บทที่ 4 - 2/5
ตอนที่ 17 - ฟังเสียงหัวใจ !
.
.
แคว้ก ๆ เสียงใครฉีกอะไรบางอย่าง
.
และข้างนอกมีเสียงคนกำลังซ้อมเชียร์
.
"เธอจะจัดการยังไง !
เธอเป็หัวหน้าห้องต้องรับผิดชอบสิ นี่มันก็ใกล้เปิดงานรวมกีฬาเข้าทุกที แผนหายแบบนี้ทุกคนที่ซ้อมมาก็แย่สิ" มีเพื่อนกลุ่มนึงไม่พอใจซอลมี โทษซอลมีว่าทำแผนการเชียร์หาย
.
.
เกิดอะไรขึ้นอีกนะ เหมือนแผนผังงานหายไป แล้วมันหายไปไหน
.
"แต่เอาวะทำใหม่ก็ทำใหม่" ซอลมีพูดให้กำลังใจตัวเองในใจ
.
ซอลมีเริ่มเขียนแผนผังใหม่คนเดียวอยู่นาน ต่อมามีเพื่อนคนอื่นมาช่วยด้วย ทุกคนพยายามแยกกันเขียนคนละแผน แต่ก็ต้องใช้เวลาทำนาน
.
ส่วนเพื่อนผู้ชาย ก็ไปช่วยกันตกแต่งแผ่นป้ายข้างนอก งานเป็ไปด้วยดี
.
"ดูนี่สิ แหล่มมะ แค่เปลี่ยนทริกตรงนี้นิดเดียวตอนยกป้าย มันจะเด่นกว่าเท่าตัวเลยล่ะ" มิเร ออกความเห็นอย่างสนุกสนาน
.
"ดีสิ งั้นลองเปลี่ยนดู แต่ถ้าเปลี่ยนตอนนี้ก็ต้องเพิ่มจุดนี้ด้วยนะ" ยูจอง มาช่วยมิเรคิดภาพต่อ
.
"อ่าว ฮองมินแวะมาได้เหรอ ไหนบอกว่าวันนี้ต้องรีบกลับไง" ซอลมีทักทายฮองมินและเขียนแผนงานไปด้วย
.
"อืม รีบกลับ แต่แวะมาเอาขนมมาให้พวกเธอก่อน พวกเธอสู้ๆ นะ ชั้นกลับละ" ฮองมินหยิบขนมให้ไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกไป
.
"โอเค กลับดีๆ น้า" เพื่อนๆ ลาฮองมิน พร้อมก้มหน้าทำงานกันต่อ
.
ทุกคนคุยกันและสงสัยว่าแผนงานหายไปได้ยังไง คนที่มีกุญแจล็อกเกอร์ ก็มีไม่กี่คน นั่นสิอยู่ๆ จะหายไปได้ไง หลายคนต่างออกความเห็น
.
"แต่ช่างเหอะ เรามาทำกันใหม่ก็ได้นี่ เหลือเวลาอีกตั้งหลายวัน ถมเถ" เสียงของยูจองปลุกพลังทุกคน
.
"โอเค๊" เพื่อนๆ หันมาแล้วตอบพร้อมกัน
.
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนถึงหัวค่ำเพื่อนๆ ต่างทยอยกลับบ้าน บางคนต้องไปเรียนพิเศษรอบดึก และในหลายคนต้องรีบกลับเพราะกลัวพ่อแม่ดุ ยูจอง และมิเรก็ต้องรีบกลับเหมือนกัน
.
"พวกเธอกลับได้แล้ว นี่เลยเวลาเรียนพิเศษของยูจองมาตั้งเยอะ ช้ากว่านี้เดี๋ยวครูโทรไปรายงานที่บ้านนะ มิเรก็เหมือนกัน เธอก็ต้องรีบกลับหนิ" ซอลมีเตือนเพื่อนด้วยความเป็ห่วง
.
"ยังอยากช่วยเธออยู่เลยยย ฉันโทรไปขอแม่ดีไหมอ่า" มิเรพูดเสียงจ๋อยๆ
.
"อย่าเลยเดี๋ยวจะโดนดุเปล่าๆ นี่อีกเดี๋ยวเราก็จะกลับแล้วเหมือนกัน ไม่ต้องเป็ห่วง"
.
"โอเค รีบกลับนะเธอ เดี๋ยวเราเรียนเสร็จจะรีบโทรหา" ยูจองบอกซอลมีพร้อมจิ้มแก้มเพื่อนรัก
.
"บ๊ายบายเจอกันพรุ่งนี้น้า" เพื่อนทั้งสองลากลับ
.
"จ้า" ^_^ ซอลมียิ้มส่ง
.
