บทนำ
เสียงลมหายใจดังแ่ ๆ
ฤดูเหมันต์มาเร็วเสียจริง ทั้งที่ตอนกลางวันแดดจ้า พลบค่ำสลัวหิมะแรกก็โปรยลงมาเสียแล้ว ภายในเรือนเล็กหลังเก่าซอมซ่อ มีเพียงเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว ตั่งสองตัว ยามนี้สาวใช้คนสนิทน้ำตาคลอเบ้า กุลีกุจอรีบหาเตาผิงไฟเข้ามาในเรือนเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ผู้เป็นาย
หญิงสาวอายุราวยี่สิบปี ใบหน้าซูบตอบร่างผอม นอนหายใจรวยรินบนเตียงนอนขนาดกลาง ไม่มีแม้แต่แรงจะพลิกตัว นางเอาแต่จ้องไปที่คานไม้ แล้วใคร่ครวญในใจตำหนิฟ้าดินว่า
หากต้องทนทุกข์อย่างแสนสาหัสเพียงนี้ นางขอตายเสียยังจะดีกว่า สำหรับนางแล้วความตายคือหนทางของการหลุดพ้น จากวันกลายเป็เดือน ทวยเทพก็ไม่ยอมพรากลมหายใจไปจากนางเสียที หรือว่านี่จะเป็บทลงโทษที่เกิดจากการกระทำของตัวนางเอง
ราตรีนี้ภายในจวนสกุลมิ่งเงียบสงัด ตลอดทางเดินจุดเทียนแขวนผ้าขาวราวไว้ทุกข์ สมาชิกทุกคนต่างรู้ดีว่าพิธีอันพิถีพิถันและละเอียดอ่อนเหล่านี้ ล้วนเป็ความใส่ใจของท่านแม่ทัพที่มีต่อเซ่าฮูหยินรอง
ทว่าเซ่าฮูหยินรองนางจากไปแรมเดือนแล้ว ท่านแม่ทัพก็ยังรักมั่นฝังใจอยู่แค่กับนางผู้เดียว ไร้ซึ่งจิตใจที่จะไปดูดำดูดีฮูหยินเอกอย่าง ‘เฟยฮวนหรง’ ในใจของท่านแม่ทัพโกรธแค้นจนอยากแหวกเนื้อแล่กระดูก หากไม่ใช่เพราะเพลิงริษยา ‘เซ่าเฟิงอวี่’ ก็คงไม่ตาย!
เพราะชาติตระกูลของฮวนหรงสูงส่ง เป็ถึงบุตรสาวคนโตของใต้เท้าเฟย ที่มีบทบาทในราชสำนัก หน้าที่ของผู้าุโ เป็ถึงอัครมหาเสนาบดีกรมศาสตราฝ่ายซ้าย ดูแลการเบิกจ่ายอาวุธทั้งหมดของกองทัพ ส่วนมารดาของนางเป็ถึงเศรษฐีนีผู้มีชื่อเสียงในตำบลถูจง ดังนั้นไม่แปลกที่นางจะมีนิสัยยิ่งยโส บ้าระห่ำ และเอาแต่ใจ
บุรุษทั่วทั้งเมืองหลวง ต่างลือว่าเฟยฮวนหรง เป็สตรีที่เพียบพร้อมที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยพบเจอ ไม่เพียงมีชาติตระกูลสูงส่ง ใบหน้ายังสะสวยงดงามไร้ที่ติ เสียก็แต่นางนิสัยร้อนแรงราวเปลวเพลิงในอเวจี
แม้เฟยฮวนหรงไม่ถนัดเื่ตำรา กู่ ฉิน พิณ โคลง อย่างสตรีทั่วไปในครรลอง แต่เื่การค้าขาย ยุทธวิธี รวมไปถึงวรยุทธ์อย่าหาได้ท้าเทียบ นางล้วนถนัดถนี่และแตกฉาน
ต่อมาได้มีคำสอนจากบิดามารดาสกุลใหญ่ ต่างพร่ำสอนบุตรชาย ว่าเกี้ยวนางสักหน่อย เอาใจนางสักครา คว้านางมาได้เท่ากับแบกทองก้อนโตเอาไว้บนบ่า ปีแล้วปีเล่าก็ไม่มีชายใดเกี้ยวพานฮวนหรงได้สำเร็จ ผู้คนต่างอิจฉาท่านแม่ทัพ ‘มิ่งไป๋เจี๋ย’ ที่ไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงทำใบหน้าเ็าและหยาบกระด้างไปวัน ๆ ก็ได้ใจนางไป
ข่าวลือเล็ดลอดออกมาว่า เดือนก่อนท่านแม่ทัพออกว่าราชการต่างเมือง สบโอกาสให้สองเมียอยู่ในจวนเดียวกันตามลำพัง วันที่อากาศผ่องแดดจ้า เซ่าฮูหยินรองกลับเอาแต่วิงเวียนและอาเจียน สายสักหน่อยสาวใช้นำท่านหมอเข้าเรือน ตรวจชีพจรอย่างละเอียด เขียนเทียบยาบำรุงครรภ์ด้วยสีหน้าปีติยินดี
ต่างจากฮวนหรงที่รู้ข่าวคราวนี้ แปลงร่างเป็ั์เป็มาร บุกไปที่เรือนตะวันตกอย่างร้อนใจ แรงโทสะและแรงริษยาทำให้ฮวนหรงหน้ามืดตามัว ไม่แยกแยะถูกผิด ออกแรงลากร่างอันบอบบางของเซ่าเฟิงอวี่ไปขังไว้ในตำหนักรกร้างท้ายจวน พร้อมเปล่งเสียงบอบช้ำตำใจไว้ว่า
“ข้าแต่งเข้าจวนมิ่งสองปี ไม่เคยหลับนอนกับสามีสักครั้ง ส่วนเ้าเพิ่งมาแค่สองเดือน กลับมีครรภ์เสียนี่ ข้ามหน้าข้ามตาเมียใหญ่ไม่สำเหนียกตน!” ด่าทอจนสาแก่ใจฮวนหรงก็สะบัดก้นออกจากชายคา ปิดประตูลงกลอนอย่างมิดชิด อย่าหวังว่าใครหน้าไหนจะกล้ามาปล่อยนาง!
