ตอนนี้ปุ้ยได้เดินทางมาที่ธนาคารที่อยู่ในตัวอำเภอใกล้บ้านของเขาที่สุด เพื่ิที่จะมาถอนเงินไปชื้อที่ดินและสร้างสิ่งต่างๆตามแปนที่เขาได้ว่างเอาไว้
"สวัสดีครับผม้าจะมาถอนเงินนะครับ"
"ไม่ทราบว่า้าจะถอนเท่าไหร่ค่ะ"
"ร้อยล้านครับ"
ค่ะ ร้อยล้านนะค่ะ ... ห้ะ ร้อยล้านหรอค่ะ"
"ใช่แล้วครับ ร้อยล้าน"
ปุ้ยได้บอกจำนวนเงินที่เขา้าจะถอนซึ่งพอพนักงายสาวได้ยินแบบนั้นก็ถึงกลับใเป็อย่างมาก เธอจึงได้ถึงซ่ำอีกครั้งว่าเธอไม่ได้ฝังผิด และปุ้ยตอบเหมือนเดิมคือเขา้าจะถอนเงินร้อยล้าน
พอได้ยินแบบนั้นพนักงานสาวก็ำด้รีบพาปุ้ยเข้าไปพักในห้อง VIP ทันที ซึ่งปุ้ยก็ได้เดินตามไปทันที จากนั้นผู้จัดการธนาคารแห่งนี้ก็ได้เข้ามาพบกับปุ้ย
"สวัสดีครับ ผมผู้จัดการธนาคารครับ"
"สวัสดีครับ"
"ผมขอเข้าเื่เลยแล้วกันนะครับ ผมได้ทราบจากพนักงานแล้วว่าคุณ้าจะถอนเงิน หนึ่งร้อยล้านนั้นเป็ความจริงใช่รึไม่ครับ"
"ใช่แล้วครับ"
"งั้นผมขอตอบตามตรงนะครับ ทางธนาคารสาขานี้ของเราไม่สามารถให้คุณถอนเงินได้มากขนาดนั้นเพราะทางธนาคารไม่มีเงินสำรองมากขนาดนั้น แต่หากคุณจะเปลี่ยนมาถอนอยู่ที่ประมาณ ห้าสิบล้านนั้นทางเราสามารถให้ถอนได้ครับ"
"งั้นหรอครับ อืม...ตกลงครับช่วยเตรียมเงินห้าสิบล้านเอาไว้ให้ผมด้วยนะครับ"
"ได้ครับ ทางเราจะใช้เวลาประมาสามสิบนาทีนะครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"
จากนั้นผู้จัดการธนาคารก็ได้ออกไปเตรียมเงินห้าสิบล้าให้กับปุ้ยทันที ซึ่งระหว่างที่ปุ้ยรอรับเงินนั้นเขาก็ได้หาช่องทางติดต่อกับบริษัทก่อสร้างที่ทำงานเร็วที่สุด และหลังจากที่ใช้เวลาไม่นานนักเขาก็พบเข้ากับบริษัทหนึ่งที่มีการรับรองจากรัฐบาลว่าเป็บริษัทที่ทำงานได้รวดที่สุด
จากนั้นเขาก็ได้ทำการติดต่อพวกเขาไป และได้พูดคุยนัดหมายเจรจาการก่อสร้างกำแพงของปุ้ยโดยจะนัดหมายกันวันนี้ตอนบ่ายสองโมง พอจบเื่นี้แล้วนั้นผู้จัดการธนาคารก็ได้นำสัญญาณการถอนเงินและเงินจำนวนห้าสิบล้านมาให้ปุ้ย
พอสัญญาทุกอย่างเสร็จรับเงินมาแล้วนั้นปุ้ยก็ได้เดินทางกับบ้านนำเงินไปเก็บเอาไว้และไปติดต่อเ้าของที่ดินรอบบ้านของเขาต่อ
ซึ่งมันก็ใช้เวลาอยู่พอสมควรในการหาเ้าของที่ดินแต่ละคนซึ่งปุ้ยได้ใช้เงินจำนวนสามสิบล้านในการชื้อที่ดินโดยรอบบ้านของผม ซึ่งเ้าของทุกคนก็ยอมขายให้แต่โดยดี พอได้ที่ดินปุ้ยก็ได้ติดต่อช่างติดตั้งสิ่งต่างๆต่อทันที
