รักสามเรา

จื่อหลินนั่งอยู่ที่ชิงช้าคนเดียวเงียบๆ เถียนซีเดินมายื่นอะไรบางอย่างตรงหน้า จื่อหลินสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมามอง

"พี่เถียนซี นี่อะไรเหรอ"

"รับไป เห็นว่าเหมาะกับนายดี เลยถือติดมือมา"

"ตั้งใจซื้อมาให้ก็บอกเขาไป พี่จะเก๊กทำไมเนี่ย จื่อหลินกินนี่ซะ ท้องว่างหนิ"เถียนซื่อเอ่ยยื่นของกินให้จื่อหลิน

"แล้วทำไมมาด้วยกันได้เนี่ย"

"พี่น้องก็ต้องมาด้วยกัน แปลกตรงไหน"

"เ๾็๲๰าสุดๆ พี่ซีพี่จะถามอะไรก็ถามไปเถอะ แต่ผมผ่านนะ ไม่อยากให้จื่อหลินโกรธ"

"เ๹ื่๪๫แต่งงาน"

"เลื่อนไปก่อนเถอะ อาจดูเห็นแก่ตัวแต่ผมเลือกใครไม่ได้หรอก"

"ถ้างั้นเราพี่น้องก็เห็นแก่ตัว เพราะว่าไม่มีใครยอมถอยไปจากเธอได้"

"แล้วมันจะยังไงต่อเธอ พวกเราจะโอเคเหรอ"

"มันไม่โอเค๻ั้๫แ๻่ ตอนพี่กับน้องชอบคนๆเดียวกันแล้ว"

"ใครใช้ให้เราเกิดมาสองคน แล้วมีเธอแค่คนเดียวล่ะ"เถียนซื่อพูดยิ้มๆ

"แล้วโอเคเหรอที่ต้องมีแฟน หรือมีอะไรกับคนเดียวกัน"

"ฉันไม่ทะเลาะกับอาซื่อ หรือแม้กระทั่งจะทะเลาะกับนาย"

"แต่ว่า..."

"เราสองคนจะปล่อยให้เธอคิด จะไม่ยังคับให้เธอเลือกเด็ดขาด"

"แต่ถ้าคำตอบยังเป็๞เหมือนเดิม ก็แค่อยู่กันสามคน"

"ขอแค่นิดเดียว อย่ารักใครมากหรือน้อยไปกว่ากันก็พอ"

"ตระกะพี่น้องอย่างเรา อาจจะดูป่วยนะ แต่ก็มีแค่นี้ต้องเลือกถ้าเลือกไม่ได้ก็อยู่ด้วยกันสามคน"

"หรือจะเสียเราไปทั้งคู่ เธอก็เลือกเองเลย"

"แต่ว่า สายตาคนจะมองเรายังไง"

"พี่ซี พี่คิดว่ายังไงครับ"

"สายตาคนอื่น เขาจะมองยังไงก็เป็๞อีกเ๹ื่๪๫"

"เราพี่น้องน่ะมีวิธีรับมือ อีกอย่างคนที่มองเข้ามาเขาก็ไม่ได้หาเลี้ยงเราด้วย"

"เก็บเอาไปคิดดูไม่รีบ พี่ไปประชุมก่อน อาซื่อนายอยู่กับจื่อหลิน"

"ครับ"เถียนซื่อนั่งลงตรงชิงช้าข้างๆ