“คุณไม่อยากมีลูกของตัวเองหรอกหรือ แฮตตี้?”
“ถ้าจะพูดกันอย่างซื่อสัตย์แล้ว...ค่ะ...ฉันอยากมี...คงจะสักวันหนึ่ง ถ้าฉันได้พบผู้ชายที่เหมาะสมจะเป็พ่อของลูกจริงๆ แต่อาจจะไม่มีก็ได้...คุณพอจะเข้าใจไหมคะ?”
“พูดตรงๆ ก็คือ ไม่เข้าใจอะไรเลย” แต่ขณะนี้มโนภาพของเขากำลังมองเห็นภาพเน็ตกับแพทเทาเออ ซึ่งเข้ามานั่งอยู่ในห้องทำงานนี้ ต่างจับมือกันไว้ ชะโงกหน้าเข้ามาหาเขาอย่างกระวนกระวายใจ ขอร้องอ้อนวอนให้เขาทำอะไรก็ได้เพื่อจะให้ได้ลูกสักคน เป็คู่สมรสที่น่ารักมาก เป็ทั้งเพื่อนและคนไข้ที่ดี สิ้นหวังกับการมีลูกทั้งๆ ที่รอมา 7 ปี
“ขอเวลาให้ผมคิดหน่อยเถอะ แฮตตี้”
“นั่นเป็สัญญาหรือเปล่าคะ แฮรี่?”
“ผมเป็คนรักษาสัญญาเสมอนะที่รัก ถ้าสุขภาพสมบูรณ์” เขาเคยให้สัญญากับแพท เทาเออว่าจะพยายามให้เธอมีลูกได้สักคนหนึ่ง
“เพราะฉะนั้น คุณก็คงจะรักษาสัญญานี้ไว้ด้วยนะคะ” แฮตตี้ว่า “ฉัน้าเงิน 25,000 เหรียญค่ะ”
“เอ้อ...แฮตตี้...”
และทันใด แฮรี่ เลนนาร์ด ก็ได้พบกับแววตาเคร่งขรึมของแฮตตี้คนใหม่ซึ่งทำให้เขาอึดอัดใจอย่างยิ่ง
“ผมสามารถให้คุณขอยืมเงินจำนวนนั้นได้นะ แฮตตี้หรือจะให้เลยก็ยังได้”
“ไม่ค่ะ...ฉัน้าจะทำอย่างนี้ กับอีกประการหนึ่งนะคะ แฮรี่ ภรรยาของคุณจะต้องไม่พอใจแน่ถ้ารู้ว่าคุณมาวิ่งไล่ตามผู้หญิงคนอื่นอายุอ่อนกว่าตั้งครึ่งอย่างฉัน
“เอลซ่าอาจจะไม่สบายใจก็จริง แต่เขาเข้าใจ”
“ฉันเดาเอาว่า เธอคงจะรู้จักใครต่อใครโดยเฉพาะ พวกผู้หญิงที่เป็ลูกค้าของเดเมียน ซึ่งก็คงจะต้องเป็ลูกค้าหาซื้อภาพวาดจากแกลลอรี่ของเธอเองเหมือนกันนะคะ”
“เอ๊ะ ฟังคล้ายจะแบล๊คเมล์กันนี่ แฮตตี้”
“อย่างนั้นหรือคะ...มันอาจจะฟังต่ำช้าก็จริง แต่ที่ฉันพูดขึ้นก็เพื่อแนะช่องทางที่คุณจะสกัดกั้นข่าวลือไม่ให้รู้ไปถึงหูนางเลนนาร์ดเท่านั้น มันรับประกันได้เลย”
แฮรี่นั้นไม่สบายใจแน่ถ้าเอลซ่าเกิดปึงปังขึ้นมา หรือตัวเองจะถูกเรียกว่า “เฒ่าหัวงู” เขาเดาเอาว่า ถ้าเธอรู้เื่นี้เข้า เอลซ่าจะต้องโกรธแน่ ถ้าเื่ความสัมพันธ์เล็กๆ น้อยๆ นี้ กลายเป็หัวข้อที่บุคคลในสังคมหยิบยกกันขึ้นมานินทา แม้ว่ามันจะล่วงเลยมาแล้วก็ตามที
“แต่มันก็เป็เงินก้อนใหญ่นะ” แฮรี่ว่า
แฮตตี้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รอยยิ้มฉาบอยู่บนใบหน้า
“ในกรณีย์นั้น คุณก็ต้องหาทางออกเองสิ ถ้าคู่สามีภรรยานั่น ไม่สามารถจะจ่ายเงินจำนวนมากมายอย่างนี้ได้ด้วยตัวเอง คุณก็ต้องช่วยเติมส่วนที่เหลือให้ แล้วช่วยบอกให้ฉันทราบทันทีนะคะว่า เราจะลงมือกันเมื่อไหร่ ฉันเข้าใจค่ะว่าจะต้องมีการรอก่อนสัก 2-3 เดือนว่าการผสมเทียมนั่นได้ผลสักแค่ไหน?”
