ตัวร้ายอย่างข้า จะต้องรอดจนถึงตอนจบให้ได้

เฉินฟางเซียนแทบจะหมดเรี่ยวแรงพยุงตัวเองยืน เรี่ยวแรงที่นางเคยมีกับหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่คิดว่านางจะมาได้ยินอะไรแบบนี้ได้

"คุณหนูเจ้าคะ...!"

เสี่ยวเหมยรีบเข้าไปพยุงผู้เป็นนายของตัวเองทันที เมื่อเห็นท่าทางของผู้เป็นนายเหมือนจะล้ม

หัวใจของเฉินฟางเซียนนั้นแหลกสลายไปแล้ว เรี่ยวแรงที่นางเคยมีกับหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อนางได้ยินว่าภายในห้องนั้นกำลังคุยถึงสิ่งใดกันอยู่ นางจึงก้าวเดินออกมาอย่างคนที่เหม่อลอย

เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดกับเหวินเซียว ข้าจะให้คนมาสู่ขอเหวินเซียวไปเป็นฮูหยินของข้า อย่างถูกต้องตามประเพณีขอรับ'

'ข้าให้สัญญากับท่านทั้งสองขอรับ ว่าข้าจะดูแลเหวินเซียวเท่าชีวิตของข้า'

'เพราะข้าจะไม่มีวันทำให้คนที่ข้ารัก เสียใจอย่างแน่นอนขอรับ'

เสียงพูดคุยภายในห้องนั้นยังดังก้องอยู่ในหูของนาง น้ำตาของนางก็ไหลออกมาอย่างช้าๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองจะต้องเสียคนที่แอบรักให้กับคนอื่นไปเสียแล้ว

เฉินฟางเซียนยังคงเดินไปตามเส้นทางด้วยใจที่เหม่อลอย ก่อนที่นางจะเดินชนเข้ากับหยวนเทียนลู่ที่ยืนอยู่

"แม่นางเฉิน!"

หยวนเทียนลู่รีบประคองนางเอาไว้ในอ้อมกอด เขามองใบหน้าของนางด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นว่าเฉินฟางเซียนมีน้ำตาไหลออกมาเต็มสองแก้ม หยวนเทียนลู่เพียงแต่แปลกใจเท่านั้น ที่เห็นน้ำตาของนางได้ไหลออกมาไม่หยุด

"เป็นอย่างไรบ้างแม่นางเฉิน เจ็บที่ใดหรือไม่"

เฉินฟางเซียนไม่ได้ตอบอะไรออกไปแม้แต่คำเดียว นางมองใบหน้าของหยวนเทียนลู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะยิ้มสมเพชให้กับตัวเองอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำถามของหยวนเทียนลู่ที่เอ่ยถามนางออกมา

จะให้นางบอกออกไปได้อย่างไรกันเล่า ว่านางกำลังเจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมาก ที่กำลังจะเสียจางเหวินเซียวให้กับแม่ทัพหยาง

เฉินฟางเซียนเพียงแต่ส่งยิ้มให้หยวนเทียนลู่เท่านั้น ก่อนที่นางจะเดินจากมาด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว และปล่อยให้หยวนเทียนลู่ยืนมองดูอยู่อย่างนั้น

...

หลังจากเสร็จสิ้นการพูดคุยที่จวนสกุลจางแล้ว หยางจ้าวฉวนก็กลับมาที่จวนของตนเองทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างคนมีความสุข แต่เพียงไม่นานรอยิ้มที่หยางจ้าวฉวนมีกับต้องหมดลง เมื่อได้ยินในสิ่งที่พ่อบ้านฉวนเอ่ยพูดออกมา

"ท่านแม่ทัพขอรับ คุณชายหลัวมารอพบขอรับ"

"..."

