แค่ได้ลองรัก

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว...ที่เ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดมันได้เริ่มต้นขึ้น

" ณ โรงเรียนมัธยมปลายเฮเซ "

ครู:วันนี้มีเด็กนักเรียนเข้ามาใหม่นะ เชิญแนะนำตัวค่ะ สวัสดีครับผมชื่อซาโตะรุ ชิกามิ ครับขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ งั้นซาโตะรุไปนั่งที่ริมหน้าต่างนะค่ะ ครับ เอาล่ะเรามาเริ่มคาบโฮมรูมกันเลยนะ 

"พักเที่ยง"

ริน:นี่ๆนายชื่อซาโตะรุใช่มั้ย 

ซาโตะรุ:ใช่ครับ 

ริน:ฉันชื่อริน นะ ยินดีที่ได้รู้จักนะซาโตะรุคุง 

ซาโตะรุ:เช่น กันริน 

ริน:เราไปกินข้าวเที่ยงกันมั้ยซาโตะรุ 

ซาโตะรุ:จะดีเหรอริน 

ริน:ดีสิ  

ซาโตะรุ:งั้นก็โอเค 

ริน:ไหนๆนายก็เป็๲นักเรียนใหม่เดี๋ยวฉันพาเดินดูโรงเรียนนะหลังจากทานข้าวเที่ยงเสร็จ 

ซาโตะรุ:ได้ 

''โรงอาหาร'' 

ริน:นี้ ซาโตะรุชอบกินอะไรงั้นหรอ 

ซาโตะรุ:ฉันชอบข้าวแกงกระหรี่ 

ริน:อ่อ 

ซาโตะรุ:แล้วรินล่ะ 

ริน:ไม่บอก 

ซาโตะรุ:ทำไม่ละ 

ริน:เดียวซาโตะรุก็รู้เองแหละ 

ซาโตะรุ:ใจร้าย 

ริน:งั้นฉันจะไปจองโต๊ะให้นะ 

ซาโตะรุ:อืม ได้สิ

ซาโตะรุ:เอาข้าวแกงกระหรี่หน่อยครับ ได้จ้ะ ว่าแต่รินนั่งตรงไหนนะ อะเจอแล้ว 

ริน:ทำไมนายมาช้าจัง 

ซาโตะรุ:ขอโทษๆ 

ริน:ไม่เป็๲ไร 

ซาโตะรุ:นี่ริน 

ริน:มีอะไรหรอ 

ซาโตะรุ:ป่าวหรอกไม่มีอะไร 

ริน:แน่นะ 

ซาโตะรุ:จริงๆ 

ริน:ถ้ามีอะไรก็บอกละ

ซาโตะรุ:อืม 

ริน:ซาโตะรุอิ่มหรือยังอิ่มแล้ว 

ริน:งั้นมาเดินดูโรงเรียนกัน 

ซาโตะรุ:ได้สิ แต่อย่าพาฉันหลงละริน 

ริน:แหมๆไว้ใจกันหน่อยซาโตะรุ 

ซาโตะรุ:จะลองดู 

ริน:เอ๋

''หลังจากเดินชมโรงเรียน" 

ริน:แย่แล้วใกล้จะเริ่มคาบต่อไปแล้ว ไปกันเร็ว ถึงห้องสักที่ เห้อ เหนื่อยเป็๲บ้าเลย ใช่มั้ยซาโตะรุ 

ซาโตะรุ:ใช่เลย 

อิสึกะ:นี้ๆทั้งสองคนหายไปไหนมาหรอ๰่๥๹พังเที่ยง 

ซาโตะรุ:รินเขาพาฉันไปกินข้าวกับเดินดูโรงเรียนน่ะ 

อิสึกะ:อ่อ อย่างงี้นี้เอง

ริน:งั้นฉันไปนั่งที่ก่อนนะซาโตะรุงคุง 

ซาโตะรุ:อืมๆ 

''เลิกเรียน'' 

ริน:ฉันกลับก่อนนะซาโตะรุ 

ซาโตะรุ:เดียวก่อนสิ 

ริน:มีอะไรหรอซาโตะรุ 

ซาโตะรุ:ฉันขอเมลรินได้มั้ย

ริน:ได้สิอะนี้เมลฉัน 

ซาโตะรุ:ฉันแอดไปแล้วนะ 

ริน:ฉันเห็นแล้ว 

ซาโตะรุ:ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะริน

ริน:อืมๆ ไว้เจอกันนะซาโตะรุ

''เช้าวันถัดมา''

ริน:สวัสดีตอนเช้าซาโตะรุคุง 

ซาโตะรุ:สวัสดีตอนเช้าริน 

ริน:นี่ซาโตะรุชอบใครในโรงเรียนนี้หรือเปล่าอะ

ซาโตะรุ:ฉันยังไม่มีน่ะ ว่าแต่รินมีคนที่ชอบ 

ริน:มีสิ 

ซาโตะรุ:ใครหรอๆ 

ริน:ไม่บอก 

ซาโตะรุ:เอ๋ บอกเราหน่อยสิ 

ริน:ไม่ได้เดี๋ยวนายก็รู้เองแหละ

ซาโตะรุ:เอ๋ 

ยามะดะ:ครูมาแล้วนั่งที่เร็ว 

''พักเที่ยง''