“รู้สึกว่าคุณพอจะมีความรู้ในธุรกิจประเภทนี้อยู่เหมือนกันนี่”
“อย่าประเมินราคาของฉันต่ำนักสิคะ เพราะคนอย่างฉันน่ะเมื่อรู้ความ้าของตัวเองแล้ว ก็ต้องพยายามศึกษาหาข้อมูลทั้งหลายแหล่ เพื่อจะได้รู้ว่าจะต้องมีการเตรียมตัวอย่างไรบ้างเสียก่อน” เธอยิ้มให้เขา “ก็ฉันไม่เคย้าคุณหรอกหรือคะ?”
แต่แฮรี่ยิ้มไม่ออก
“เอาเถอะ แฮตตี้ ผมจะทำเท่าที่ทำได้นะ”
หลังจากที่เธอออกจากห้องทำงานของเขาไปแล้ว นายแพทย์ แฮรี่ เลนนาร์คก็หมุนหมายเลขโทรศัพท์ไปยังสำนักงานธนาคารซึ่งมีชื่อเสียงมาก อยู่ที่อาคารถัดไปไม่กี่่ตึกนี่เองและได้ทราบว่าผู้ที่เขา้าจะพูดโทรศัพท์ด้วยคือ มิสเตอร์เทาเออไม่อยู่เสียแล้ว อาจจะอยู่ในบ้านก็ได้ แฮรี่กับมิส แวร์จึงได้โทร.ตามไปที่บ้านของสามีภรรยาเทาเออในคอนเนคติกัต
ค่ำวันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิเมื่อ 3 ปีก่อน แฮรี่ เลนนาร์ด เดินตรงเข้าไปยังที่นั่งในโรงละคร โดยมิได้คาดฝันเลยว่าจะได้พบปะกับสตรีสาวเ้าของนาม แฮตตี้ เบลล์ สีหน้าของเขาบอกความผิดหวังอยู่เมื่อนั่งลงในที่นั่ง เพื่อชมละครตามลำพังคนเดียว เอลซ่าปฏิเสธที่จะมาด้วย
“ฉันไปในงานวันเปิดการแสดงมาแล้วเมื่อคืนนี้” เธอว่า “ไม่เห็นจะชอบเลย ไม่อยากเสียเวลาไปนั่งดูอีก”
แต่แฮรี่มีความเห็นว่าละครเื่นี้ถูกใจเขามาก ยิ่งกว่านั้นเขาถือว่ามันเป็ละครของเขา เพราะมีส่วนร่วมลงทุนจัดการแสดงไปมาก ด้วยชอบที่จะได้มีชีวิตเกี่ยวข้องกับโลกละครอยู่
“เื่ดีมากนะ นอร์แมนแน่ใจว่าจะได้รางวัลด้วย”
“ดีนี่ แต่ถึงอย่างไร ฉันก็ไม่อยากเสียเวลาไปนั่งดูอยู่ดียิ่งกว่านั้น คุณเองก็เถอะ อาจจะมีใครโทรมาตามไปทำคลอดก็ได้นะ”
“ไม่มีทาง คืนนี้ไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะไปดูละคร”
“โอ?” เอลซ่าเกือบจะเดาออกไปว่า อะไรทำให้เขาดิ้นรนไปดูละครนัก
“คืนนี้เขาเปลี่ยนตัวนางเอกใหม่ด้วย เห็นว่าแสดงได้เก่งมาก”
“โอ...ลอร์ด” เอลซ่าร้องได้เท่านั้น
“ก็แล้วมันหมายถึงอะไรล่ะนั่น?”
