๑๘
พจน์เ้า-สาวพยัคฆ์
ข้าพเ้าฝันในคืนวันพุธที่ ๓ กรกฎาคม ๒๕๖๗ ฝันเื่นี้ค่อนข้างจักจาระไนเป็ตัวอักษรยากนักเทียว เพราะข้าพเ้ายอมรับว่าข้าพเ้าไม่มีความเป็เอตทัคคะในด้านการเขียนเื่สั้นแนว Action ดังนั้นเื่ราวต่อไปนี้หากท่านผู้อ่านรู้สึกขัดใจในสไตล์การเขียนของข้าพเ้าแล้วล่ะก็ ข้าพเ้าใคร่ขออภัย มา ณ ที่นี้ด้วย
...
ปาสาณ คือชายโฉดชั่วคนหนึ่งในโลกใบนี้ อายุของมันราวๆ ๕๐ มันมีรูปร่างสมส่วน สูง๑๘๐ น้ำหนัก ๖๗ กิโลกรัม ชอบใส่เสื้อผ้าโทนสีดำเป็ชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะกางเกงยีนส์ดำ รองเท้าหนังสีดำ เสื้อหนังสีดำ หนำซ้ำอ้ายนี่ยังมีหน้าตาเหมือนกับอุกกาบาตไฟอันแดงก่ำอีกด้วย มันจึงได้รับสมญานามว่า "อ้ายหน้าอุกกาบาต"
ที่กล่าวว่าอ้ายชั่วนี้ชั่วเยี่ยงไรนั้น คงต้องบอกว่าปาสาณเป็เ้าพ่อค้ายาเสพติดคนหนึ่งในประเทศไทย เป็โจรปล้นทรัพย์สมบัติหรือปล้นเงินสดจากธนาคาร เป็พ่อเล้าจับผู้หญิงไปขายบริการทางเพศ หนำซ้ำยังบ้ากามข่มขืนหญิงสาวเป็จำนวนมาก มันเป็เ้าพ่อ "อิทธิพล" เถื่อนคนหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ที่ตำรวจไม่กล้าหือไม่กล้าอือ เพราะตำรวจที่กล้าใจดีสู้เสือนั้น ถ้าไม่พิการก็มีอันเป็ไปแทบทุกราย
...
ณ กองปราบปราม สถานที่ใกล้กับแดนเนรมิต กรุงเทพมหานคร ตำรวจสาวรายหนึ่งกำลังเข้าไปหาผู้บังคับบัญชา
"ก๊อกๆๆ" เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"เข้ามา" เสียงสารวัตรพิเชฐะโเรียก
ตำรวจสาวยศผู้กองวันทยหัตถ์ตำรวจชายวัยทองยศสารวัตร ชายผู้าุโกว่าวันทยหัตถ์ตอบเ้าหล่อนทันที
"สวัสดีค่ะสารวัตร"
"สวัสดีจ้ะผู้กองพจน์เ้า...นั่งก่อนสิ"
ผู้กองหญิงดึงเก้าอี้ที่ถูกเก็บชิดโต๊ะไว้ จากนั้นหล่อนจึงเอามือรวบกระโปรงแล้วนั่งฝั่งตรงข้ามผู้บังคับบัญชา
"สารวัตรเรียกดิฉันมาด้วยเื่อะไรคะ"
"พี่ชื่นชมในสไตล์การทำงานของเธอ ผู้กองพจน์เ้า งานที่ผ่านมาของเธอแทบไม่มีผิดพลาด"
"ขอบคุณค่ะสารวัตร"
"แต่งานใหม่ที่พี่จะให้เธอทำ บอกตามตรงว่า พี่กระอักกระอ่วน!!!"