หยางจ้าวฉวนรู้อยู่แล้ว ว่าหลัวเหวินเทียนจะต้องมาหาตนเองที่จวนในวันนี้ เขาเพียงแต่ยกยิ้มด้วยความสมเพชให้กับสองพี่น้องสกุลหลัวเท่านั้น ก่อนจะก้าวเดินไปยังเรือนรับรองด้วยใบหน้าที่เฉยชา

หลัวเหวินเทียนในเวลานี้แทบจะอยู่ไม่เป็นสุขเขาเดินไปมาอย่างกับหนูติดจั่น เมื่อนึกถึงสภาพของหลัวชิงเยี่ยนที่ตนเองได้เห็น ก็ทำให้เขานึกโมโหตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง และนึกโกรธแค้นหยางจ้าวฉวนขึ้นมาทันที

ไม่รู้ว่าน้องสาวของตนเองต้องเจอกับอะไรบ้างถึงได้มีสภาพเช่นนั้น ยิ่งนึกถึง ก็ยิ่งทำให้หลัวเหวินเทียนมีความโกรธแค้นให้กับหยางจ้าวฉวนมากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว

หลัวเหวินเทียนยังคงอยู่ในความคิดของตัวเอง ก่อนที่เขาจะเห็นคนที่ตนเองตั้งใจมาหาเดินเข้ามาภายในห้อง

หลัวเหวินเทียนไม่รอช้า เขารีบเดินเข้าไปหาหยางจ้าวฉวนทันที ก่อนจะใช้มือของเขาจับไปที่ชุดของหยางจ้าวฉวนแล้วกระชากด้วยความรุนแรง

"หยางจ้าวฉวนเจ้าทำอะไรน้องสาวข้า..."

หยางจ้าวฉวนมองใบหน้าของหลัวเหวินเทียนด้วยความเฉยชา มุมปากของเขายกยิ้มเพียงเล็กน้อย ก่อนจะจับมือของหลัวเหวินเทียนออกจากชุดของตัวเอง แล้วเอ่ยพูดออกมาด้วยเสียงที่เย็นชา

"ข้าทำอะไรอย่างนั้นหรือ เหวินเทียน"

หยางจ้าวฉวนเอ่ยพูดออกมาด้วยเสียงที่ไม่จริงจังนัก ก่อนจะเดินผ่านหลัวเหวินเทียนไป

"นี่เจ้า..."

หลัวเหวินเทียนถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดของหยางจ้าวฉวน

"เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือเหวินเทียน ว่าเจ้าสองพี่น้องคิดจะทำอะไรกับข้าในวันนั้น"

"!"

หลัวเหวินเทียนมีสีหน้าที่ตื่นตกใจขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินในสิ่งที่หยางจ้าวฉวนเอ่ยพูดออกมา จึงทำได้เพียงนั่งฟังในสิ่งที่หยางจ้าวฉวนเอ่ยพูดออกมาเงียบๆ เท่านั้น

"แล้วแบบนี้ เจ้าจะโทษว่าเป็นความผิดของข้าได้อย่างไรกัน"

หลัวเหวินเทียนทนฟังคำพูดของหยางจ้าวฉวนไม่ไหว เพราะคำพูดเช่นนี้ ฟังดูก็รู้ว่าหยางจ้าวฉวนเอ่ยพูดว่าตนสองคนพี่น้องอยู่กลายๆ ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันเป็นความผิดของตนกับน้องสาว ที่ทำเรื่องเช่นนี้

หลัวเหวินเทียนมีความโกรธแค้นให้กับหยางจ้าวฉวนเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้จะรู้แผนการของตนเองในวันนั้น และยังทำให้หลัวชิงเยี่ยนมีสภาพที่น่าสมเพชไม่ต่างจากหญิงนางโลม

หลัวเหวินเทียนก้าวเดินเข้าไปหายางจ้าวฉวนอย่างช้าๆ เขามองใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มไม่วางตา ความโกรธแค้นภายในใจของหลัวเหวินเทียนก็มีมากขึ้นไปอีก

เขามองใบหน้าของหยางจ้าวฉวนอีกเพียงไม่นาน ก่อนจะพูดออกมาด้วยความเจ็บแค้นให้กับแม่ทัพหนุ่ม

"ข้าไม่มีวันยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆ แน่ หยางจ้าวฉวน"

เมื่อเอ่ยคำพูดของตัวเองจบแล้ว หลัวเหวินเทียนก็ก้าวเดินออกจากห้องไปด้วยความโกรธแค้น ภายในใจก็ได้แต่คิดว่า ไม่มีวันที่ตนเองจะจบเรื่องนี้อย่างแน่นอน ไม่มีวัน