“เฮ้! เมื่อกี้ใครเป็คนพูดออกมานะ อย่าเล่นแบบนี้มันไม่ตลกเลย” หลังจากภาพมืดลงฉินหลินก็มาอยู่ในที่แห่งนี้แล้วมีแต่ความมืดมิดและเสียงแปลกประหลาด ภาพสุดท้ายเท่าที่จำได้ก็คงเป็เพดานห้องหลังจากนั้นก็มาโผล่ยังที่แห่งนี้ ช่างน่าแปลก!
“เ้าได้ยินไหม เมื่อกี้ใครเป็พูด?” ฉินหลินยังคงะโถามไปคำถามเดิม แค่พื้นที่มืดมิดก็นับว่าน่ากลัวแล้วแต่ดันมีเสียงที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนดังขึ้นมาอีก ความกลัวของฉินหลินยิ่งทวีหนักขึ้นไปอีก
ฉินหลินยังคงะโสอบถามถึงสาเหตุของเสียงและสถานที่แห่งนี้อยู่นานพอสมควรจนกระทั้งพื้นที่ทั้งหมดที่เคยมืดมิดมีแสงสว่างจากที่แห่งไหนก็ไม่ทราบเริ่มส่องแสงสว่างออกมา ซึ่งแสงสว่างเหล่านี้ช่วยนำการมองเห็นของฉินหลินให้กลับสู่สภาพดั่งเดิม และภาพเบื้องหน้าที่ตัวเขาเห็นก็คือห้องครัว แถมยังเป็ห้องครัวที่สมบูรณ์ในทุกด้านทั้งระเบียบการจัดวาง อุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้ ทุกสิ่งอย่างดูดีไปหมดราวกับครัวของเชฟระดับโลก
“เ้าช่วยแสดงการทำอาหารของเ้าให้ข้าดูได้หริอไม่?” เสียงปริศนาดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงครั้งนั้นที่ฉินหลินได้ยิน มันเป็คนละเสียงกัน
“เ้าอยากให้ข้าทำอาหารให้เ้าดู” ฉินหลินถามกลับไป ถึงแม้ตัวเขาจะสงสัยก็ตามว่าใครพูดแต่ในเมื่อเขายืนะโถามอยู่นานพอสมควรแล้วไร้ซึ่งการตอบรับ นั้นก็หมายความว่าต่อให้เขาถามอีกในครั้งนี้ เ้าของเสียงก็คงไม่ตอบเขาก็อยู่ ดังนั้นไม่ถามเสียเลยก็สิ้นเื่
“ใช่! เ้าช่วยแสดงการทำอาหารที่สื่อถึงตัวตนที่แท้จริงของเ้าให้ข้าได้รับชมเสียหน่อย” เสียงปริศนากล่าวยืนยันคำเดิม ฉินหลินที่ฟังอยู่ถึงกับยิ้มออกมาในที่สุดก็มีใครสักคนที่อยากจะลิ้มลองและเพลิดเพลินไปกับอาหารของเขาเสียที
“ตามท่านลูกค้าปรารถนา” ฉินหลินเดินไปยังครัวแต่เมื่อเขานึกได้ว่า‘ไหนวัตถุดิบ’ ที่แห่งนี้มีแต่อุปกรณ์เครื่องใช้แต่ไร้ซึ่งวัตถุดิบ แล้วเขาจะทำอาหารได้เช่นไรหากไร้ซึ่งวัตถุดิบ