“ไม่ได้หมายถึงอะไรเลยค่ะ ที่รัก เพียงแต่ว่าฉันไม่ไปเท่านั้น มีศิลปินหนุ่มคนหนึ่งเขามาหาที่แกลลอรี่ อยากจะให้ฉันจัดการแสดงภาพให้”
“ดี...เธอจะได้เพลิน”
“คุณก็เพลินเหมือนกันละน่า แฮรี่ ฉันเห็นจะไม่คอยหรอกคืนนี้ อยากไปไหนก็ไปเถอะ”
“ละครเลิกก็กลับบ้านเท่านั้นน่ะสิ”
ขณะที่เขารอเวลาที่ฉากจะเปิดออก นายแพทย์เลนนาร์ดออกจะแปลกใจ เมื่อสตรีสาวท่าทางกระฉับกระเฉงคนหนึ่งทรุดตัวลงนั่งในที่ว่างข้างตัว เธอก้าวพลาดเหยียบเท้าเขาเข้าเต็มแรง รีบกล่าวคำขอโทษ แต่แล้วก็ทำกระเป๋าถือตก เก็บกระเป๋าถือขึ้นมาได้ รายการแสดงที่ถืออยู่ในมือก็ตกอีก...ขอโทษอีก
“ไม่รู้ว่าเป็อย่างไร คืนนี้ฉันซุ่มซ่ามจัง” เธอว่า “ขอโทษด้วยนะคะ”
“ไม่เป็ไรมิได้เลยครับ”
“ฉันได้ตั๋วมานาทีสุดท้ายเลยค่ะ รีบเสียแย่กว่าจะมาให้ทันเวลา”
“ตรงนี้เป็ที่นั่งภรรยาผมเอง” แฮรี่บอก
ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองเขาทันทีท่าทางเหมือนขุ่นใจ
“ฉันไม่ได้ขโมยตั๋วมานะ ไม่ได้ทำอะไรพรรค์นั้นเลย เ้านายของฉัน เดเมียนน่ะค่ะ เขาเป็นักออกแบบที่มีชื่อเสียงเป็คนให้ตั๋วฉัน เขาได้มาจากเพื่อนที่จัดแสดงละครคืนนี้ คุณไปถามเขาดูก็ได้...ฉันชื่อ แฮตตี้ เบลล์ ค่ะแล้วก็...”
แฮรี่หัวเราะออกมาทันที
“ผมไม่ได้ว่าสักหน่อยว่าคุณขโมยตั๋วของภรรยารรยาผมไป นี่มันเป็ที่นั่งในโรงละครเท่านั้น”
“โอ...ก็ดีค่ะ ถ้าคุณเข้าใจ”
รอยยิ้มของผู้หญิงคนนั้นผุดผาดนัก จัดว่าเป็คนสวยคนหนึ่งทีเดียว และทันใด แฮรี่ก็มิได้รู้สึกเสียใจเลยที่เอลซ่ามิได้มาดูละครคืนนี้ด้วย
“ผมเป็หมอครับ” เขาบอกเธอตอนที่พักการแสดงครึ่งแรก และเธอปฏิเสธที่จะดื่มกับเขา “มากเกินไปสำหรับสิ่งที่เล็กน้อยนั่น” แล้วทั้งคู่ก็เดินออกไปสูดอากาศในถนนหน้าโรงละครด้วยกัน
แฮตตี้ เบลล์ เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างพิจารณา
“ค่ะ ท่าทางของคุณเป็หมอจริงๆ ทำงานอยู่ใต้แสงไฟในห้องผ่าตัดสินะคะ ว่าแต่เป็หมออะไรล่ะ หัวใจ? ...สมอง หรือว่าหมอผ่าตัด?”
