ไอเย็นจากพื้นหินแทรกซึมผ่านรองเท้าของ เฉินฟาน ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังร่างของ โอวหยางฮุ่ย ที่นอนตัวสั่นด้วยความเ็ปและความกลัว เสียงครวญครางแ่เบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก
“เ้า...เ้าจะฆ่าข้างั้นรึ?” โอวหยางฮุ่ย เค้นเสียงถาม
เฉินฟาน ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น “การฆ่าเ้าในตอนนี้ มีแต่จะสร้างปัญหาที่ไม่จำเป็ให้กับข้า แต่การปล่อยเ้าไปเฉยๆ ก็ดูจะเป็การดูถูกสติปัญญาของข้าเกินไปหน่อย”
เขาย่อตัวลง มือข้างหนึ่งปลดถุงผ้าไหมเล็กๆ ที่ผูกอยู่ข้างเอวของ โอวหยางฮุ่ย ออกมาอย่างรวดเร็ว
“นี่...นี่มันถุงเก็บของของข้า! เ้าจะทำอะไร!?”
“ยืมใช้ชั่วคราว” เฉินฟาน ตอบเรียบๆ ก่อนจะใช้ปราณเพียงเล็กน้อยฉีกแขนเสื้อของ โอวหยางฮุ่ย ออก แล้วมัดแขนและขาของเขาไว้อย่างแ่า
[คำแนะนำ: ทำลายเส้นชีพจรแขนขวาชั่วคราว จะทำให้เป้าหมายไม่สามารถใช้ปราณได้เป็เวลาอย่างน้อยสามวัน และยากต่อการติดตาม]
เฉินฟาน พยักหน้าในใจเบาๆ เขาใช้นิ้วจี้ไปที่จุดบนต้นแขนของโอวหยางฮุ่ยอย่างแม่นยำ พลังปราณที่ถูกควบคุมอย่างเฉียบคมด้วยวิชา ‘หมื่นเข็มิญญาปราณ’ แทรกซึมเข้าไปปิดกั้นการไหลเวียนของพลังชั่วขณะ
“อึ่ก!” โอวหยางฮุ่ย รู้สึกเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มร้อนแทง ก่อนที่แขนขวาจะชาจนไร้ความรู้สึก
“กลับไปบอก โอวหยางเหวิน ด้วยว่า...เกมเพิ่งจะเริ่มต้น และครั้งต่อไปที่เจอกัน ข้าจะไม่ใจดีแบบนี้อีก”
พูดจบ เฉินฟานก็หันหลังเดินลึกเข้าไปในปากเหมืองทันที ทิ้งให้ โอวหยางฮุ่ย มองตามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความหวาดกลัวระคนกัน
ภายในเหมืองมืดและชื้นกว่าที่คิด บนผนังหินมีเส้นสายของแร่สีเขียวอมฟ้าเรืองแสงจางๆ เป็ทางยาว นั่นคือแร่หยกปราณที่เขาตามหา
“XIAN เริ่มสแกนพื้นที่ ค้นหาบริเวณที่มีแร่ความหนาแน่นสูงสุด”
[กำลังสแกน... ตรวจพบสายแร่หลักที่ความลึก 30 เมตร ทิศ 11 นาฬิกา / คำเตือน: ตรวจพบความผันผวนของพลังงานชีวภาพที่ไม่ใช่ของมนุษย์ในบริเวณใกล้เคียง ระดับภัยคุกคาม: ไม่สามารถระบุได้]
เฉินฟาน ขมวดคิ้ว “พลังงานชีวภาพ?”
เขาไม่ได้หยุดเดิน แต่เพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น อุปกรณ์ปืนปราณต้นแบบที่ข้อมือยังคงอยู่ในสถานะพร้อมใช้งานตลอดเวลา เขาเดินลึกเข้าไปตามทางที่ระบบแนะนำ ในที่สุดก็มาถึงลานกว้างใต้ดิน ที่ซึ่งผนังถ้ำเต็มไปด้วยผลึกหยกปราณที่ส่องสว่างกว่าบริเวณอื่นอย่างเห็นได้ชัด
“เจอแล้ว”
เขานำเครื่องมือขุดเจาะอย่างง่ายที่เตรียมมาในถุงของ โอวหยางฮุ่ย ออกมา แล้วเริ่มสกัดแร่หยกปราณอย่างระมัดระวัง
กริ๊ก... กริ๊ก...
เสียงกระทบของโลหะกับหินดังก้องในความเงียบ แต่แล้วเสียงหนึ่งก็แทรกขึ้นมา...
ครืด... ครืดดด...