“พรึ่บ!!!” ความกังวลในเื่วัตถุดิบต้องหายไปเมื่อเจอเื่แปลกประหลาดเข้าให้อีกเื่ เพียงแค่ฉินหลินนึกถึงส่วนที่ต้องใช้ไอส่วนนั้นก็มาปรากฏยังเบื้องหน้าเขาทันที ราวกับเวทย์มนต์หรือสิ่งน่าเหลือเชื่อที่ไม่อาจอธิบายได้โดยหลักการหรือข้อมูล
วัตถุดิบทั้งหมดที่เขาจำต้องใช้เริ่มปรากฏยังเบื้องหน้าที่ที่ฉินหลินคิดจะใช้ มันอัศจรรย์เป็อย่างมาก แต่เื่อันตื่นเต้นนี้เก็บไว้ก่อนลูกค้ายังคงรออาหารของเขาอยู่ไม่อาจชักช้าได้ และสิ่งที่ฉินหลินจะทำก็คือเมนูเส้นที่ง่ายและรวดเร็ว
เขาเริ่มด้วยการนวดเนื้อหมูอย่างดี ฉินหลินนวดมันคลุกเคล้าเข้ากับเครื่องเทศและเครื่องปรุงเท่าที่เขาใส่และรู้สึกถึงความอร่อยมันได้แม้จะไม่ได้ชิมก็ตาม การทำอาหารของเขาไม่มีเทคนิค ไม่มีสูตร จะมีก็แต่ความรักและความคิดเท่านั้นที่เติมเต็มเมนูของเขาได้ ใส่และปรุงทุกอย่างที่ตัวฉินหลินคิดว่ามันดีและสมบูรณ์แบบที่สุดในมุมมองของฉินหลิน เรียกได้ว่าแนวการทำอาหารของฉินหลินก็คือมั่วซั่วทำตามใจฉัน!!!
ในขณะที่รอเครื่องปรุงและเครื่องเทศซึมซับเข้าไปภายในเนื้ออย่างสมบูรณ์ ฉินหลินได้หันมาเตรียมอีกหนึ่งสิ่งซึ่งสิ่งนั้นก็คือน้ำซอสเครื่องเขียงที่ใช้ไว้กันคู่กับเส้นที่ทำจากเนื้อ ใช่แล้วเขาจะเอาเส้นที่ทำจากเนื้อเป็หลักมาทานคู่กับน้ำซอสที่เขาคิดว่ามันต้องดี ราวกับเมนูนี้ไม่ใช่เมนูเส้นอย่างไงอย่างงั้น แต่ฉินหลินมั่นใจว่านี้แหละคือเมนูเส้นเขาเชื่อสัญชาตญาณในความเป็ศิลปินของตัวเอง
“ส่วนนี้ต้องใช้เยอะหน่อยกินจะได้หอม ส่วนนี้ใช้เล็กน้อยพอให้กลิ่นจะได้กลมกล่อม และนี้คือสำคัญที่สุดจะทำให้ทุกอย่างลงตัวอย่างที่สุด” ฉินหลินหยิบวัตถุดิบที่ใช้ในการทำน้ำซอสมาหั่นและซอยให้เล็กพอดี ก่อนจะตั้งน้ำรอให้เดือดพอน้ำนั้นเดือดได้ที่แล้วเขาเอาวัตถุดิบสำหรับทำน้ำซอสใส่ลงไปในน้ำเดือดให้หมด ก่อนจะเทเครื่องปรุงอีกหลากหลายชนิดลงไป
“รอต่อไปรับรองได้เลยว่าสุดยอด!” ฉินหลินหันกลับมาดูเนื้อของตัวเองว่าได้ที่หรือยังเมื่อเห็นว่าได้ที่แล้ว เขานำแป้งที่เหมาะสำหรับทำเส้นออกมาก่อนจะปรุงเส้นเล็กน้อยด้วยความร้อนแรงจากนั้นนำมาผสมเข้ากับเนื้อหมูที่เตรียมเอาไว้พร้อมแล้ว อัตราของเส้นนี้ประกอปไปด้วยหมูหกสิบแป้งสี่สิบ สิ่งนี้จะเป็ตัวชูโรงในอาหารเมนูนี้!
