บทที่ 22 — เมืองเว่ยลุกเป็ไฟ
เสียงโห่ร้องดังสนั่นเมื่อกำแพงไม้ของเว่ยถล่มลงเพราะเครื่องยิงหินของพระเอก
กลองศึกฉินดังรัว ตุ้ม! ตุ้ม! ตุ้ม!
“บุก—!”
ทหารฉินแห่กันทะลักเข้าเมือง ไฟลุกโชน เสียงกรีดร้องดังระงม
⸻
หลิวหานยืนเหงื่อท่วมหน้าไม้ลูกดอกต่อเนื่องในมือ โอ้ย… นี่มันไม่ใช่เกม FPS ที่กูเล่นนะโว้ย ของจริงมันน่ากลัวกว่าหลายเท่า!
ลูกธนูจากกำแพงที่ยังไม่พังดีร่วงลงมาราวฝน เขารีบหมอบหลบหลังโล่ไม้ที่ทหารอีกคนยก
“อ้ายหาน! ยิง ๆ เข้าไปสิวะ!”
ทหาระโ
เขาสูดลมหายใจขึ้นเล็ง… ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ลูกดอกพุ่งออกไปทีละชุด โจรเว่ยที่วิ่งเข้ามาล้มฟาดลงไปกับพื้น
⸻
ไป๋หลงพุ่งดาบเข้าตัดศัตรูใกล้ ๆ พลางะโแดกดัน
“แค่ของเล่นไม้ไผ่ยังอวดนักหรือ! มาดูดาบแท้ ๆ ของข้าสิ!”
หลิวหานหน้าม้านิด ๆ แต่พอมีทหารเว่ยสามคนกรูเข้ามา เขาหยิบถุงดินประดิษฐ์ที่ซ่อนในกระเป๋า (ทำจากกำมะถัน เกลือประสม ถ่านไม้) ขว้างใส่กองไฟใกล้ ๆ
ตูม! เปลวไฟแตกกระจาย ศัตรูร้องลั่นวิ่งหนีกระเจิง
ทหารฉินที่เห็นต่างตะลึง
“อะไรกัน!? เพลิง์!”
หลิวหานยืนควันคลุ้งหัวฟู ไม่ใช่์หรอกโว้ย มันคือเคมีล้วน ๆ!
⸻
ศึกดำเนินต่อจนถึงประตูในเมือง
เว่ยตั้งแนวป้องกันแข็งแกร่ง ธงแดงใหญ่โบกสะบัดบนหอสูงเป็กำลังใจให้ทหารเว่ย
อวี้หานมองไปข้างหน้า “ต้องโค่นธงนั้นลง! ไม่งั้นใจของพวกมันไม่แตก!”
ไป๋หลงอาสาทันที “ข้าจะไป!”
แต่ยังไม่ทันได้ก้าว หลิวหานที่วิ่งหนีลูกธนูไปเรื่อย ๆ ดันสะดุดล้มกลิ้ง กลิ้ง ๆ โครม! ไถลเข้าไปกลางแนวป้องกันตรงฐานหอธงโดยบังเอิญ
“เฮ้ย!? กูไม่ได้สมัครลงแข่งมาราธอนนะโว้ยยย!” เขาะโในใจ
ทหารเว่ยงงชั่วครู่ แต่แล้วเสียง “เพล้ง!” ธงเว่ยดันหล่นลงเพราะเสาแตกจากแรงกระแทกของเครื่องยิงหินรอบก่อนพอดี
ทั้งเมืองเงียบกริบ— ก่อนทหารฉินโห่กึกก้อง
“ธงเว่ยแตกแล้ว! พวกมันจบสิ้นแล้ว!”
⸻
ไป๋หลงยืนค้าง หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
“เ้า… เ้ามันแค่พวกโชคช่วย!”
อวี้หานกลับหัวเราะเบา ๆ พลางมองหลิวหานที่ยังนอนหอบอยู่
“บางครั้ง… ผู้เปลี่ยนชะตาศึก ก็มิใช่คนที่ตั้งใจที่สุดหรอกนะ”
หลิวหานกลิ้งตา กูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ด้วย!
⸻
จบบทที่ 22
20K