มันเป็เสียงคล้ายหินขนาดใหญ่กำลังเสียดสีกัน เฉินฟาน หยุดมือทันที ดวงตาหรี่ลงพร้อมกับหันไปทางต้นเสียงที่มาจากอุโมงค์มืดด้านข้าง
[ตรวจพบภัยคุกคาม! — สิ่งมีชีวิตปรากฏตัว / กำลังวิเคราะห์ข้อมูล...] [ชื่อ: อสูรกิ้งก่าเกล็ดศิลา / ระดับ: เทียบเท่านักฝึกปราณขั้นสูง / คุณสมบัติพิเศษ: เกล็ดหินผสานพลังปราณ ต้านทานการโจมตีทางกายภาพสูง / จุดอ่อน: ดวงตา, ใต้คาง, ข้อต่อระหว่างเกล็ด]
สิ้นเสียงของระบบ ร่างขนาดใหญ่ของกิ้งก่าั์ก็ปรากฏตัวขึ้นจากความมืด มันสูงเกือบสองเมตร ลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดหนาที่ดูเหมือนหินแกรนิต ดวงตาสีเหลืองอำพันของมันจับจ้องมาที่ เฉินฟาน ก่อนจะเหลือบไปเห็นกองแร่หยกปราณที่เขาสกัดไว้ ลิ้นสองแฉกของมันตวัดเลียริมฝีปากอย่างหิวกระหาย
“เ้าของที่มาทวงของแล้วสินะ” เฉินฟาน พึมพำ ก่อนจะตั้งท่าเตรียมพร้อม
อสูรกิ้งก่าไม่รอช้า มันคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ ร่างใหญ่โตนั้นกลับว่องไวอย่างน่าใ
เฉินฟาน ดีดตัวหลบไปด้านข้างพร้อมกับยกข้อมือขึ้น
ฟึ่บ!
ะุปราณพุ่งเข้าใส่ลำตัวของอสูร แต่กลับเกิดเพียงประกายไฟแล้วกระดอนออกไป ทิ้งไว้แค่รอยขีดข่วนบางๆ บนเกล็ดหินเท่านั้น
“เกราะหนากว่าที่คิด!”
[คำนวณประสิทธิภาพการยิง: พลังทะลุทะลวงไม่เพียงพอ / แนะนำให้เล็งเป้าหมายที่จุดอ่อน]
เฉินฟาน เคลื่อนที่ไปรอบๆ ลานกว้างอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาระยะห่าง เขายิงะุปราณออกไปอีกสองนัดเพื่อทดสอบ แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม อสูรกิ้งก่าดูเหมือนจะโกรธจัด มันอ้าปากกว้าง พ่นลูกพลังงานดินเหนียวออกมาเป็สาย
เฉินฟาน กลิ้งตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด ลูกพลังงานกระทบผนังถ้ำด้านหลังจนเกิดเสียงะเิดังสนั่น เศษหินกระเด็นไปทั่วบริเวณ
“ใช้การโจมตีระยะไกลได้ด้วยงั้นรึ...ยุ่งยากกว่าที่คิด”
เขาเหลือบไปเห็นหินงอกหินย้อยแหลมคมบนเพดานถ้ำ ในหัวเกิดแผนการขึ้นมาทันที
“XIAN คำนวณวิถีการยิงสะท้อน”
[กำลังคำนวณ... ล็อกเป้าหมาย: หินย้อยเหนือหัวอสูร / ความน่าจะเป็ที่จะโดนเป้าหมาย: 89%]
เฉินฟาน แสร้งทำเป็เสียหลัก วิ่งเข้าไปในมุมอับเพื่อล่อให้อสูรตามมา เมื่อกิ้งก่าั์วิ่งมาถึงจุดที่เขากำหนดไว้ เขาก็พลิกตัวกลับแล้วยิงะุปราณขึ้นไปบนเพดานทันที!
ฟิ้ววว!
ะุไม่ได้เล็งไปที่ตัวอสูรโดยตรง แต่กลับพุ่งเข้าใส่โคนของหินย้อยขนาดใหญ่บนเพดานอย่างแม่นยำ
เปรี้ยง!
หินย้อยที่ถูกแรงกระแทกหักโค่นลงมาทั้งแท่ง ปลายแหลมคมของมันพุ่งตรงลงไปยังกลางหลังของอสูรกิ้งก่าเกล็ดศิลา!
ฉึก!!!
เสียงของแข็งทะลุเนื้อดังขึ้นอย่างน่าสยดสยอง อสูรกิ้งก่าร้องโหยหวน ร่างกายมหึมาของมันชักกระตุกอย่างรุนแรงก่อนจะแน่นิ่งไป เืสีเขียวเข้มไหลทะลักออกมาจากาแ
เฉินฟาน หอบหายใจเล็กน้อย การต่อสู้เมื่อครู่ใช้พลังปราณของเขาไปเกือบครึ่ง
[ภารกิจสำเร็จ: กำจัดอสูรกิ้งก่าเกล็ดศิลา / ปลดล็อกข้อมูลชีวภาพระดับสูง / ได้รับรางวัลพิเศษ: แก่นปราณอสูรธาตุดิน ระดับต่ำ]
เขามองไปยังร่างที่แน่นิ่งของอสูร ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ บริเวณที่มันจากมา คือโพรงเล็กๆ ที่ส่องประกายแสงสว่างกว่าจุดใดๆ ในเหมือง ภายในนั้น นอกจากแร่หยกปราณจำนวนมากแล้ว ยังมีหินทรงกลมสีน้ำตาลเข้มขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่ มันคือ "แก่นปราณอสูร"
“โชคดีจริงๆ” เฉินฟาน ยิ้มออกมา “ด้วยสิ่งนี้...ปืนปราณเวอร์ชันสมบูรณ์แบบของข้า จะไม่ใช่แค่ของเล่นอีกต่อไป”
เขารีบเก็บแร่และแก่นปราณทั้งหมดใส่ถุงเก็บของ แล้วเดินออกจากเหมืองอย่างรวดเร็ว ทิ้งความมืดและความตายไว้เื้ั แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องอยู่ปากทางเข้าเหมือง ราวกับกำลังต้อนรับการกลับมาของผู้ที่จะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ไปตลอดกาล
159
