บทที่ 10
(คำถาม)
" ทำไมพี่เหนือถึงทำเเบบนี้ ทำไมไม่ให้ใบพลูเห็นหน้าพี่เหนือบ้างล่ะคะ " เด็กสาวเอ่ยถามคนในความมืดขึ้นก่อนที่น้ำตาเธอจะไหลนองเเก้มลงมาเมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเงียบไป
" ใจร้ายที่สุดเลย " ใบพลูพูดขึ้นอีกรอบก่อนจะผลักอกเขาให้ห่างจากเธอเบาๆ..
" ใบพลู ใบพลูอยู่ไหนลูก "
เสียงคุ้นเคยของคนเป็เเม่ที่ะโเรียกเธอก่อนที่ใบพลูจะผลักเขาเเล้วจะเดินออกไป..
เเต่...
อะ..
" ขอโทษ... "
ชายหนุ่มที่เงียบไปนาน..คว้าข้อมือเธอไว้ก่อนจะบอกเธอเเต่ทว่าเธอยิ่งสะบัดมือตัวเองออกอย่างรวดเร็ว
" เเม่... "
เธอพึมพำเบาๆถึงคนเป็เเม่ก่อนจะเดินไปสักทางที่ยังพอมีไฟสลัวๆจากไฟฉายที่ส่องมาข้างนอก..
อะ...
ฟุบ... โอ้ย...
ร่างบางเดินสะดุดอะไรสักอย่างก่อนที่เธอจะล้มหัวขมำเเต่เธอก็รีบลุกขึ้นเเล้วเดินไปที่ถนนโดยไม่สนใจว่าคนๆนั้นจะเป็อย่างไร...
ขนาดเขาเองยังไม่สนใจความรู้สึกเธอเลย
เธอเองก็ไม่จำเป็ที่จะเป็ห่วงเขาเหมือนกัน
" ใบพลู ใบพลูได้ยินพ่อไหมลูก " เสียงคนเป็พ่อะโเรียกลูกสาวพร้อมใช้ไฟสายสอดส่องไปรอบๆก่อนที่เธอจะเดินก้มหน้าเข้าไปหาพวกท่าน
" ใบพลูทำไมมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ เเม่เป็ห่วงมากเลยรู้ไหม ไหนบอกจะออกมาเเค่สิบนาทีไง ทำไมถึงมาโผล่ตรงนี้ได้ "
เมื่อทั้งสองเห็นลูกสาวก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันทีก่อนจะเพล่งคำถามชุดใหญ่ถามเธอ
พร้อมเอ็ดว่าด้วย
" มันมืดนะรู้ไหม มันอันตราย กรมไฟฟ้ายังไม่มาติดตั้งไฟเลย พ่อใจหายมากเลยนะที่หนูออกมาเเบบนี้ "
คนเป็พ่อพูดเสริมก่อนจะเดินเข้ามาลูบศีรษะลูกสาวเพราะท่านรู้ว่าลูกสาวเองก็รู้สึกผิด
" ใบพลูขอโทษค่ะ ใบพลูเเค่เดินตามหาเเมว เห็นมันเเวบๆ " มือเรียวใช้นิ้วกลางเกี่ยวนิ้วชี้พร้อมซ่อนไว้ข้างหลังก่อนจะจำใจโกหกครอบครัว...
" อืม..อย่าทำเเบบนี้อีกนะ ถ้ามีอีกรอบเเม่จะจับตีก้นจริงๆ " คนเป็เเม่ว่าลูกสาวก่อนจะเดินนำกลับบ้านไปก่อนพ่อลูก..
" เป็อะไรไปเหรอ "
คนเป็พ่อถามลูกสาวขึ้นเมื่อเห็นเธอซึมไป จนผิดปรกติ ก่อนจะตบบ่าลูกสาวเบาๆ
เชิงรอฟังคำตอบ
" เปล่าค่ะ..ใบพลูเเค่ผิดหวังกับเเมวตัวนั้น ไม่น่ารักเลยจริงๆ "
เธอพูดขึ้นก่อนจะเดินนำคนเป็พ่อไป...
เธอผิดหวัง..เธอผิดหวังที่สุด..
เธอผิดหวังในตัวเขาที่สุด
เมื่อเดินมาถึงจุดที่มีไฟสลัวๆ ร่างบางก็หันหลังไปมอง..จุดที่เขากระชากเธอไป เเละเธอก็ไม่เห็นเขาอีกเเล้ว
เขาจะมาทำไมถ้าหากจะไปจากเธออยู่ดี
(........)
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถหรู ข้างนอกหมู่บ้านที่เขาจอดรถทิ้งไว้ก่อนจะเดินเข้าไป
เขากำลังนั่งทบทวนทุกๆอย่าง
เขาขับรถมาถึงตั้งเเต่สองทุ่ม เขาจอดรอเวลาที่เหมาะสม..เขาภาวนาให้เธอเดินออกมาที่หน้าบ้าน ซึ่งมันก็ใช่จริงๆ
สถานที่ ที่นี้ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง เขาจำได้ว่าเขาเคยมาส่งเธอ..
เเต่ไม่รู้ว่าอีกคนจะยังเหมือนเดิมอยู่ไหม
ทุกการกระทำของเธอตั้งเเต่สองทุ่มของวันนี้อยู่ในสายตาเขาทุกอย่าง..
เขาเจอเธอ..เขาได้อยู่ใกล้เธอ กลิ่นเเป้งหอมๆจากเธอเมื่อเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นไปเมื่อไม่กี่สิบนาทีที่ผ่านมา...เขาตั้งใจทำกับเธอทุกอย่าง
รวมทั้งเื่ที่จูบเธอด้วย
เขาตั้งใจให้มันเป็จูบที่ขอโทษจริงๆ
คำพูดทุกอย่างของเธอที่คุยกับพ่อเเม่เขาได้ยินทุกประโยคทุกคำ..
รวมถึงคำพูดที่เธอบอกว่าเธอผิดหวัง..
เธอผิดหวังในตัวเขา...
" ล้มจะเจ็บมากไหม ทำไมไม่ระวังบ้างวะ " เขาพึมพำในรถเบาๆกับตัวเองเมื่อนึกถึงตอนที่เธอรีบออกไปหาเเม่จนตัวเองล้มขมำ
เขานึกทีไรอยากจะว่าเธอสักรอบ เธอน่ะซุ่มซ่ามจริงๆ
" พี่ก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าจะได้เจอเธออีก "
" ขอโทษนะใบพลู เด็กดีของพี่ "
คำพูดของเขาก่อนที่เขาจะสตาร์ทรถเเล้วขับออกไป..
เขาอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่าเขาเป็ใคร
เเต่เขาเองก็กลัวเหมือนกัน..
เขากลัวว่าเธอจะเปลี่ยนไป...
96