ริน:ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันมั้ยซาโตะรุ 

ซาโตะรุ:ไม่เป็๞ไรวันนี้ฉันทำข้าวกล่องมาน่ะ 

ริน:อ่อ งั้นเดียวฉันไปซื้ออาหารกลางวันมานั่งกินกับซาโตะรุดีกว่าจะได้ไม่เหงา 

ซาโตะรุ:อืมได้สิ 

ริน:มาละ โอโหข้าวกล่องของนายน่ากินจังเลยนะ 

ซาโตะรุ:รินจะลองชิมก็ได้นะ 

ริน:ได้หรอ 

ซาโตะรุ:ได้สิ 

ริน:งั้นจะทานแล้วนะคะ หืมอร่อยมากเลยนะเนี่ย 

ซาโตะรุ:เดียววันหลังฉันจะทำให้ 

ริน:จริงหรอซาโตะรุ 

ซาโตะรุ:จริงสิถ้ารินไม่รังเกียจนะ 

ริน:ไม่หรอก งั้นขอรบกวนหน่อยนะ

ซาโตะรุ:อืม 

ริน:ว่าแต่ซาโตะรุคุงหลังเลิกเรียนว่างหรือเปล่า 

ซาโตะรุ:ว่างสิ 

ริน:พอดีเลยหลังเลิกเรียนเราไปเที่ยวกันมั้ย 

ซาโตะรุ:ได้สิ ว่าแต่รินจะไปเที่ยวไหนหรอ 

ริน:ฉันอยากไปร้านคาราโอเกะกับไปเดินเล่นแถวริมทะเลน่ะ 

ซาโตะรุ:อ่อ แต่มันก็เหมือนเดทกันเลยนะ

ริน:ไม่หรอก อะใกล้จะหมดเวลาหลังพักเที่ยงแล้วหนิ งั้นฉันไปนั่งที่ก่อนนะไว้เจอกันหลังเลิกเรียนนะ 

ซาโตะรุ:อืม

''หลังเลิกเรียน''

ซาโตะรุ:ไปกันเลยมั้ยริน 

ริน:อืมไปกันเลย 

ซาโตะรุ:ว่าแต่ทำไมอยู่ๆรินถึงอยากไปร้องเพลงงั้นเหรอก็มันใกล้จะสอบกลางภาคแล้วหนิอีกไม่กี่เดือนเอง 

ริน:มันอีกตั้งนานไม่ใช่หรือไง ก็ฉันอยากจะคลายเครียดด้วยไม่ค่อยอยากกดดันตอนสอบเท่าไร 

ซาโตะรุ:อ่อ แต่ว่ารินเก่งจะตายไม่ใช่หรอ เห็นเพื่อนในห้องพูดกันว่าตอนสอบรินได้ที่1มาตลอดเลยไม่ใช่หรอ 

ริน:มันก็จริงแหละ แต่รู้มั้ยซาโตะรุคนเก่งไม่จำเป็๲ต้องไปอ่านหนังสือมากหรอก ถ้าอยากคลายเคลียดก็พักแค่นี้ 

ซาโตะรุ:อ่อ 

ริน:เรามาเล่นเกมกันมั้ย 

ซาโตะรุ:เกมอะไรงั้นหรอ 

ริน:ถ้าถึงร้านคาราโอเกะแล้วจะบอกละกัน 

ซาโตะรุ:หืมรินนี้กล้ามาท้าฉันเล่นเกมบอกเลยนะว่าฉันไม่เคยแพ้ตนิืานมาก่อนนเลยนะ

ริน:เดี๋ยวนายจะได้แพ้เต็มๆ 

''ร้านคาราโอเกะ" 

ซาโตะรุ:อะมาถึงแล้วไหนบอกมาสิรินเธอจะแข่งเกมอะไรกับฉันงั้นหรอ

ริน:แข่งร้องเพลงไง ใครได้คะแนนน้อยสุดจะต้องทำตามคนที่ชนะ 

ซาโตะรุ:ได้สิ มาลองดูกัน 

''หลังร้องคาราโอเกะ'' 

ริน:นี่นายแพ้ฉันแบบราบคาบเลยนะไหนบอกว่าเล่นเกมเก่งไม่ใช่หรือไง 

ซาโตะรุ:เอ้าฉันก็แค่พูดว่าเธอจะกล้าทำร้ายคนที่ร้องเพลงไม่เก่งหรือเปล่า

ริน:เอาละไหนๆนายก็แพ้แล้วต้องทำตามทุกอย่างที่ฉันบอกหนึ่งอย่าง 

ซาโตะรุ:งั้นบอกมาสิ 

ริน:เดี๋ยวค่อยบอก เอาละเราไปริมทะเลกันต่อเลยมั้ยซาโตะรุ 

ซาโตะรุ:อืมได้สิ ทะเลงั้นเหรอ

''ริมทะเล'' 

ริน:เห้อเหนื่อยเป็๞บ้าเลย นึกว่าจะใกล้ๆสะอีก 

ซาโตะรุ:แล้วรินจะไปไหนต่อหรอ 

ริน:ก็เดินเล่น 

ซาโตะรุ:งั้นฉันขอพักก่อนนะ รินเดินไปก่อนเลย 

ริน:ไม่เป็๞ไรเดี๋ยวฉันนั่งรอซาโตะรุก็ได้ 

ซาโตะรุ:ขอบใจนะที่รอ 

ริน:สบายมาก นี้ซาโตะรุยังจำกฏของคนที่แพ้เกมได้ใช่มั้ย 

ซาโตะรุ:ได้สิว่าแต่รินจะขออะไรงั้นหรอ 

ริน:ตั้งใจฟังดีๆ......ฉันชอบนายนะ 

ซาโตะรุ:เอ๋ พูดเล่นหรือเปล่า 

ริน:ฉันไม่ได้พูดเล่นนะตาบ้า นายช่วยคบกับฉันจะได้ไหม 

-ติดตามตอนต่อไป-