นางเดินไล่เรียงดูไปตามเรือนพักทีละหลัง ยังไม่พบหงซานซาน ไม่เห็นหงเป่าซาน หัวใจของนางยิ่งกดดันอย่างหนัก จนถึงเรือนพักหลังสุดท้าย หลินหนิงชินก้าวผ่านประตูเรือนไปอย่างช้าๆ กวาดสายตามองอย่างละเอียดไปทีละแห่ง ในที่สุดนางก็เห็นร่างเล็กที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง มีผ้าห่มผืนบางคลุมไว้ให้ความอบอุ่น
“เสี่ยวเป่า……” นางกลั้นน้ำตาไม่อยู่แล้ว คนเดียว!! นางพบหงเป่าซานนอนอยู่คนเดียว!! ไม่มีพี่สาวซานซาน หลินหนิงชินรีบเดินไปลูบศีรษะของเด็กชายที่กำลังหลับ คิ้วขมวดแน่นดวงตากะพริบเบาๆ ทั้งที่ยังหลับตาดูเหมือนกำลังฝันร้าย นางเปิดผ้าห่มอย่างเบามือเพื่อตรวจดูาแเห็นขาข้างซ้ายมีผ้าพันไว้ลำตัวและส่วนอื่นๆ ไม่มีแผลใดๆอีก
“เสี่ยวเป่า…ฮือ..ฮือ…พี่ซานซาน...” นางก้าวขึ้นเตียงไปนอนกอดเด็กชายไว้ร้องไห้แ่เบา
เมื่อหลินซ่งสวินและหลินซ่งอวี้เดินตามหาน้องสาวจนเจอ ก็พบว่านางร้องไห้จนเหนื่อยและหลับไปพร้อมกับกอดเด็กชายเอาไว้ จึงคลุมผ้าห่มให้ทั้งสองคน แล้วนั่งเฝ้าดูแลเด็กทั้งสองเงียบๆ อยู่ข้างเตียง
……….
เสี่ยวเป่าถูกย้ายให้มาพักที่เรือนของหลินจงเว่ยโดยมีหลินหนิงชินคอยอยู่เป็เพื่อนไม่ห่าง เมื่อตื่นขึ้นมาเขาร้องไห้อย่างหนักเล่าเื่ราวคร่าวๆ อย่างไม่ปะติดปะต่อ
“เสี่ยวเป่าเด็กดี ไม่ต้องกลัวแล้วมันผ่านไปแล้ว เสี่ยวเป่ายังมีพี่อาหนิง มีพี่สวินพี่อวี้ ป้ากับลุงจงเว่ยจะดูแลเ้าเองรู้ไหม อย่าร้องๆๆ” ฟางลี่ชินกอดเด็กชายเอาไว้ในอ้อมอก ลูบหลังเบาๆปลอบโยนอย่างอ่อนโยน
“พี่ซานซาน..พี่ซานซานแบกข้าไว้ พี่ซานซานช่วยข้า..” ตอนที่เดินทางมาเขาไม่ได้ร้องไห้เลยสักครั้ง บิดามารดา พี่สาวของเขาล้วนเสียชีวิตไปทั้งหมด เขาเหลือตัวคนเดียวเวลานั้นได้แต่รู้สึกอับจนหนทาง แต่พอมาอยู่ในอ้อมอกที่อบอุ่นอีกครั้งจึงได้ระบายความรู้สึกทั้งหมดออกมา
ครอบครัวหลินจงเว่ยได้แต่ปล่อยให้เขาระบายออกมาบ้าง ปลอบบ้าง จนในที่สุดเขาก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น
“เสี่ยวเป่าต่อไปนี้เ้าก็มาอยู่กับลุง ลุงจะดูแลเ้าเอง” หลินจงเว่ยให้คำมั่นสัญญากับเด็กชายตัวเล็ก
หากหมู่บ้านจิ้งซานถูกซ่อมแซมจนเสร็จ อาจต้องส่งคนในหมู่บ้านกลับไป แต่เด็กชายผู้นี้อายุยังน้อยและไม่เหลือคนในครอบครัวเลยสักคน หลินจงเว่ยไม่อาจปล่อยให้เขาไปอยู่ตัวคนเดียวได้ คิดครวญดีแล้วจึงได้ตัดสินใจเช่นนี้
บรรยากาศในจวนตระกูลหลินเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยอยู่อีกนานหลายวัน หลินหนิงชินและหลินซ่งอวี้ได้แต่คอยอยู่เป็เพื่อนเล่นกับเสี่ยวเป่า และไม่เอ่ยถึงเื่เหตุการณ์นี้ต่อหน้าเขากันอีกต่อไป
เมื่ออยู่คนเดียวในห้อง หลินหนิงชินนั่งใคร่ครวญถึงสิ่งต่างๆ อย่างสับสน
“ไหนคือชีวิตดีๆ กำลังรออยู่ ความสุขสบายภายหน้าที่ข้าคิดล้วนเป็เื่เพ้อฝัน แม้ข้าจะอยู่เฉยๆ ไม่แน่ว่าภัยอาจมาถึงตัวโดยไม่คาดคิด ข้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้!! ข้าต้องช่วยคนที่ข้ารักได้มากกว่านี้!!” นางตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่านางต้องวางแผนอนาคตของตัวเองให้รอบคอบขึ้น
……….
ตระกูลหลินสายหลักเริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว องครักษ์ 200 คนและคนงานก่อสร้างอีก 50 คนเดินทางไปหมู่บ้านจิ้งซานเพื่อทำการซ่อมแซมรั้วและบ้านเรือน
หลินตงประกาศรับสมัครคนงาน ก่อสร้างถนนเป็ระยะทางยาว ให้ค่าแรงวันละ 20 เหรียญทองแดง โดยมีองครักษ์สกุลหลินไปตั้งกระโจมพักหลายแห่งคอยระวังเื่ความปลอดภัยให้
หน้าประตูจวนตระกูลหลิน เวลานี้มีกลุ่มคนราว ๆ 20 คนมายืนรวมตัวกันอย่างสงบ คนเฝ้าประตูสองคนกำลังพูดคุยกับพวกเขาอยู่
“พวกเราได้ยินข่าวว่าตระกูลหลินรับคนงานก่อสร้างถนน พวกเราจึงมาสมัครขอรับ แต่พวกเราทั้งหมดนี้เป็คนเมืองโย่ว ไม่รู้ว่าท่านจะรับหรือไม่” บุรุษร่างผอม ผิวเข้มผู้หนึ่งเป็ตัวแทนของกลุ่มคนออกมากล่าวอย่างสุภาพ
คนเฝ้าประตูซึ่งรู้หน้าที่ดีอยู่แล้ว วันนี้มีคนมาสมัครเป็คนงานจำนวนมาก บ้างก็เป็คนเมืองเป่ยถัง บ้างก็เป็คนจากเมืองใกล้เคียง
“รับสิ พวกท่านไปลงชื่อทางด้านนั้น หากว่าพร้อมจะเริ่มงานได้เลย ท่านก็นั่งรอสักพักหนึ่งจะมีคนนำทางไปส่ง ค่าแรงจ่ายทุกวัน พอเลิกงานก็รอเรียกชื่อรับเงินได้เลย มีกฎเพียงแค่หากท่านเกียจคร้าน สร้างความเดือดร้อนหรือต่อสู้กับผู้อื่น ก็ไม่ให้กลับมาทำอีกต่อไปเพียงเท่านั้น"
“เข้าใจแล้วขอรับ พวกท่านยัง้าคนอีกหรือไม่ขอรับเรายังมีญาติที่อยากมาหารายได้อีก” ชายอีกคนหนึ่งถาม
“ท่านรีบให้พวกเขามาเถิด ถนนที่จะสร้างมีระยะทางยาวไกลมาก ซ้ำยังต้องตัดต้นไม้ถางป่า ยิ่งมีคนงานมากเท่าไรยิ่งดีงานจะได้สำเร็จเร็วขึ้น”
เส้นทางจากเมืองเป่ยถังไปจนถึงหมู่บ้านจิ้งซานไม่ได้มีเพียงที่ดินของตระกูลหลินเพียงเท่านั้น ยังมีที่ดินของตระกูลอื่นอีกด้วย เมื่อพวกเขารู้ว่าตระกูลหลินทุ่มเงินจำนวนมหาศาลสร้างถนนและยังจะเปิดพื้นที่เพาะปลูกให้ชาวบ้านไปทำกิน ก็จะทำให้ที่ดินของเขาเจริญได้ผลประโยชน์ไปด้วย
ตระกูลเ่าั้จึงได้ส่งองครักษ์ในตระกูลของตนมาช่วยคุ้มครองเหล่าคนงานก่อสร้างทั้งยังช่วยส่งอาหารไว้ให้พวกคนงานได้กินอีกเป็ระยะ
คนงานที่มารับจ้างก่อสร้างถนนล้วนซาบซึ้งกับการดูแลของเหล่าผู้ฝึกปราณในเมืองเป่ยถัง พูดคุยชื่นชมกันไม่หยุด
"ชาวเมืองเป่ยถังช่างน่าอัศจรรย์นัก พวกเขาสามัคคีกันดียิ่ง"
"ค่าแรงข้าก็ได้ ซ้ำยังมีอาหารมาแจกพวกเรา ข้าจะสร้างถนนนี่ให้ดีเลยเชียว"
"พวกเ้าได้ยินหรือไม่ ตระกูลหลินจะเปิดพื้นที่เพาะปลูกใหม่ให้ชาวบ้านเข้าไปสร้างหมู่บ้านอีก 2 แห่งเชียวนา ข้าว่าจะมาสมัครล่ะ"
"เอ๋..เ้าไม่กลัวสัตว์อสูรรึ? ดูเื่ที่เกิดกับหมู่บ้านจิ้งซานสิ"
"เพ่ย!! เ้ามันตัวโง่งม สกุลหลินทำเื่ใหญ่โตถึงขนาดสร้างหมู่บ้าน สร้างถนน พวกเขาย่อมมีแผนป้องกันอยู่แล้ว ข้าไม่กลัวหรอก"
เหล่าคนงานทำงานกันไป พูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นกันไป ชื่อเสียงความเป็น้ำหนึ่งใจเดียวกันของชาวเป่ยถังยิ่งแพร่กระจายไปทั่วทุกหัวเมืองใกล้เคียง
..........