"ทำไมหรือคะสารวัตร"
"ผู้กองพจน์เ้าคงเคยได้ยินเื่ของอ้ายปาสาณมาแล้วสินะ"
"สารวัตรหมายถึง "อ้ายหน้าอุกกาบาต" รึเปล่าคะ"
"ใช่ งานที่พี่จะให้เธอทำ ก็เกี่ยวข้องกับอ้ายหน้าอุกกาบาต นี่แหละ แต่การจะจัดการกับมันมิใช่เื่ง่ายๆ เพราะมันเป็คนที่มีอิทธิพลเยอะ ตำรวจาเ็ล้มตายเพราะมัน ก็ไม่น้อย"
"ค่ะ ดิฉันทราบดี"
"สายของเรารายงานมาว่า รังของอ้ายปาสาณแถวหนองจอก มีการผลิตแบงก์ปลอมที่เหมือนของจริงมาก และไม่ใช่เฉพาะแบงก์ของไทย แต่ยังมีการปลอมแบงก์ต่างชาติด้วย"
"ค่ะ"
"พี่อยากให้เธอพร้อมกำลังตำรวจบุกเข้าทลายรังของอ้ายปาสาณพรุ่งนี้ตอนค่ำ"
"รับทราบค่ะ"
"ดี...ระวังตัวด้วย"
"ค่ะ"
"เื่ที่พี่จะแจ้งเธอก็มีแค่นี้แหละ...ไปได้"
ผู้กองพจน์เ้าวันทยหัตถ์ผู้บังคับบัญชาพร้อมพูดว่า "ขอบคุณค่ะ"
สารวัตรพิเชฐวันทยหัตถ์ตอบ ผู้กองสาวเก็บเก้าอี้เข้าในโต๊ะอย่างเรียบร้อยแล้วเปิดประตูออกจากห้องไป
...
พจน์เ้าถือเป็ตำรวจหญิงมากฝีมือคนหนึ่งในวงการสีกากี หล่อนอายุ ๓๐ ต้นๆ สูง ๑๖๕ เิเ น้ำหนัก ๔๘ กิโลกรัม ผมดำหยักศกถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อยด้วยยางมัดผมสีดำ หล่อนมีใบหน้าเรียวเป็รูปไข่ ผิวขาวเหมือนลูกคนจีน จมูกสันเป็คม รูปจมูกถือว่าพอดีไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป คิ้วทั้งสองข้างมีการเขียนคิ้วเป็เส้นเฉียง หล่อนมีดวงตาสองชั้น ริมฝีปากหนาทั้งบนแลล่าง ปากเป็กระจับ ริมฝีปากแดงระเรื่อดุจกุหลาบ หน้าอกค่อนไปทาง cup c หูของหล่อนจัดว่ากาง มีขนาดพอดี ไม่เล็กไม่ใหญ่ ติ่งหูสั้น มีรอยเจาะหูทั้งสองข้าง หล่อนมีความชำนาญด้านศิลปะป้องกันตัวอย่างมาก หล่อนเป็มวยไทย แถมได้สายดำในกีฬายูโดแลเทควันโด
วันถัดมาเวลาค่ำ ณ รังของอ้ายหน้าอุกกาบาต ปาสาณเข้ามายังรังของมัน เพื่อตรวจสอบงานผลิตแบงก์ปลอมว่าเรียบร้อยหรือไม่
"สวัสดีครับนาย" คนงานลูกน้องปาสาณทักทายลูกพี่ที่ออกมาจากรถตู้เบนซ์สีดำ ปาสาณเลยถือโอกาสถามลูกน้องคนนั้นว่า
"เรียบร้อยดีไหมชาติชาย"
"เรียบร้อยดีครับนาย วันนี้พิมพ์ไป ๔ หมื่นฉบับแล้วครับ"
"เหรอ เยอะดีนี่ งั้นกูขอเข้าไปดูผลผลิตหน่อยนะ"
"้เชิญครับนาย"
ปาสาณเข้าไปในอาคารที่มีลักษณะคล้ายโกดัง เครื่องพิมพ์ขนาดใหญ่หลายเครื่องกำลังทำงานจนมีเสียงดังไปทั่วอาณาบริเวณ คนงานกำลังขะมักเขม้นกับการทำแบงก์ปลอม แลตรวจสอบคุณภาพให้ใกล้เคียงกับแบงก์จริงมากที่สุดจึงจักถือว่าผ่าน
ปาสาณเดินมาที่แผนกควบคุมคุณภาพพอดี แล้วยกแบงก์ปลอมจำนวนหนึ่งมาเทียบกับแบงก์จริง เ้าตัวยิ้มหวานน่าพอใจ คนงานแผนกคิวซีจึงถามขึ้นมาว่า
"พอใช้ได้ไหมครับนาย"
"ใช้ได้เหี้ยอะไรวะ!!!"
