ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม [จบ]

        ตอนที่นีนีเดินเข้ามาในห้องรับรองพิเศษก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งรออยู่ที่โต๊ะกลางห้องแล้ว เขามีรูปร่างสันทัด ผิวสีน้ำผึ้งอ่อน หน้าตาท่าทางและการแต่งตัวธรรมดามาก ๆ ชนิดที่ถ้าเดินปะปนไปกับฝูงชนก็จะถูกกลืน ยืนอยู่กับใครก็น่าจะถูกมองข้ามไปได้ง่าย ๆ หรือต่อให้ได้คุยด้วยแต่พอผละไปแล้วก็อาจจะถูกลืมเลือนไปแทบจะทันที

        เมื่อเห็นผู้มาใหม่ 3 คน เขาก็ทักทายง่าย ๆ ไม่ได้ทำความเคารพ ไม่ได้ลุกขึ้นด้วยซ้ำ

        “นายน้อย”

        นีนีพยักหน้ารับอย่างไม่มีพิธีรีตองเช่นกัน

        “ไง รอนานหรือเปล่า”

        “ไม่นานเท่าไหร่ขอรับ อาหารที่นี่รสชาติไม่เลว แต่ดูเหมือนจะไม่พัฒนาเลยเหมือนกัน”

        นีนีมองคนที่เหมือนจะชมแต่ก็เหมือนจะบ่นด้วยอย่างขำ ๆ บ่นแหละ แต่ก็คีบเข้าปากไม่หยุด

        “อร่อยก็กินเยอะ ๆ เลยนะ”

        อาเต๋อ เหมือนจะเพิ่งรู้ตัว กระแอม 2 ทีก่อนจะวางตะเกียบลง

        “นายน้อยจะสั่งอะไรเพิ่มไหมขอรับ”

        “ไม่ล่ะ กินมาแล้ว ตามสบายเถอะ” วันนี้เธอมาฟังข่าวอัปเดตกิจการใหม่เฉย ๆ ว่าทำอะไรไปแล้วบ้าง

        อาเต๋อบอกเล่าเรื่องงานที่พวกเขารับทำในช่วงนี้ พวกเขาเริ่มจากงานเล็ก ๆ ก่อน เพราะที่ผ่านมาสมาชิกแต่ละคนมักจะทำงานแบบตัวใครตัวมัน เพิ่งจะเคยรวมกลุ่มกันทำงานเป็นทีมก็เมื่อเร็ว ๆ นี้เอง

        “แต่มีงานแปลก ๆ งานหนึ่งขอรับ พวกเราเพิ่งจะสืบรู้ว่าคนที่มาจ้างคือ” อาเต๋อไม่ได้พูดออกมา เขาหยิบกระดาษและก้อนถ่านที่ทำขึ้นเป็นแท่งเพื่อความสะดวกในการพกพา เขียนลงไปแล้วหันกระดาษไปให้นีนีดู

        นีนีแปลกใจที่เห็นว่าเป็นชื่อของคนคนนั้นพร้อมกับงานที่เขาว่าจ้าง จากนั้นอาเต๋อก็โยนกระดาษแผ่นนั้นลงไปในกระถางไฟเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ

        การติดต่อสื่อสารของเธอกับคนกลุ่มนี้จำเป็นต้องระแวดระวังอย่างถึงที่สุด สถานที่นัดพบต้องเป็นที่ที่เธอควบคุมสภาพแวดล้อมได้ แต่คนอื่นจับผิดหรือสังเกตได้ยาก การคุยกันก็ต้องระวังเพราะฝ่ายเธอก็มีคนคอยจับตาดูอยู่ ที่แน่ ๆ เลยคือคนของจวิ้นอ๋อง ที่ยังไม่แน่อาจจะมีของชินอ๋องหรือของตระกูลที่จ้องจะเสียบตำแหน่งพระชายาเอกอยู่ด้วยก็ได้

        แล้วงานแต่ละงานที่กิจการนี้รับก็เสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางเหลือเกิ๊น สมาชิกแต่ละคนก็อย่างที่บอกว่าไม่ถูกกับทางการด้วย ยิ่งต้องระวังเข้าไปอีก

        นีนีนึกถึงงานที่คนคนนั้นมาจ้างให้ทำ ก็รู้สึกว่าเขาน่าจะกวนตีน อะแฮ่ม... หมายถึงลองเชิงหรืออยากจะรู้ความสามารถของคนกลุ่มนี้มากกว่า เพราะคนระดับนั้นถ้าอยากได้ของแค่นี้ก็ให้คนของตัวเองไปจัดการเอาก็น่าจะไม่ยาก

        “แล้วนายท่านเหยียนว่ายังไง”

        “รับงานขอรับ”

        “อืม...”

        ทั้งคู่นั่งคุยกันอีกสักพักก็แยกย้ายกัน นีนีกับเสี่ยวอู่และสืออีเดินออกไปจากห้องตามปกติ ส่วนคนที่อยู่ในห้องก็มีทางออกพิเศษแบบที่คนนอกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนคนนี้เคยเข้ามาอยู่ในห้องนี้ด้วย

        นีนีกลับเข้าตำหนักจวิ้นอ๋องเงียบ ๆ ทางกำแพงข้างใกล้ ๆ กับเรือนพระชายาเอกเหมือนตอนขาไป แน่นอนว่าไม่มีใครจับได้ ...ซะที่ไหน อีอ๋องรู้อยู่แล้วแต่เขาไม่หือไม่อือใด ๆ เหมือนกับทุก ๆ เรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนักของเขานั่นแหละ