จวนตระกูลหลิน
หลินเสวียนบุตรชายคนโตของผู้นำตระกูลหลินลี่หยาง หลินโจวเฉิงบุตรชายคนโตของรองผู้นำตระกูลหลินโจวิ่ และหลินจงเว่ยบุตรชายคนเดียวของหลินจงผู้เสียชีวิตไปแล้วถูกเรียกตัวเข้าไปพบผู้นำตระกูล
"คารวะผู้นำตระกูล"
"ไม่ต้องมากพิธี พวกเ้าทำตัวตามสบายกันเถิด ข้าเพียงเรียกพวกเ้ามาสั่งความเื่หนึ่งเท่านั้น พวกเ้าล้วนเป็ผู้คุ้มครองขบวนการค้าข้าวปราณ ต่อไปตระกูลหลินของเราจะไม่เป็ผู้ทำการขนส่งเองอีกต่อไป ผู้ที่จะทำการค้ากับเราต่อไปพวกเขาจะต้องส่งคนมารับข้าวปราณที่ร้านค้าของเราที่เมืองเป่ยถังกันเอง หน้าที่ของพวกเ้าทั้งสามคือต้องออกไปเจรจากับกลุ่มการค้าเ่าั้ ข้าวปราณที่เคยส่งไปทำการค้าราคาชั่งละ 80 เหรียญทองแดงเท่าเดิม แต่หากพวกเขาเดินทางมารับซื้อสินค้าเองตระกูลหลินจะขายข้าวปราณที่มีคุณภาพปราณสูงกว่าหนึ่งเท่า ให้ในราคาชั่งละ 120 เหรียญทองแดงให้ด้วย"
"การเจรจาครั้งนี้ย่อมสำเร็จอย่างแน่นอนขอรับ ข้อเสนอที่จะขายข้าวปราณคุณภาพสูงย่อมดึงดูดพวกเขาได้ดี แล้วองครักษ์ที่เคยทำหน้าที่ขนส่ง ท่านผู้นำตระกูลคิดจะส่งพวกเขาไปที่ใดหรือขอรับ" หลินโจวเฉิงถาม
"ให้ทุกคนกลับมาเพิ่มระดับการฝึกฝนสักระยะก่อน ตระกูลหลินกำลังสร้างหมู่บ้านใหม่อีกสองแห่ง ต่อไปต้องส่งคนจำนวนมากไปลาดตระเวน คุ้มครองพื้นที่เพาะปลูกทั้งสิบหมู่บ้าน ส่วนเ้าทั้งสามคน หลินจงเว่ยให้เป็ผู้ดูแลกลุ่มองครักษ์คุ้มครองพื้นที่เพาะปลูก หลินโจวเฉิงให้เป็ผู้ดูแลกลุ่มองครักษ์คุ้มครองหอโอสถและร้านค้าในเมือง หลินเสวียนเป็ผู้ดูแลกลุ่มองครักษ์คุ้มครองจวนตระกูลหลิน" หลินลี่หยางกำหนดหน้าที่ออกมายาวเหยียด
"เข้าใจแล้วขอรับ น้อมรับคำสั่งผู้นำตระกูล" บุรุษทั้งสามประสานมือคำนับและออกไปดำเนินการทันที
12K