คนงานหน้าเสีย ปาสาณจึงพูดต่อว่า
"Perfect เลยต่างหาก"
คนงานแสดงอาการโล่งอก ปาสาณยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับผลงานชั่วๆ ต่อไป
ขณะเดียวกันที่ตำรวจได้มาถึงรังของปาสาณแลล้อมพื้นที่เอาไว้หมดแล้ว ในขณะที่พจน์เ้ากำลังนำหมายค้นไปแสดงให้แก่ รปภ. จู่ๆ ก็มีลูกน้องของปาสาณชักปืนขึ้นมา ทำให้เกิดการต่อสู้ขึ้นระหว่างพวกตำรวจแลผู้ร้าย
"ปังๆๆๆๆ"
ปาสาณที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก็หน้าเสียทันที
"เกิดอะไรขึ้นวะ"
รปภ.รีบวิ่งมาหาปาสาณด้วยอาการเหนื่อยหอบ พร้อมบอกว่า
"นายครับ ตำรวจมา!!!"
"ฉิบหายแล้ว!!!"
"ทำไงดีครับนาย” คนงานแผนกคิวซีถามลูกพี่
"ก็หนีสิวะ...รออะไรเล่า!!!"
ปาสาณแลลูกน้องจึงหนีทางด้านหลังรังของพวกมัน พจน์เ้าเห็นพอดีจึงพาตำรวจอีกสองสามนายตามพวกมันไป
ลูกน้องส่วนใหญ่จนมุมพวกตำรวจ บ้างก็โดนยิง บ้างยิงสู้ตำรวจจนโดนวิสามัญ บ้างก็จนมุมยอมให้ใส่กุญแจมือแต่โดยดี หากแต่ปาสาณไม่ยอมถูกจับจึงยิงตำรวจได้รับาเ็ ปาสาณวิ่งหนี พจน์เ้าตามมาติดๆ ปาสาณจักเอาปืนยิงใส่พจน์เ้า แต่แล้วความซวยก็เกิดขึ้น เพราะะุหมด
"มอบตัวเสียเถอะอ้ายหน้าอุกกาบาต โทษหนักจะได้เป็เบา" ผู้กองสาวกล่อม
ปาสาณทิ้งปืนที่หมดะุ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น มันพูดว่า
"ก็ได้จ้าคนสวย"
เมื่อพจน์เ้ากำลังเดินถือปืนด้วยมือขวา ส่วนมือซ้ายคว้ากุญแจมือที่เก็บไว้กับตัวออกมา หมายจักจับอ้ายวายร้าย ทันใดนั้นเอง ปาสาณใช้เท้าของตัวเองเตะปืนจนกระเด็นไปไกลเหมือนเตะฟุตบอลอย่างไรอย่างนั้น
"เฮ้ย!!!"
จากนั้นการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของทั้งคู่จึงเกิดขึ้น ปาสาณกับพจน์เ้าสู้กันชนิดที่ว่าไม่มีใครยอมใคร ทั้งฝ่ามือหมัดมวย ลูกเตะ ลูกตบ ต่างถูกนำมาใช้ทั้งสิ้น สำหรับปาสาณแล้ว พจน์เ้ามีฝีมือที่สูสีกับตน แลสำหรับพจน์เ้าแล้ว ปาสาณก็มีฝีมือพอๆ กับตนเฉกเช่นเดียวกัน ทั้งคู่ต่อสู้ไปเรื่อยๆ จนปาสาณเริ่มเหนื่อยและอยากใช้ทางลัด จึงกวาดสายตามองหาปืนที่ตนเตะกระเด็นไป แลเมื่อปาสาณมองเห็นปืน จึงรีบวิ่งไปเอา แต่พจน์เ้าสกัดไว้ได้ ทั้งสองจึงต่อสู้ด้วยมือเปล่าต่อไป
เป็ที่น่าเสียดาย ที่ข้าพเ้ามิอาจบอกได้ว่าในที่สุดแล้วฝ่ายธรรมะชนะอธรรม หรือฝ่ายธรรมะปราชัยหรือไม่ เพราะข้าพเ้าดันตื่นขึ้นมาก่อนในเช้าวันพฤหัสบดีที่ ๔ กรกฎาคม ๒๕๖๗ ฉันนั้นตอนจบของเื่นี้คงแล้วแต่ท่านผู้อ่านแล้วล่ะว่าจักดีไซน์ตอนจบอย่างไร สวัสดี
จ๊ะ เสือไบ
๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๗
296
