เมื่อตาเฒ่าเดินลับไป ลุงมั่นก็เดินไปด้านหลังก่อนจะะโเรียกใครบางคนเสียงดัง
"ไอ้หมาย เอ็งเก็บของเสร็จแล้วหรือไม่ สายโด่งแล้ว เดี๋ยวจักเดินทางไม่ถึงไหน" เสียงออกรำคาญใจผิดกับเมื่อครู่ที่คุยกับตาเฒ่าและพวกเธอ แต่ในน้ำเสียงนั้นก็มีความเอ็นดูแฝงอยู่มาก
"เก็บเสร็จแล้วจ้ะพ่อ เราไปกันเลยไหมจ๊ะ" ชายหนุ่มเดินออกมาจากด้านหลัง ในมือหอบสัมภาระมาจำนวนมาก เขามีรูปร่างกำยำผิวสีทองแดงดูสุขภาพดี แม้จะไม่ได้หล่อเหลานักแต่ก็จัดว่าดูดีในแบบชาวบ้าน
"เอ้า พวกเอ็งสามคนตามพวกข้ามา เราจักออกเดินทางกันเลย อาจจะต้องค้างแรมกันในป่าคืนนี้"ลุงมั่นกวักมือเรียกทั้งสามคน ใบหน้าเปื้อนร้อยยิ้ม จนทำให้ชายหนุ่มที่มาใหม่เมื่อครู่ต้องหันไปมองตาม ครู่แรกที่เห็นใบหน้านวลผ่องและรอยยิ้มหวานของเด็กสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับน้องสาวเขาถึงกับตะลึงงันในความงามของพลอย นี่คนหรือนางฟ้ากันนะ เขาคิดในใจ
"นี่ใครกันจ๊ะพ่อ จะไปกับเราด้วยหรือ" หมายที่ยังอ้าปากค้างมองพลอยอย่างไม่ละสายตาเอ่ยถามคนเป็พ่อ ลุงมั่นเห็นอาการลูกชายแล้วก็นึกขันในใจ โธ่เอ๋ยไอ้หมาย คิดจะเด็ดดอกฟ้ารึมึง เดี๋ยวมึงได้เจ็บใจเป็แน่
"ตาเสือของเอ็งฝากมาน่ะ ว่าแต่พวกเอ็งชื่อกระไรกัน ข้าก็ลืมถาม" หมายหันไปมองพลอยแล้วเอ่ยถาม นึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่แม้แต่จะรู้จักเด็กสามคนนี้
"ข้าชื่อพลอยจ้ะ นี่พี่ข้าชื่อเรือง ส่วนนี่น้องข้าชื่อนิล" พลอยอธิบายแนะนำตัวไล่เรียงทีละคน เริ่มจากตัวเอง เรืองและตามด้วยน้องชายเป็คนสุดท้าย หญิงสาวยิ้มบางๆตามนิสัยของเธอที่มักจะยิ้มอยู่เสมอ แม้ในโลกเดิมของเธอเองก็ตาม
"แม่พลอยงั้นรึ ข้าชื่อหมาย เป็ลูกพ่อมั่น มาเรียนค้าขายวัวควายกับพ่อข้าที่ละโว้จ้ะ" หมายปรี่เข้ามาหยุดที่ตรงหน้าพลอย เขายิ้มเขินอายแต่ก็อยากเห็นหน้าเด็กสาวใกล้ๆ ลูกสาวใครกันหนา งดงามราวหยาดฟ้าหยาดมณี สมชื่อแม่พลอยดังที่ตั้งมา
“จ้ะ พี่หมาย” พลอยแค่ตอบเพียงคำเดียว ก่อนที่จะเดินไปอีกทาง เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ พี่หมายคนนี้ดูสนใจเธอเสียเกินเหตุ ซึ่งเธอไม่ชินเอาเสียเลย
หมายโดนลุงมั่นให้จัดแจงสิ่งของอีกเล็กน้อย พลอยจึงมีเวลาได้หายใจหายคอ เธอหันไปหาเรืองพลางกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู
"พี่เรือง ต่อไปนี้พี่ห้ามเรียกตัวเองว่าบ่าว และห้ามเรียกข้ากับนิลว่าคุณ เข้าใจหรือไม่" เธอกำชับเรืองเอาไว้ เพื่อเล่นละครตบตาคนอื่น เธอไม่อยากถูกมองว่าเป็ลูกสาวจากตระกูลดี หากทำตัวเด่นก็จักดึงดูดเื่เข้ามาไม่จบไม่สิ้น แต่ทว่า พลอยหารู้ไม่ ว่าใบหน้าอันงดงามของเธอนั้นก็เป็แม่เหล็กดึงดูดปัญหามากพออยู่แล้ว ไม่จำเป็ต้องอวดเบ่งฐานะให้ใครรู้!