ปุ้ยใช้เวลาทั้งวันไปกับการติดต่อคนก่อสร้างที่จะมาทำงานให้กับเขาโเยจะมีกำหนดเวลาให้งานทุกอย่างเสร็จก่อนวันที่ 5 เดือนสิงหาคม ปี2022 ซึ่งทุกคนรับปากว่าจะทำงานให้เสร็จให้ทัน ซึ่งปุ้ยก็ได้ให้เงินเยอะพอสมควรในการเร่งให้งานเสร็จเร็วขึ้น
ตกค่ำมา ปุ้ยก็ได้อาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวและเข้าฝึกฝนต่อ เขาจะไม่ยอมให้ทุกวินาทีเสียเปล่าไปหรอก ปุ้ยได้ฝึกฝนอยู่แบบนั้นจนถึงเช้าวันต่อมา
เช้าวันต่อมากลังจากที่ปุ้ยฝึกข้ามวันข้ามคืนนั้น แทนที่เขาจะรู้สึกเหนื่อยล้าและง่วงนอนเขากับรู้สึกว่าตัวเองรู้สดชื่นและแข็งแกร่งขึ้นมากกว่ามื้อว่านและรู้สึกว่าตัวเขาจะสูงขึ้นอีกด้วย จากนั้นปุ้ยก็ได้ไปออกกำลังกายต่อ
หลังจากฝึกเสร็จบริษัทก่อสร้างกำแพงให้ปุ้ยก็เข้ามาดูพื้นที่ก่อสร้าง ปุ้ยก็ได้บอกว่าเขา้าจะทำอะไรบ้างต่อผู้จัดการดูแลงาน ซึ่งปุ้ยก็ได้พาเขาเดินดูจุดต่างๆที่เขา้าจะสร้าง ปุ้ยใช้เวลานานพอสมควรในการบอกจุดที่จะสร้างสิ่งต่างๆจากนั้นผู้จัดการดูแลงานก็ได้วาดรูปต้นฉบับสามมิติให้ปุ้ยดู ซึ่งพอปุ้ยดีมันก็ทำให้เขาชอบเป็อย่างมาก
"เอาแบบนี้มั้ยครับคุณปุ้ย"
"ครับเอาแบบนี้เลยครับ"
"ครับ งั้นผมขอตัวไปเริ่มงานก่อนนะครับ"
จากนั้นผู้จัดการดูแลงานก็ได้เดินออกไป และเริ่มการก่อสร้างทันทีซึ่งพอเขามีเวลาเพียงสามอาทิตย์กว่าๆเท่านั้นในการก่อสร้าง พอเขาจึงเลือกงานเป็แบบกะซึ่งงานแบบกะนั้นจะสามารถทำงานได้ตลอดทั้งวันเพื่อให้งานก่อสร้างเสร็จเร็วขึ้น
ซึ่งเื่เงินนั้นพวกเขาไม่จำเป็ต้องกังวนเพราะปุ้ยได้ให้งบประมาณมามากกว่ายี่สิบล้าน ซึ่งมันก็มากพอในการก่อสร้างงานนี้และเขายังจะให้อีกสิบล้านหลังจากที่งานเสร็จแล้วอีกด้วย
หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยช่างก่อสร้างสิ่งต่างๆที่ปุ้ยต่องการจะทำ ซึ่งวันนี้เองปุ้ยก็ได้ใช้เวลาทั้งวันในการอธิบายสิ่งต่างๆให้กับนายช่างทุกคน ซึ่งปุ้ยก็ได้ให้งบประมาณที่เกินจริงไปหน่อยในการก่อสร้างจึงทำให้พวกนายช่างทุกคนต่างก็หยุดงานทุกอย่างทุกที่และนำคนมาลงที่หน้างานของปุ้ยคนเดียว
เช้าวันต่อมา
วันนี้ปุ้ยได้แต่งตัวไปโรงเรียนกลังจากที่ไม่ได้สองวัน ซึ่งวันนี้เขารู้สึกว่ามันเป็วันที่แปลกใหม่สำหรับเขา อาจจะเป็เพราะตลอดสามวันที่ผ่านมาปุ้ยได้ฝึกฝนอย่างหนักจนทำให้เขารู้สึกแข็งแกร่งขึ้นมาก็เป็ได้