        พอกลับเข้ามาแป๊บเดียวก็มีข่าวใหม่จากองครักษ์หน่วย 2 มาอัปเดต

        “เกิดน้ำท่วมที่เมืองเหอซื่อและเมืองจิ่วฉาเพคะ ฮ่องเต้จะส่งรัชทายาท ชินอ๋อง และจวิ้นอ๋องให้ไปช่วยผู้ประสบภัยในครั้งนี้” เสี่ยวลิ่วเป็นคนเอาข่าวมารายงาน

        เมืองเหอซื่อและเมืองจิ่วฉาคือเมืองที่อยู่ทางใต้ของแคว้น เนื่องจากฝนตกหนักจนน้ำหลากเข้าท่วมเมืองและรอบเมือง ข่าวนี้จะไม่อะไรหรอกถ้ามันไม่เกี่ยวกับอีตาผัวของเธอ

        ผัวจะไปต่างเมืองสินะ? น่าจะต้องไปนานเลยล่ะ

        นีนีนึกถึงฉากช่วยผู้ประสบภัยจากในนิยายเรื่องต่าง ๆ กว่าพันเรื่องแล้วก็ได้บทสรุปมา 3 อย่าง

        1. มันมีไว้สำหรับให้พระเอกกับนางเอกของเรื่องกระชับความสัมพันธ์กัน ถ้าเป็นคู่ผัวเมียที่ไม่เคยได้กันมาก่อน หรือก่อนหน้านี้เป็นพ่อแง่แม่งอนกัน การเดินทางไปช่วยผู้ประสบภัยก็จะทำให้มีโอกาสได้เสียเป็นผัวเมียกันสักที หึหึ

        2. มันมีไว้สำหรับให้คุณหนูตระกูลใหญ่จากเมืองหลวงที่คิดปีนเตียงพระเอกหรือบรรดาอ๋องตามไปเสนอหน้า หรือภาษาสุภาพเรียกว่า ‘สร้างชื่อเสียงและความดีความชอบ’ หาโอกาสใกล้ชิดและสานสัมพันธ์กับผู้ชายที่ตัวเองจ้องจะงาบอยู่

        3. มันมีไว้สำหรับให้บรรดาสาว ๆ ที่เป็นลูกสาวเจ้าเมืองท้องถิ่นหรือนายอำเภอแถว ๆ นั้น หาโอกาสปีนเตียงพระเอกหรือบรรดาอ๋องทั้งหลาย จะได้กลายมาเป็นอนุหรือพระชายากับเขาบ้าง

        คอยดูเถอะ งานนี้สาว ๆ ยั้วเยี้ยแน่ พี่หญิงใหญ่แล้วหนึ่ง แล้วก็ยายคุณหนูลู่ที่จ้องจะจับอีอ๋องตั้งแต่ในงานเลี้ยงในวังวันนั้นด้วยชัวร์ นีนีกล้าเอาทรัพย์สินทั้งหมดที่มีวางเดิมพันเลย แต่เสียดายที่เปิดโต๊ะรับพนันเรื่องนี้ไม่ได้!

        ส่วนตัวเธอเองน่ะเหรอ... อืม... ไหน ๆ ก็รวยจะตายอยู่แล้ว ก็บริจาคเงินทองซื้อเสบียงขนไปให้ผู้ประสบภัยเยอะ ๆ หน่อยก็ดี ไม่แน่ว่าเธออาจจะทะลุมิติมาเพื่อช่วยเหลือคนที่เดือดร้อนอะไรแบบนี้ก็ได้?

        “เสี่ยวหลิงเอากระดาษกับพู่กันมาซิ ข้ามีงานให้พ่อบ้านฉินกับหลงจู๊สุ่ยทำสักหน่อย”

============

ꕥ ประกาศเรื่อง E-book เล่ม 1+2 (จบ) วางขายแล้วนะคะ ꕥ

นิยายเรื่อง 'ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม' มีเป็นเวอร์ชั่น E-book แล้วนะคะ (2 เล่มจบ)

✿ เล่ม 1 เนื้อหาบทที่ 1-56 ✽ มีจำนวนคำ 101,129 คำ (497 หน้า) ✽ ราคาเต็ม 185 บาท

✿ เล่ม 2 เนื้อหาบทที่ 57-103 + ตอนพิเศษ 5 ตอน + ตอนพิเศษสั้น 2 ตอน ✽ มีจำนวนคำ 117,188 คำ (560 หน้า) ✽ ราคาเต็ม 195 บาท ส่วนราคาโปรโมชั่นถึงวันที่ 31 ส.ค. 65 อยู่ที่ 145 บาท ค่ะ

✿ ใครอยากอ่านรวดเดียวจนจบเล่ม ไปตำกันได้แล้ววันนี้ ที่ mebmarket.com โดยพิมพ์ชื่อนิยาย ‘ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม’ ในช่องค้นหาก็จะเจอเลยนะคะ

✿ คุณรี้ดที่ซื้อ E-book เล่ม 1 และเล่ม 2 ภายในวันที่ 31 ส.ค. 65 นี้ จะได้ E-book 2 เล่มในราคาถูกที่สุดแล้วค่ะ (ถูกยิ่งกว่าซื้อแบบ SET 2 เล่มจบในภายหลังอีกนะคะ)

✿ หากคุณรี้ดอ่านแล้วรู้สึกเอ็นดูนุ้งนี อย่าลืมไปกดหัวใจ ♥♥♥♥♥ ให้เรตติ้งที่หน้าขาย E-book เพื่อให้นุ้งนีมีแรงสู้ชีวิตกันต่อไปด้วยนะคะ ^_^

ขอบคุณค่ะ ^_^