แฮรี่ เลนนาร์ดสั่นศีรษะ
“ผมเป็หมอทำคลอดครับ และขณะนี้ก็คอยช่วยคนที่มีปัญหาในการมีเด็กด้วย”
“โอ...วิเศษจัง”
“ผู้หญิงสาวๆ ส่วนใหญ่ที่ผมพบในนิวยอร์คทุกวันนี้ดีใจมากนะครับที่ไม่มีลูก”
สีหน้าของแฮตตี้เยือกเย็นขึ้นมาทันที
“ยกโทษให้ผมด้วยนะ ถ้าผมพูดอะไรผิดๆ ออกไป” แฮรี่รีบออกตัว
“ไม่หรอกค่ะ หมอ...เพียงแต่ว่า ครั้งหนึ่งฉันเคยมีลูกแต่ว่าแก...เวลานี้ไม่อยู่แล้วละค่ะ ฉันยินดีที่จะสละทุกสิ่งขอเพียงให้ได้แกกลับคืนมาเท่านั้น สามีของฉันก็เหมือนกัน เสียชีวิตแล้ว...รู้สึกว่าทุกคนที่ฉันรัก ต่างก็ล้มหายตายจากไปทั้งนั้น
และเขาก็ไม่อาจจะห้ามใจตัวเองมิให้เชื้อเชิญเธอออกไปต่อหลังจากที่การแสดงเลิกแล้ว ทั้งคู่นั่งรถแท๊กซี่ไปยังโรงแรมคาณีไลล์ ซึ่งที่นั่นมีการแสดงของบ๊อบบี้ ช็อร์ทกับคณะโคล พอร์เตอร์อยู่
“ฉันชอบบ๊อบบี้ ช็อร์ทมากเลยค่ะ” แฮตตี้ว่า “แต่คาเฟ่ คาร์ไลล์ มันไม่ใช่สถานที่ซึ่งผู้หญิงสาวๆ ที่ทำงานแบบฉันจะเข้าไปนั่งเล่นได้ มันแพงเกินไป ขูดเืขูดเนื้ออะไรอย่างนั้นก็ไม่รู้”
แฮรี่รู้สึกปลื้มใจอย่างประหลาดที่ได้พาเธอไปที่นั่น และทำให้เธอมีความสุข
“ไหนลองเล่าเื่ของตัวคุณเองให้ฟังหน่อยสิครับ” เขาพูดขึ้นอย่างผู้หลักผู้ใหญ่ หรือแบบที่หมอพูดกับคนไข้นั่นเอง
แฮตตี้มองหน้าเขายิ้มๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ...
“มาย เดียร์ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งเหยื่อล่อหรอกนะครับ” แฮรี่ชักไม่สบายใจ เมื่อเห็นท่าทางของเธอ เครื่องดื่มที่สั่งมาถึงแล้ว แต่แฮตตี้ก็ยังคงนั่งนิ่งเงียบ “นิสัยของผมน่ะ มันมักจะแปลกใจอยู่เสมอ เมื่อเห็นสาวๆ สวยอย่างคุณมาอยู่ตามลำพังในเมืองที่เศรษฐกิจมันสูง ไร้น้ำใจอย่างนี้”
แฮตตี้หัวเราะออกมาเบาๆ
“มันไม่ถึงกับยากลำบาก หรือโหดร้ายทารุณอะไรนักหรอกค่ะ คุณหมอ”
“เรียกผมว่า แฮรี่เถอะ”
“ค่ะ แฮรี่ คือฉันใช้ชีวิตอย่างสงบ ทำงานอยู่กับนักออกแบบแฟชั่นพร้อมกันก็ทำตุ๊กตาราคาแพง น่ารักมากเหมาะสำหรับที่เด็กๆ จะเล่นมากกว่า แต่มันก็เป็งานที่ฉันทำอย่างมีความสุข แล้วชีวิตฉันก็ไม่ได้เงียบเหงาเกินไปนักมีเพื่อนฝูงตั้งเยอะแยะ...”
“และผมคิดว่าคุณคงจะมี...เอ้อ...คู่รักด้วย...”
“เอ้อ...ค่ะ ก็เคยมีผู้ชายมองๆ ฉันอยู่เหมือนกัน แต่...แฮรี่คะ ฉันต้องเป็คนที่ซื่อสัตย์ต่อตัวเองด้วย” แฮรี่โน้มร่างเข้าไปใกล้ทันที ตั้งอกตั้งใจฟังเื่ที่เธอเล่า ท่าทางของเขาในยามนี้ คือนายแพทย์ในวัยกลางคน อายุอานามแก่พอที่จะเป็พ่อของเธอได้ “นับแต่วันที่สามีของฉันตายลงอย่างน่าเศร้าสลดใจ ที่สุดเมื่อ 5 ปีก่อน ทิ้งฉันไว้ให้อยู่ตามลำพังกับลูกชายที่เขาไม่เคยเห็นหน้า...” น้ำเสียงของเธอแ่เบาลง จนเขาต้องเงี่ยหูฟัง “และลูกของเราก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่นานเหมือนกัน...”
“เอาเถอะ ไม่ต้องเล่าก็ได้ ถ้าเล่าแล้วจะทำให้คุณขมขื่นละก้อ...”