ซอลมีกะว่าจะจัดกองผ้าอีกหน่อยแล้วจะกลับบ้านละ เดี๋ยวจะมาทำตอนเช้าพรุ่งนี้แทน ตอนนี้เสร็จไปหลายส่วนละ เหลือปีนเอาผ้าขึ้นไปแขวนก็เรียบร้อย
.
ระหว่างซอลมีที่ปีนขึ้นไปแขวนป้ายผ้า อยู่ๆ ภาพก็ตัดเข้ามาในหัว ซอลมีเห็นเป็ภาพของแก๊งผู้หญิง 3 คน เมื่อดูดีๆ ก็คือแก๊งอีเจ๊นั่น และกำลังเหมือนจะทำร้ายใครซักคนอยู่ ใครกันนะเหมือนถือซองแผนงานในมือด้วย?
.
ภาพในหัวสลับกับแสงแว๊บทำซอลมีใ !
ก้าวพลาดจากบันไดตกลงมา
.
โคร่ม ! !!!
.
"ซอลมี !" คีบอมเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี จึงวิ่งไปรับซอลมีได้ทัน
.
ซอลมีกระพริบตารัวๆ เพราะความใ บวกกับอยู่ๆ ตกมาซบอกคีบอมเฉยเลยจึงงง หน้าของซอลมีแนบกับอกแผงใหญ่ๆ ของคีบอมจนได้ยินเสียงหัวใจคีบอมเต้น ตึกตัก ตึกตัก
.
เธอเป็อะไรไหม? คีบอมถามอย่างเป็ห่วง
.
"ม่ะ ไม่เป็อะไรนะ" ซอลมีตอบพร้อมรีบยันตัวลุกขึ้นมา
.
โอ๊ย !
.
"อ่าวเธอล่ะเป็อะไรมากไหม?" ซอลมีใเมื่อรู้ว่าคีบอมาเ็
.
"ไม่เป็อะไรมากหรอก" คีบอมเหมือนจะาเ็ที่ข้อเท้า เพราะแรงกระแทก
.
ซอลมีจึงช่วยพยุงตัวคีบอมไปนั่งพักที่เก้าอี้ก่อน
.
"แย่ละใกล้วันแข่งแล้วซะด้วย" ซอลมีเริ่มกังวลใจ
.
"เจ็บนิดหน่อยเอง วันสองวันก็หาย" ซอลมีนั่งยองๆ และก้มลงดูที่ข้อเท้าของคีบอมด้วยความเป็ห่วง
.
คีบอมมองมาที่ซอลมี และทำท่าเหมือนเอามือจะมาจับแขนของซอลมี แต่รุ่นพี่เปิดประตูเข้ามาพอดี คีบอมจึงชักแขนตัวเองกลับ
.
รุ่นพี่มีอะไรเหรอคะ? ซอลมีเห็นรุ่นเปิดประตูเข้ามาจึงเดินไปหา
.
"ไม่มีอะไร พี่เห็นไฟเปิดอยู่ เลยแวะเดินเข้ามาดูการจัดงานก่อนกลับบ้านหนะ ขยันจังจัดจนดึกดื่นเลยรึ" พี่ซองฮุนพูดและมองป้ายกับกองงานที่จัดไว้
.
"อ่อ มีต้องทำใหม่บางส่วนน่ะค่ะ พอดีว่าต้องเปลี่ยนแผนนิดหน่อย" ซอลมีพูดพร้อมหยิบของเก็บใส่กล่องไปด้วย
.
"เออ ! เมื่อกี้เหมือนเห็นฮองมินแว็บๆ นะ เดินสวนออกไป ตอนที่พี่เดินมานี่หละ"
.
"อ่าวเหรอคะ ไม่เห็นฮองมินเข้ามาอีกรอบเลย หรือว่าจะลืมของกันนะ"
.
ระหว่างที่ ซอลมีและรุ่นพี่ยืนคุยกัน
เมื่อมองเลยจากห้องไป ตรงทางเดินข้างนอกมีต้นไม้และทางเดินยาวๆ และในเงาต้นไม้ด้านหลัง
.
มีใครบางคนยืนแอบอยู่
.
และคนนั่นคือ ! !!....
.
.
.
โปรดติดตามตอนต่อไป >>
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
☆ จากใจผู้เขียน ☆
แวะมาคุยด้วยอีกแร๊นนนน ชอบสุดก็ตรงได้แวะมาคุย สั้นๆ กับผู้อ่านนี่ล่ะฮ่าๆ ว่าไง ผีไม่ผี เงาที่แอบหลังตรงต้นไม้ คิดว่าจะมีอะไร ไหนเดามาๆๆ มาเม้นกันเยอะๆ น้า ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ รักคนอ่านค่า ♡
705
