“ฉันอยากให้ลูกสาวแกแต่งงานกับเหมราชลูกชายคนเล็กของฉัน” ประโยคคำสั่งโพล่งออกมาจากชายผมสีดอกเลาด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ ประโยคที่คนฟังไม่สามารถปฏิเสธมันได้
“แต่...ผมไม่รู้ว่าลูกสาวผมเธอจะยอมหรือเปล่าครับท่าน” ชายอีกคนที่ดูจากสีผมแล้วก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันลังเลเล็กน้อย ด้วยรู้ดีว่านิสัยลูกสาวตัวเองเป็อย่างไร
“บอกหล่อนไปสิว่าฉันจะยกหนี้ทั้งหมดให้ถ้าหล่อนยอม”
“ท่าน...พูดจริงหรือครับ” ข้อเสนอที่ถูกยื่นมาสดๆร้อนๆส่งผลให้คนฟังตาลุกวาว หนี้ก้อนโตที่ทั้งชีวิตไม่รู้ว่าจะชดใช้หมดหรือไม่ถูกยื่นเข้ามาเป็ข้อต่อรอง
“แต่ถ้าหล่อนไม่ยอมแกต้องเอาชีวิตแกมาชดใช้ให้ฉัน” ชายผมสีดอกเลายื่นคำขาด เพราะรู้ดีว่าอย่างไรเสียคนรักตัวกลัวตายอย่างโรฮานจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตของตัวเองไว้แน่
“เอ่อ...ว่าแต่ผมขอถามท่านได้ไหมครับว่าทำไมต้องเป็‘เมลิสสา’ ลูกสาวของผม”
“ฮึ !! เพราะหล่อนเหมาะสมกับเหมราชยังไงล่ะ” ใช่...เธอเหมาะสมทุกอย่างสำหรับคนอย่างเหมราช !!
“ครับ...ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปคุยกับลูกสาวก่อน แล้วผมจะรีบกลับมาแจ้งท่านครับ” โรฮานโค้งคำนับให้เ้าหนี้รายใหญ่ ผู้กุมชะตาชีวิตของเขาอยู่ตอนนี้ เขาเก็บความกังวลเอาไว้ในใจด้วยรู้ดีว่าเหมราชลูกชายคนเล็กของครูสเป็คนโเี้ขนาดไหน แม้จะรู้สึกดีใจที่มองเห็นทางรอดจากหนี้ก้อนโต แต่เขาต้องยอมเสียลูกสาวให้ผู้ชายที่ไร้หัวใจและเืเย็นที่สุดอย่างนั้นหรือ โรฮานยังคิดไม่ตกแต่อย่างน้อยเขาก็ควรจะลองคุยกับลูกสาววดูก่อน...
เมลิสสาที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านเตรียมจัดโต๊ะอาหารไว้รอพ่อของเธอ วันนี้เธอเลิกงานเร็วและคิดว่าจะทำกับข้าวสองสามอย่างไว้รอพ่อของเธอ หลังจากที่เธอเตรียมทุกอย่างเสร็จไม่นานเมลิสสาก็ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามา...พ่อคงกลับมาแล้วหญิงสาวรีบออกไปรอรับโรฮานเหมือนอย่างทุกที หลังจากที่เสียแม่ไปเธอก็เหลือพ่อที่ดูแลเธอมาคนเดียวเพราะฉะนั้นหากเธอจะทำอะไรเพื่อพ่อได้บ้างเธอเองก็ยินดี
“พ่อ...กลับมาแล้วเหรอคะ” ลูกสาวตัวน้อยในสายตาของโรฮานโผเข้ากอดแขนผู้เป็พ่อ
“อืม...ทำไมวันนนี้ลิสสากลับบ้านเร็วนักล่ะ” โรฮานคิดว่าเขาจะมีเวลาคิดเรียบเรียงคำพูดให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย ไม่คิดว่าลูกสาวจะรอเขาอยู่แล้วเช่นนี้
“พ่อลืมไปแล้วเหรอคะว่าสัปดาห์นี้ลิสสาไม่ต้องทำโอที” บริษัทอสังหาริมทรัพย์ั์ใหญ่ที่เธอทำงานอยู่นั้นให้เงินตอบแทนค่าเหนื่อยของเธออย่างคุ้มค่า เมลิสสาจึงตั้งใจทำงานอย่างเต็มความสามารถ อีกอย่างเธอจะได้หาเงินมาใช้หนี้ให้พ่อด้วย
“ทานข้าวกันเถอะค่ะ...วันนี้มีแต่ของโปรดพ่อทั้งนั้นเลย” เมลิสสาก้มหน้าลงสูดกลิ่นอาหาร สโตรกานอฟ สตูร์เนื้อของโปรดของพ่อกับซุปกะหล่ำปลีที่เธอชอบกิน เธอกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยต่างจากคนเป็พ่อที่แทบจะกินอะไรไม่ลงจนทำให้เมลิสสารู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น
“ทำไมไม่ทานล่ะคะ...มีอะไรหรือเปล่าคะพ่อ” สีหน้าไม่สู้ดีของโรฮานทำให้เมลิสสาอดเป็ห่วงไม่ได้จึงเอ่ยถามขึ้น
“คือ...พ่อ” โรฮานอ้ำๆอึ้งๆเขาไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อนดี
“มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ” ดูจากสีหน้าพ่อของเธอแล้วคงไม่ใช่เื่ดีแน่
“พ่ออยากให้ลิสสาแต่งงาน” เขาตัดสินใจพูดความ้าของตัวเองออกไป
“อะไรนะคะ” ช้อนกินข้าวที่ถืออยู่ในมือร่วงลงโดยอัตโนมัติ บ่งบอกว่าเ้าตัวคงใกับสิ่งที่ได้ยินไม่น้อยเลยทีเดียว...พ่อจะให้เธอแต่งงานอย่างนั้นหรือ จะให้เธอแต่กับใครกันในเมื่อเธอยังไม่มีคนรักด้วยซ้ำ!!
“ช่วยพ่อสักครั้งเถอะนะแล้วพ่อจะไม่ขออะไรลิสสาอีกเลย” เขาอับจนหนทางแล้วจริงๆเห็นทีจะมีเพียงลูกสาวคนเดียวของเขาเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้ในเวลานี้
“พ่อจะให้ลิสสาแต่งงานกับใครคะ” เธอกลั้นใจถามสิ่งที่อยากรู้ออกไป ในใจพยายามคิดว่าคงเป็ผู้ชายฐานะดีสักคนที่พอจะทำให้ความเป็อยู่ของครอบครัวเธอดีขึ้น
“เหมราช...ลูกชายคนเล็กของครูส”
750