และเขายังตัวสูงและมีหน้าตาที่หล่อขึ้นผิวขาวนวลธรรมชาติ กล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบโดยรวมแล้วสมชายชาตรีเป็อย่างมาก ซึ่งก่อนจะไปปุ้ยก็ได้เดินไปดูหน้างานว่าเลิกไปถึงไหนแล้ว ซึ่งทุกอย่างก็เริ่มที่จะถูกว่ารูปร่างของมันแล้ว จากนั้นปุ้ยก็ได้เดินทางไปยังโรงเรียนต่อไป
ปุ้ยได้เดินทางมาถึงที่โรงเรียนแล้วและเขาก็ได้เดินไปเข้าแถวเคารพธงชาติเหมือนอย่างทุกครั้งที่เขาเคยทำแต่ที่ต่างออกไปคือทุกคนรอบตัวของเขาต่างก็หันมามองหันมาสนใจเขากันเสียทุกคน ปุ้ยเองที่ไม่มีเพื่อนก็ไม่รู้ว่าจะไปถามใครเขาจึงได้เงียบและทำเป็ไม่รับรู้อะไร
แต่เขาหารู้ไม่ว่าที่พวกคนรอบข้างของเขาให้ความสนใจนั้นเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าโรงเรียนของพวกเขามีคนที่หล่อมากมายระดับดาราเกาหลีแบบนี้มาก่อน พวกเขาไม่รู้เลยว่าคนทีาพวกเขากำลังมองว่าหล่อนั้นเป็คนเดี่ยวกับที่ทุกคนมองว่าเป็ตัวตลกของโรงเรียน
"แกๆ โรงเรียนของเรามีคนหล่อขนาดนี้เลยหรอ"
"แล้วฉันจะไปรู้มั้ย แกลองเข้าไปคุยดูสิ"
"ไม่เอาอ่ะ ฉันเขินแค่เขาหันมาสบตาฉันฉันก็แทบจะละลายแล้วอ่ะ"
พวกผู้หญิงต่างก็กริ๊ดกร๊าดกันไปทั่วเพราะความหล่อของปุ้ย แต่เมื่อมีคนชอบก็ต้องมีคนเกลียดเป็เื่ธรรมดา พวกผู้ชายทุกคนตอนนี้ต่างก็มองปุ้ยที่มีหน้าตาหล่อเหลากว่าพวกเขาเป็ศัตรูไปหมดทั่วทั้งโรงเรียนเสียแล้ว
เพราะด้วยความหล่อของปุ้ยนั้นทำให้เหล่าแฟนสาวของพวกเขาต่างก็ให้ความสนใจปุ้ยมากกว่าตัวเองที่เป็แฟน จึงไม่แปลกใจที่พวกเขาจะมองปุ้ยว่าเป็ศัตรูหัวใจกัน
หลังจากที่เคารพธงชาติเสร็จนักเรียนหญิงทุกคนที่ปกติจะแยกย้ายก็เข้าห้องเรียนหรือไม่ก็ไปทำธุระส่วนตัวนั้น แต่วันนี้พวกเขากับเดินตามปุ้ยไปที่ติดๆ เพราะพวกเขาอยากรู้จักว่าปุ้ยนั้นเป็ใคร แต่ปุ้ยก็ไม่ได้สนใจอะไรพวกเธอนักไม่ตอนนี้ภายในใจของเขารู้สึกประหม่าเป็อย่างมากที่มีผู้หญิงเดินตามเขาแบบนี้
ปุ้ยได้เดินมาถึงที่ห้องและเข้าไปนั่งประจำที่ของตัวเอง เพื่อนร่วมหัวของเขาทุกคนต่างก็พากันใไปตามๆกันเพราะตอนนี้พวกเขาต่างก็พวกกันงงว่าทำไมคนหล่อคนนี้ถุงได้มานั่งที่ของปุ้ยที่เป็ตัวตลกของห้องและแล้วก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
"เห้ยแกเป็ใครว่ะ" ใช่แล้วคนที่พูดนั้นก็คือเก่งนั้นเอง
"อ๋อฉันหรอ ปุ้ยไง"
"อ๋อไอ้ปุ้ยนั้นเอง เอ้ะ...."
พอได้ยินคำตอบว่าคนหน้าหล่อคนนี้นั้นเป็ใครนั้น มันก็ทำให้ทุกคนภายในห้องและพวกผู้หญิงที่ตามปุ้ยมานั้นต่างก็พากันใอ้างปากค้างไปตามๆกัน ว่านี้มันเป็ความจริงงั้นหรอ
โปรดติดตามตอนต่อไป
66K