“เวลานี้ไม่แล้วค่ะ...จริงๆ ... นับั้แ่ทอมจากไปฉันก็เลิกติดต่อเกี่ยวข้องกับใครทั้งหมด คุณคงเข้าใจนะคะ”
“เข้าใจสิ” เขาตบหลังมือเธอเบาๆ
“ฉันทุ่มเทพละกำลัง และความสามารถลงไปในการทำของสวยๆ งามๆ ทั้งหมด พ่อของฉันเป็จิตรกรค่ะ เป็จิตรกรเอกที่มีฝีมือมาก บางทีคุณอาจเคยได้ยินชื่อก็ได้...พ่อชื่อ แอนดรู เบลล์ ค่ะ” น่าจะใกล้เคียงพอ...เธอคิดอยู่ในใจกับคำว่า อังเดร เบลลีเวียร์ ซึ่งงานศิลปะที่เขาทำ อย่างดีก็ตกแต่งปลูกไม้ดอกในสวนสาธารณะกับบริเวณสนามบ้านของลูกค้าและเพื่อนบ้านบางคนเท่านั้น “แม่ของฉันมาจากตระกูลเก่าแก่ในอังกฤษ... ก็ออกจะมีเงินสักหน่อย แต่ถึงอย่างไรทางครอบครัวก็ตัดแม่ออกจากกองมรดกทันทีที่แต่งงานกับพ่อ... ทั้งพ่อทั้งแม่ตายั้แ่ฉันยังเล็ก ป้าเป็คนเลี้ยงฉันมาค่ะ ก็ยังโชคดีอยู่ที่สามารถส่งฉันเข้าเรียนที่วิทยาลัยช่างศิลปะ แมสสาชูเซท์ คอลเลทำออฟอาร์ตได้ ทุกคนบอกว่าฉันได้พร์มาจากพ่อ ต่อมาฉันก็พบทอม สามีของฉันนะคะ เราพบกันในบอสตัน เขาก็ยังเป็นักเรียนอยู่เหมือนกันตอนนั้น แล้วเราก็แต่งงานกัน ส่วนฉันพอท้องก็ต้องออกจากโรงเรียน เื่มันก็ธรรมดาๆ แค่นี้ คงทำให้คุณเบื่อแย่สินะคะแฮรี่”
“ไม่เลยครับ แฮตตี้ น่าสนใจมาก”
“ทอมกับฉันมีความสุขมากเลยค่ะ แต่แล้วเขาก็มาตายเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขากำลังขับรถมาหาฉันที่บ้านค่ะตอนนั้นเป็ระยะก่อนหน้าจะถึงกำหนดคลอด 2 เดือน วันนั้นฉันไม่ใคร่สบายนัก เขาโทรศัพท์มาจากโรงเรียน แล้วฉันก็ขอร้องให้เขารีบกลับบ้านแต่วัน เขาก็เลยประมาท มันเป็ความผิดของฉันเองค่ะที่ไปเร่งเขาอย่างนั้น” แฮตตี้กัดริมฝีปาก คล้ายจะซ่อนรอยน้ำตาไว้ ส่วนแฮรี่ เลนนาร์ด ก็ถือเอาโอกาสนั้นวางมือของเขาลงบนมือของเธอ
“แต่อย่างน้อยฉันก็ได้พ่อทอมมี่ตัวน้อยมา ฉันเอาแกเดินทางไปทัคสัน ซึ่งเป็บ้านพ่อแม่ของทอมด้วยค่ะทั้งพ่อและแม่ของเขาดีต่อฉันมากเหลือเกิน แล้วก็รักทอมมี่มากด้วย แต่เนื่องจากว่าแกเกิดก่อนกำหนด เพราะฉะนั้นก็เลยมีปัญหาั้แ่แรก แล้ว... แล้ว...”
“แล้วก็ไม่รอดชีวิต” แฮรี่ช่วยต่อประโยคนั้นให้ด้วยสุ้มเสียงอ่อนโยนเห็นใจ “มาย เดียร์ ผมรู้สึกเสียใจแทนคุณจริงๆ”
“เพราะฉะนั้น ฉันถึงต้องหนีมาเสียให้พ้นจากความทรงจำแล้วก็สถานที่ที่เราเคยอยู่ด้วยกันมา และฉันก็ใช้ชื่อเมื่อครั้งเป็สาวใหม่ โยกย้ายไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็มาตั้งหลักที่นิวยอร์คนี่ แล้วก็ทำงานกับเดเมียนค่ะ” เธอทาบมือลงบนหลังมือของแฮรี่อีกชั้นหนึ่ง
“หลังจากทอมแล้ว ฉันก็ไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่เลยไม่มีใครแทนที่เขาได้ ที่ร้ายกว่านั้นก็คือ ฉันยินดีที่จะเอาชีวิตเข้าแลกกับความสูญเสียทั้งหมดนั่น ขอเพียงแต่ให้โชคชะตาคืนสิ่งที่เอาไปจากฉันมาก็พอใจแล้ว”
660