"เหตุใดเล่าเ้าคะ" เรืองถามงุนงง บ่าวกับนายนั้นคนละชนชั้น ไม่ควรเล่นหัวกัน คุณพลอยของเธอสั่งให้ทำเช่นนี้ด้วยเหตุอันใด เธอนั้นไม่เข้าใจ
"ทำตัวเด่นจะเป็ภัย ข้าแค่้าให้พ่อนิลแคล้วคลาดปลอดภัย อันใดที่ต้องทำ ก็จักทำ" พลอยอธิบายพลางลูบหัวนิลเบาๆ เด็กน้อยที่ควรจะได้รับความรักจากพ่อแม่ต้องมาระหกระเหินเดินป่าเขาเพื่อเอาตัวรอด พ่อแท้ๆไม่ปกป้องดูแลซ้ำยังมีแม่เลี้ยงมุ่งปองร้ายให้ถึงแก่ชีวิต
"บ่าว เอ้ย พี่เข้าใจแล้วจ้ะ" เรืองตกปากรับคำ แม้จะมีหลุดออกมาคำหนึ่งแต่ก็วกกลับได้ทันก่อน
"ดีมาก แบบนี้แหละจ้ะ" พลอยยิ้มรับพลางตบบ่าเรืองให้กำลังใจ เรืองนั้นแสนงุนงงกับนายหญิงของเธอ ท่องอนาคตกลับมา ดุคุณพลอยเปลี่ยนไปมากเทียว
คนทั้งห้าออกเดินทางจากตัวเมืองละโว้ เริ่มเดินเข้าสู่ป่ากันก่อนเที่ยง บนดินมีเส้นทางกรุยไว้เป็ถนนเดินเนื่องจากถูกใช้งานจนไร้หญ้าขึ้น ลุงมั่นแบกสัมภาระเต็มสองบ่าเช่นเดียวกับหมาย เรืองเองก็เป็ผู้ดูแลถือข้าวของของพวกเธอเช่นกัน เหลือแต่พลอยเท่านั้นที่เดินจูงมือนิล ไม่ได้ถือสิ่งของใดๆไว้ในมือ หมายพยายามเดินเข้ามาใกล้ๆพลอยหลายครั้ง แต่เธอก็เร่งฝีเท้าบ้าง ผ่อนฝีเท้าบ้างเพื่อทิ้งระยะกับหมายให้ดูเหมาะสม
"ลุงมั่นจ๊ะ เราจักต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะถึงปากน้ำโพจ๊ะ" พลอยเอ่ยถามทำลายความเงียบ ทุกคนตั้งใจเดินไปข้างหน้าไม่ได้ปริปากคุยกันแม้แต่คำเดียว
"ก็ราวๆวันพรุ่งค่ำๆ พวกเอ็งเคยนอนป่ากันหรือไม่" ลุงมั่นเอ่ยถามแม้จะรู้คำตอบอยู่ในใจอยู่แล้ว แต่เขาก็ลองเชิงเด็กหญิงอยู่ในที
"เคย…เอ้ย ไม่เคยจ้ะ ไม่เคยเลย" พลอยแทบจะตบปากตัวเอง ใช่ เธอเคยนอนในป่า แต่นั่นมันก็ตอนชาติที่แล้วที่เธอเคยเป็ทหาร แต่แม่พลอยคนนี้ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว เธอต้องตีเนียนเข้าไว้เพื่อไม่ให้ใครสงสัย
"เอ็งมาจากตระกูลดีแต่กลับต้องมาเดินเท้าไปเมืองไกล คราวเคราะห์ของเอ็งจริงๆแม่หนู แล้วนี่จะไปทำกระไรที่ปากน้ำโพรึ" ไม่รีรอ ลุงมั่นถามพลอยต่อ เขาไม่ได้แปลกใจอันใดที่มีแต่พลอยที่พูดจาฉะฉานอยู่คนเดียว เรืองและนิลต่างก็ตั้งใจเดินต่อไปไม่พูดไม่จา ดังนั้นเขาจึงลองซักถามดูเผื่อว่าพอจะมีหวังได้เด็กหญิงเป็ลูกสะใภ้หรือไม่ หากฐานะไม่ต่างกันมากก็มีความหวังให้ไอ้หมาย ลูกชายเขาอยู่
"ไปตามหาญาติจ้ะ ตั้งใจจะไปขออาศัยอยู่ด้วย" เด็กหญิงไขว้นิ้วกลางกับนิ้วชี้ไว้ที่หลัง ปากน้ำโพมีญาติของเธออยู่จริง แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจะไปอาศัยอยู่ด้วย!