เมื่อการเตรียมแป้งและหมูเสร็จนำมันมาผสมผสานกันอย่างลงตัว ฉินหลินเริ่มทำการตัดแบ่งเส้นตามความคิดของตัวเองที่คิดว่านี้แหละ ััเข้าไปทีรับรองติดใจไปอีกตลอดชีวิต ฉินหลินจัดการเส้นเสร็จสิ้นแล้วจากนั้นเขาได้นำเส้นนี้ที่ตัดเป็ที่เรียบร้อยใส่ลงไปภายในหม้อเดียวกันที่มีวัตถุดิบสำหรับทำน้ำจิ้มอยู่
“เป็อย่างไรบ้างการทำอาหารของข้า?” ฉินหลินกล่าวออกมาขณะที่รอให้เส้นสุกได้ที่และน้ำภายในหม้อตรงตามที่เขา้า
“ใช้ได้! ไม่เลวจริงความคิดเ้า ข้าจะรอดูต่อไปว่ามันจะเป็เช่นไร” เสียงลึกลับนี้ตอบกลับฉินหลินในครั้งนี้ เมื่อฉินหลินได้ยินเช่นนี้ว่าเสียงลึกลับนี้ก็สนใจความคิดในการทำอาหารของเขามันยิ่งทำให้ฉินหลินดีใจเข้าไปอีก นี้แหละคือคนที่เข้าใจว่าการทำอาหารที่แท้จริงเป็เช่นไร!
“เส้นกับน้ำได้ที่แล้ว” ฉินหลินนำเส้นที่ลวกเส้นออกมาก่อนจะวางตากไว้ด้านนอกที่อุณหภูมิปกติชั่วครู่ ก่อนจะนำมันมาใส่ถามแบนขนาดใหญ่พร้อมกับโรยผงเครื่องเทศอีกนิดหน่อยลงไปบนเส้นจากนั้นนำมันเข้าเตาอบด้วยอุณหภูมิที่สูงแต่เร็ว
ขณะที่รอเส้นภายในเตาอบนั้นฉินหลินก็หันมาจัดการกับน้ำซอสของเขาต่อ เขานำน้ำที่ต้มกับวัตถุดิบสำหรับทำน้ำซอสและเส้นที่ทำด้วยเนื้อหมูเป็แกนหลักเทลงผ่านการกรอง เมื่อน้ำที่กรองเสร็จแล้วฉินหลินนำมาวางแยกออกห่างเพื่อเตรียมใช้ต่อไป วัตถุดิบที่เหลือภายในหม้อนั้นฉินหลินไม่ได้ทิ้งเขาได้นำมันมาใส่เครื่องปั่นพร้อมกับเทน้ำที่พึ่งจะกรองเสร็จลงไปด้วยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จากนั้นก็ทำการปั่นให้ทุกอย่างระเอียด! เมื่อการปั่นเสร็จสิ้นเขานำสิ่งนี้มากรองอีกครั้งด้วยการกรองอย่างระเอียดให้มีแต่น้ำ ซึ่งน้ำที่ได้มาก็จะได้กลิ่นและรสชาติของวัตถุดิบนั้นอย่างเต็มที่เต็มไปด้วยเครื่องเทศและเครื่องปรุงหลากหลายชนิดบวกกับกลิ่นของเนื้อหมูที่ยังคงติดอยู่ อะไรมันจะสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้ไม่อยากจะเชื่อ
“ติ๊ง!” เส้นเสร็จพอดีเขาหยิบถาดออกมาพร้อมกับดูเส้นที่เงางดงามเปล่งประกายราวกับสร้อยทอง สุดยอด! นี้แหละคือศิลปะการทำอาหาร ฉินหลินนำเส้นมาจัดวางบนงานอย่างดงามนำมันมาม้วนราวกับเป็หอคอยสูง ก่อนจะราดด้วยน้ำซอสสีอันขาวบริสุทธิ์ที่ผ่านการกรองเพื่อเฟ้นหารสชาติอันกล่มกล่อมอยู่มากมายหลากวิธี
“นี้แหละคืออาหารที่แท้จริง เส้นหมูกับน้ำซอสกรองรสชาติ!”
51K
