเหตุที่คนเหล่านั้นตายก็เพื่อขัดขวางเจ้าเอาไว้เท่านั้น”

        คำพูดของเขาทำให้หลินเมิ้งหยาตกใจ

        เป้าหมายในครั้งนี้คือนาง?

        แต่เมื่อลองไตร่ตรองดูแล้ว มันไม่น่าเชื่อเลยนี่นา นางเป็นใครกันเหตุใดยอกนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋มากมายจึงต้องการชีวิตนาง?

        “เจ้ามาให้ข้า...อ๊าก...”

        นักฆ่าคิดอยากพูดว่าเจ้ามาให้ข้าฆ่าเสียดีๆทว่าเพียงขยับขาก้าวขึ้นไปข้างหน้า ตัวของเขาพลันตกลงไปในหลุมลึก

        ทั้งสามหลุดออกจากสถานการณ์เสี่ยงตายชั่วคราว

        เหตุเพราะ...นางยังมีเย่คอยคุ้มกันอยู่

        เย่ที่แอบตรวจสอบอย่างเงียบเฉียบมั่นใจแล้วว่าหนอนบ่อนไส้ในจวนคือใคร

        เมื่อรถม้าแล่นมาที่ป่าทึบแห่งนี้นางรู้ได้เลยว่าจะต้องมีหลุมดักสัตว์อยู่ที่ใดที่หนึ่ง

        ทั้งสามเหลือบมองไปทั่วทั้งบริเวณไร้ซึ่งเสียงร้องของนักฆ่าผู้นั้น รวบรวมความกล้าก่อนจะเดินไปยังหลุมดักสัตว์

        แม้แต่เย่เองก็เช่นกัน

        หลินเมิ้งหยาสั่งให้คนวางแท่งเหล็กแหลมคมลงไปในหลุมอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว

        อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่หมี หากตกลงไปคงมิอาจเอาชีวิตรอด

        ยืนอยู่ข้างหลุม มองดูคนคุมบังเหียนผู้หยิ่งทะนงที่นอนตายอย่างอเนจอนาถหลินเมิ้งหยาถอนหายใจ

        นางก็บอกแล้วไงว่าอย่าเข้ามา อย่าเข้ามา

        ในเมื่อไม่เชื่อ แล้วนางจะทำเช่นไรได้?

        “นายหญิง เขาจะยังมีชีวิตรอดหรือไม่เจ้าคะ?”

        ป๋ายจื่อไม่กล้ามองดูในหลุม แม้นางจะคิดว่าคนผู้นี้สมควรตายก็ตาม

        หลินเมิ้งหยากับป๋ายซูสบตากัน ก่อนจะเอ่ย

        “วางใจเถิด ตายแล้วล่ะ เย่ สั่งให้คนมากลบหลุมด้วย”

        “พ่ะย่ะค่ะ”

        ไร้ซึ่งเงาของตัวคน แต่กลับได้ยินเสียงตอบรับชัดเจนแม้แต่ป๋ายซูยังไม่รู้ว่าต้นเจ้าของเสียงอยู่ที่ใด

        “เก่งชะมัด ใช่ว่าใครจะอำพรางตัวเช่นนี้ได้”

        ป๋ายซูส่งเสียงชื่นชมไม่ว่าเย่หรือชิงหูล้วนเป็นยอดฝีมือที่ยากจะพานพบ

        “เอาล่ะ อย่าได้อิจฉาเขาเลย การที่เด็กสาวอายุเช่นเจ้ามีฝีมือมากขนาดนี้ได้ก็น่าเกรงกลัวพอแล้ว”

        ป๋ายซูเป็นเด็กสาวอายุสิบห้าสิบหกปีแต่เพียงเท่านั้นทว่านางกลับสงบนิ่ง น่าพึ่งพิง ฝีมือยอดเยี่ยมเกรงว่าคนที่คอยหนุนหลังเสี่ยวอวี้อยู่จะต้องรู้สึกว่าพวกเขามิได้เลี้ยงคนเสียข้าวสุกอย่างแน่นอน

        ทว่า เจ้าเด็กคนนั้นกลับยกป๋ายซูให้กับนางเสียได้

        กลับไปยังรถม้า ป๋ายซูตรวจสอบขึ้นๆ ลงๆเมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีปัญหา จึงหลีกทางให้หลินเมิ้งหยาและป๋ายจื่อขึ้นรถ

        “แต่ตอนนี้ไม่มีใครขับรถม้าเป็นเลย แล้วแบบนี้จะทำอย่างไร?”