"ก็ดี เหลือกันแค่พวกเอ็งสามพี่น้อง อยู่กันเองคนเขาจักรังแกเอาได้ พี่สาวเอ็งออกเรือนได้แล้วก็โชคดีไป ส่วนพวกเอ็งสองคนยังเล็กนัก อย่างไรก็ต้องมีญาติให้พึ่งพิง" ลุงมั่นพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิด เื่สู่ขอคงยังอีกไกลนัก ไม่แน่ว่าไอ้หมายมันจะมีน้ำยาเกี้ยวพาให้ฝ่ายหญิงคล้อยตามมันได้หรือไม่ ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับความสมัครใจของฝ่ายหญิง และยังอีกหลายปีกว่าพลอยจะออกเรือนได้ ตอนนี้ก็ทำได้แต่เป็เพียงหมาหวงก้างไปก่อนล่ะไอ้หมายเอ๊ย
"ข้ายังไม่คิดจะออกเรือนหรอกจ้ะลุงมั่น ข้าขออยู่กับนาย…ข้าหมายถึงกับน้องสาวแลน้องชายของข้าก่อนน่ะจ้ะ" เรืองรีบออกตัว เธออายุสิบห้าแล้วก็จริง แต่ภารกิจหลักในชีวิตของเธอคือรับใช้คุณพลอยและคุณนิล ดังนั้นเธอจึงไม่คิดจะออกเรือนในชีวิตนี้
"เอาเถิด มีอันใดให้ข้าช่วยก็บอก แม่พลอยก็อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับนังแม้นลูกสาวข้า ไว้ถึงที่ ข้าจะแนะนำให้พวกเอ็งได้รู้จัก" ลุงมั่นเอ่ยยิ้มๆตามประสาคนอารมณ์ดี เขาเริ่มตีสนิทกับเด็กสาวที่ลูกชายหมายตาไว้ เขาเองก็หมายตาเธอไว้เช่นกัน เด็กหญิงที่ยังไม่โตเต็มที่หากแต่ใบหน้าและกิริยางดงาม คำพูดคำจาก็อ่อนหวาน ใครเล่าจะไม่อยากได้เป็ลูกสะใภ้
"จ้ะลุง" พลอยนั้นตอบรับแต่หาได้รู้ความคิดในใจสองพ่อลูกไม่ เธอเพียงแต่สนใจป่ารอบตัวเธอเท่านั้น
"เอ้า บ่ายคล้อยแล้ว เร่งฝีเท้ากันเถิด เดี๋ยวจักไม่ถึงปากน้ำโพวันพรุ่ง" ลุงมั่นเร่งทุกคนให้เดินเร็วขึ้น หากแต่ทว่า พลอยรู้สึกได้ถึงสิ่งที่แปลกไปนั่นคือพ่อนิลนั้นเดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด นี่ก็เดินมานานหลายชั่วโมงแล้ว เธอคิดว่าเขาน่าจะเหนื่อยจากการเดินเป็แน่
"พ่อนิล เดินไหวหรือไม่" เด็กหญิงก้มหน้าลงเอ่ยกับน้องชายอย่างห่วงใย เธอสังเกตว่าการเดินของน้องชายนั้นดูผิดปกติ
"ไหวขอรับ" นิลน้อยกล่าวด้วยสีหน้าฝืนยิ้ม เขาไม่อยากให้พี่สาวเป็ห่วง และไม่อยากทำให้การเดินทางล่าช้าลง แต่เขาไม่ได้คิดเลยว่า ตัวเองนั้นเป็เพียงเด็กวัยห้าขวบ ซึ่งไม่สามารถทานทนกับการเดินทางระยะไกลเช่นนี้ได้ พลอยที่จับสังเกตุได้ก็กล่าวกับน้องว่า
"อย่าโกหกพี่ มิเช่นนั้นพี่จักลงโทษ" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุๆ หากแต่ที่จริงแล้วเธอห่วงเขามากกว่า แต่บางทีก็ต้องใช้ไม้แข็งกับเด็กปากแข็งบ้าง