“เฟยฮูหยินเ้าคะ เซ่าฮูหยินรองร่างกายอ่อนแอเป็ทุนเดิม ทำเช่นนี้จะดีหรือเ้าคะ”
น้ำเสียงอ้อยอิ่งแต่แฝงไปด้วยกลิ่นอายริษยาคุกรุ่น ผู้ที่กำลังซ่อนรอยยิ้มร้ายไว้ใต้ใบหน้าอย่างแยบยลคือ ‘อู๋หวา’ สาวใช้อุ่นเตียง ที่มีกำพืดเดิมเป็แค่สาวใช้ในเรือนรับรอง เพราะความมักใหญ่ใฝ่สูงและทะเยอทะยานไม่มีที่สิ้นสุด วางแผนปลุกกำหนัดปีนเตียงใหญ่ สร้างเื่เข้าใจผิดว่าตนนั้นได้เสียกับท่านแม่ทัพแล้ว
“ข้าไม่ได้จะเอาชีวิตนางเสียหน่อย ก็แค่ระบายโทสะเท่านั้น รอข้าอารมณ์เย็นลงค่อยปล่อยนาง”
ฮวนหรงอารมณ์ร้ายดังวายุหอบเพลิงก็จริง ทว่าโกรธเคืองประเดี๋ยวประด๋าวก็ต้องใจอ่อนลงทุกที ไม่แปลกใจที่ท่านแม่ทัพจะหลงใหลเซ่าเฟิงอวี่จนโงหัวไม่ขึ้น ดูอย่างที่ฮวนหรงปฏิบัติกับนาง ทั้งดูิ่ หยามเกียรติ หักหน้า กลั่นแกล้งสารพัด แทนที่เซ่าเฟิงอวี่จะโกรธแค้น นางกลับเข้าใจนิสัยและตัวตนของฮวนหรงอย่างแท้จริง ไม่เก็บเอามาคิดเล็กคิดน้อย บ่อยครั้งที่ฮวนหรงใคร่อยากเลียนแบบ เผื่อว่าสามีจะหันมาสนใจนางบ้าง
สองชั่วยามที่ฮวนหรงผล็อยหลับ รู้สึกตัวอีกทีก็เป็ยามบ่ายแก่ ๆ นางฉุกคิดขึ้นมาได้ จึงรีบร้อนไปที่เรือนรกร้างท้ายจวน ระหว่างเดินเหินบนทางเรียบ หัวใจของฮวนหรงเต้นผิดจังหวะคล้ายลางร้าย ก้าวเท้าต่อไปเพียงสามก้าวเท่านั้น ก็จวนจะถึงที่หมาย ทว่าเสียงกรีดร้องลั่นดังแว่วมา
สาวใช้วิ่งหน้าตาตื่นมาแจ้งว่าเซ่าฮูหยินรองสิ้นใจตาย วินาทีนั้นหัวใจของฮวนหรงคล้ายถูกลงทัณฑ์ มันกระตุกเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง ตัวนางเองรู้สึกผิดกับการกระทำของตน สาวใช้คนสนิทเชื่อว่านี่จะเป็บทเรียนครั้งใหญ่ให้กับผู้เป็นายไปชั่วชีวิต
ั้แ่วันนั้นจนถึงวันนี้ฮวนหรงยังคงตรอมใจ สาวใช้ในจวนต่างดูแคลนและสมน้ำหน้าเฟยฮูหยินที่แต่งเป็เมียเอก แต่กลับไม่เคยได้รับความรัก เช้าจรดค่ำต้องเฝ้ามองผู้เป็สามีรักใคร่เอาใจหญิงอื่น สงสารก็แต่เซ่าฮูหยินรองที่ต้องมาสังเวยชีวิตให้จิตริษยาของเฟยฮูหยิน ยามนี้อู๋หวากลายเป็แม่เรือน และยังกลายเป็หัวหน้าสาวใช้ที่มีสถานะเป็สตรีเพียงหนึ่งเดียวของท่านแม่ทัพที่สติสัมปชัญญะครบถ้วน
แต่จะไม่ให้ฮวนหรงตรอมใจได้อย่างไร เดิมทีท่านแม่ทัพก็ไม่เคยแยแสนางเป็ทุนเดิม นั่นก็เพราะนิสัยร้ายกาจเ้าคิดเ้าแค้นไม่ยอมคน บัดนี้ฮวนหรงถูกสามีตราหน้าว่าฆ่าคน ไม่มีท่าทีว่าจะปฏิบัติกับนางอย่างรักใคร่ หญิงสาวได้เรียนรู้แล้วว่า ต่อให้โลกนี้ไม่มีสตรีที่ชื่อว่าเซ่าเฟิงอวี่ เฟยฮวนหรงคนนี้ก็ไม่มีวันเข้าไปอยู่ในใจท่านแม่ทัพได้ คนเราก็เป็เช่นนี้พอหมดบารมีก็เหยียบย่ำ บัดนี้สาวใช้ในเรือนก็ไม่เคารพนางแล้ว อีกทั้งยังติฉินนินทาสนุกปาก ยามนี้สำหรับฮวนหรงมีชีวิตอยู่ก็เหมือนตายทั้งเป็
กดซื้ออีบุ๊คได้ที่ Meb
4K