        ป๋ายจื่อหันไปมองหลินเมิ้งหยาราวกับว่านายหญิงของตนเองทำได้ทุกเรื่องอย่างไรอย่างนั้น

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะแห้งๆ ในโลกยุคปัจจุบัน สิ่งเดียวที่นางทำไม่สำเร็จคือใบขับขี่

        สอบมากถึงสามครั้งแต่ยังไม่ผ่านสุดท้ายกลายเป็นนักเรียนเก่าแก่ที่สุดของโรงเรียน

        คิดไม่ถึงเลยว่า แม้จะย้อนเวลากลับมายังอดีตนางยังจะต้องเจอกับปัญหานี้

        “ข้า...ข้าขับรถม้าไม่เป็น”

        ทั้งสามคนสลับกันมองหน้าของแต่ละฝ่าย สุดท้ายจึงหัวเราะออกมา

        “ข้าไปหาพวกป๋ายซ่าวดีกว่าพวกองครักษ์จะต้องขับรถม้าเป็นอย่างแน่นอน”

        ป๋ายซูลงจากรถม้าแล้ววิ่งไปทางด้านหลัง

        โชคดีที่พวกป๋ายจีอยู่ห่างออกไปไม่ไกลมิเช่นนั้นหลินเมิ้งหยาคงหัวเราะไม่ออก

        นางคงมิบังอาจสั่งให้ยอดฝีมืออย่างเย่มาทำหน้าที่ขับรถม้าหรอก

        แต่ก็ช่างเป็นภาพฝันที่งดงามจริงๆ

        “นายหญิง นายหญิงเจ้าคะ พวกท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

        เวลาเพียงครู่เดียวหลินเมิ้งหยาได้ยินเสียงร้องตะโกนของป๋ายซ่าวดังลั่น

        สาวใช้คนนี้ดีหมดทุกเรื่องยกเว้นเสียงตะโกนที่ดังมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า

        บางครั้งเสียงด่าสาวใช้ในตำหนักหลิวซินดังไกลออกไปจนคนนอกได้ยินจนใครต่อใครมองว่ามีผ๋อจื่อขี้จุกจิกอยู่ในเรือนของหลินเมิ้งหยา

        “ไม่เป็นไร นายหญิงกับข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

        ป๋ายจื่อรอต้อนรับเพื่อนของตนเอง ทันทีที่ป๋ายซ่าวมาถึงนางจับตัวหลินเมิ้งหยาไว้พลางก้มๆ เงยๆ สำรวจร่างกายของนาง

        “ข้าไม่เป็นไรจริงๆ อย่าได้ร้อนใจไป”

        หลินเมิ้งหยามองป๋ายซ่ายและป๋ายจี ก่อนจะเอ่ยปลอบ

        “พวกเราอยู่ทางด้านหลัง พริบตาเดียวก็ไม่เห็นพวกท่านแล้วแต่ตอนนั้นมิอาจปลีกตัวออกมาได้ พวกเราร้อนใจมากเลยเจ้าค่ะ”

        อันที่จริงนักฆ่าคนนั้นมิได้ฆ่าองครักษ์แต่กลับบอกให้พวกเขาไปหยิบยืมเครื่องมือซ่อมแซมทางรถม้าคันหน้าดังนั้นพวกเขาจึงกลับมาถึงในเวลานี้

        “ดีแล้ว พวกเจ้าลองบอกข้ามาหน่อยว่าตกลงเหตุการณ์ทางนั้นเป็นเช่นไร?”

        นั่งลงบนรถม้าหลินเมิ้งหยาเริ่มวิเคราะห์ข้อมูลที่สาวใช้ทั้งสองไปสืบมา

        “เป็นไปตามที่นายหญิงคาดเจ้าค่ะใต้เท้าของแต่ละตระกูลล้วนได้เจอคนรับใช้ของตนเอง ไม่ว่าจะเสี่ยวซี ยาหวนหรือทหารองครักษ์พวกเขาอ้างเหตุผลมากมายเพื่อขอเข้าพบพวกใต้เท้าพวกเราลองแอบสืบมาก่อนจะรู้ว่าหลังจากเกิดเรื่อง คนเหล่านั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย”

        คำพูดของป๋ายซ่าวทำให้หลินเมิ้งหยาตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

        อันที่จริงวิธีการของพวกเขามิได้สูงมาก

        การที่พวกคนรับใช้ขอเข้าพบเจ้านายล้วนเป็นเรื่องปกติธรรมดา

        ส่วนเรื่องการหายไปก็มิใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

        “เมื่อครู่ข้าเองก็จัดการคนคุมบังเหียนไปแล้วแต่ข้ารู้สึกว่าอีกเดี๋ยวพวกนักฆ่าจะต้องสังเกตเห็นอย่างแน่นอนเตรียมตัวเอาไว้ให้ดี บางทีสิ่งที่กำลังรอพวกเราอยู่อาจเป็นพายุคลั่งก็เป็นได้”

        หลินเมิ้งหยาไม่รู้หรอกว่าเถาฮวาอู๋มาที่นี่เพราะนางหรือไม่

        แต่เมื่อครู่นางลองวิเคราะห์ดูแล้วก่อนจะพบว่าใต้เท้าที่ถูกสังหารเหล่านั้นล้วนเป็นคนกลางและมิได้อยู่ฝ่ายเดียวกับไท่จื่อ

        แต่การหลบหนีเพราะความตื่นตระหนกของไท่จื่อมิใช่เรื่องหลอกลวง

        ตกลงนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?