"ไม่เอาขอรับ…" เมื่อได้ยินคำว่าลงโทษ ใบหน้าของนิลก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที ซึ่งพลอยก็ได้แต่ยิ้มบางออกมาให้กับเขา
"บอกความจริงพี่มา" เธอลูบศีรษะน้องชายเบาๆ พลางเอ่ยเย้าเด็กน้อย
"เจ็บขอรับ" นิลตอบเสียงอ่อย ใบหน้าก้มงุดลง ด้วยความอายที่ต้องบอกใครๆว่าเขาอ่อนแอ
"ตรงไหน" พลอยถามย้ำ เธอรู้ว่าเขาเจ็บ ดูจากการเดินก็พอจะมองออก
"เจ็บข้อเท้าขอรับ" ชี้ไปยังข้อเท้า เด็กชายเอ่ยบอกเธอ
"เช่นนั้น ขึ้นมาขี่หลังพี่ เร็วเข้า" พลอยย่อตัวลง แล้วบอกให้นิลขึ้นขี่หลังของเธอ
"ให้ขี่หลังพี่ดีกว่านะแม่พลอย แม่อุ้มพ่อนิลไม่ไหวดอก" ฝ่ายเรืองที่เห็นคุณพลอยจักแบกคุณนิลขึ้นหลัง ใจของเรืองก็ตกไปที่ตาตุ่ม จะให้คุณพลอยแบกของหนักได้อย่างไร หากกระดูกกระเดี้ยวหักขึ้นมาจักทำอย่างไร
"มิได้ดอกพี่เรือง พี่ถือสัมภาระหนัก เหลือข้าที่เดินตัวปลิว พ่อนิลตัวเท่านี้จะหนักสักเท่าใดกันเทียว" พลอยห้ามเรืองเอาไว้ แต่อีกคนก็ยังอึกอักไม่ยอมอยู่ในที
"แต่…" เรืองหน้าหงอยลง
"ไม่มีแต่" พลอยเอ่ยย้ำเด็ดขาด หมายที่เห็นพลอยจะแบกน้องชายเดินก็รู้สึกเป็ห่วง เขาจึงอาสาเป็คนแบกนิลเอง
"เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ให้ข้าแบกพ่อนิลแทน ข้าแข็งแรงกว่าแม่พลอย ย่อมไม่มีปัญหาอันใด" ชายหนุ่มเดินเข้ามาพลางกล่าว
"มิต้องดอกจ้ะพี่หมาย พี่เองก็ถือของมากมาย ข้าแบกเองนั้นดีแล้ว" พลอยยิ้มให้หมายแต่คำพูดก็กลับบอกปัดไป เธอไม่ประสงค์จะรับความช่วยเหลือจากใครหากเธอทำเองได้ เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอ
"น้องขอโทษขอรับ" นิลที่เห็นทุกคนถกเถียงกันอยู่นานก็รู้สึกผิดขึ้นมาเสียเฉยๆ เขาขอโทษออกมาด้วยความเสียใจที่ตัวเองอ่อนแอ
"ขอโทษด้วยเหตุใด พี่เป็พี่ ย่อมต้องดูแลน้อง มาเถิด ขึ้นหลังพี่" พลอยปลอบใจเด็กชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะรับร่างเล็กที่ปีนขึ้นมาบนหลังของเธอ
"ขอรับ" เด็กชายซุกใบหน้าน้อยลงบนหลังของพี่สาว เขาเสียใจที่ตนเองอ่อนแอ เขาต้องรีบโตไวๆ เพื่อที่เขาจะได้แข็งแกร่งและปกป้องคุณพี่พลอยของเขา ในวันนี้พี่สาวต้องแบกเขาเดิน วันที่คุณพี่พลอยแก่ตัวไปและเดินไม่ไหว เขาจะเป็ฝ่ายอุ้มคุณพี่พลอยด้วยมือของเขาเอง
1K
