ทะลุมิติมาเป็นอัจฉริยะหน้าตาย ดันโป๊ะแตกกระจายเพราะเสียงในหัว

        “ครั้งแรกที่พาคนอื่นมา... แปลกจริงแฮะ...”

        หัวคิ้วของจี้ทิงขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็นเขาเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองไปรอบๆ คล้ายกำลังพยายามค้นหาคำตอบ

        ร้านอาหารสไตล์โฮมเมดเจ้าของร้านแซ่เสิ่น ข้าวหน้าหมูทอด... [ที่นี่คือเรือนไม้แห่งเมฆหมอกงั้นเหรอ?]

        จี้เยี่ยนจื๋อได้ยินเสียงนั้นก็รู้สึกประหลาดใจเสิ่นมู่หลานยังไม่ได้เอ่ยถึงชื่อร้านเลยแม้แต่นิดแล้วจี้ทิงไปรู้ชื่อร้านที่ตั้งตามใจชอบแบบนี้มาจากไหนกัน

         [ทำไมมันถึงไม่เหมือนเดิมอีกแล้วล่ะ] แววตาจี้ทิงลุกลนซ่อนความฉงนเอาไว้[คนแรกที่จี้เยี่ยนจื๋อควรจะพามาที่นี่ ไม่ใช่หลิงซีหรอกเหรอ?]

        อะไรคือไม่เหมือนเดิมแล้วเรื่องนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับหลิงซีกัน?

        จี้เยี่ยนจื๋อไม่เข้าใจว่าทำไมจี้ทิงถึงมีความคิดประหลาดๆแบบนี้อยู่เรื่อย หรือว่าการที่เขาจะพาใครมาที่นี่มันต้องถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าด้วยหรือไง?

        เสิ่นมู่หลานไม่คาดคิดว่ามุกตลกของตนจะทำให้บรรยากาศกร่อยลงไปเสียอย่างนั้นคำพูดเขามันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยเหรอทำไมสองพี่น้องคู่นี้ถึงได้ทำหน้าครุ่นคิดเหมือนกันไปหมด

        ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้หาคำตอบเสียงสัญญาณเตือนก็ดังขัดจังหวะขึ้น เสิ่นมู่หลานชะงักไปครู่หนึ่ง“อ๊ะ น้ำมันที่ฉันตั้งไฟไว้!”

        เมื่อเขาผละจากไปห้องโถงด้านหน้าก็ตกอยู่ในความเงียบงันทันที

        ผ่านไปครู่ใหญ่จี้เยี่ยนจื๋อก็เป็นฝ่ายทนไม่ไหวจนต้องเปิดปากถามก่อน“เจ้าหูน้อยจี้ นายกำลังคิดอะไรอยู่?”

        จี้ทิงดึงสติกลับมาก่อนจะสบตาเขาแล้วเอ่ยถาม “ผมกำลังคิดว่าทำไมพี่ถึงพาผมมากินข้าวที่นี่”

        “ก็เพราะฉันอยากกิน และนายก็บังเอิญอยู่บนรถฉันพอดี” จี้เยี่ยนจื๋อตอบด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นและเต็มไปด้วยการประชดประชัน“ทำไม หรือนายอยากจะให้ฉันถีบส่งนายลงระหว่างทางหรือไง?”

        จี้ทิงเม้มริมฝีปากเขารู้สึกลึกๆ ว่าจี้เยี่ยนจื๋อกำลังเลี่ยงตอบคำถามของเขา แต่พอคิดดูอีกทีเขาก็อาจจะคิดมากไปเอง

         [บางทีจี้เยี่ยนจื๋ออาจจะแค่อยากกินข้าวร้านนี้จริงๆ ก็ได้]

        จี้เยี่ยนจื๋อกัดฟันระงับอารมณ์พลางผ่อนลมหายใจทิ้งหมอนี่มันซื่อบื้อจริงๆ

        ไม่นานนักเสิ่นมู่หลานก็โผล่ออกมาจากครัวอีกครั้ง “พวกนายนั่งจ้องกันไปมาก็คงเบื่อแย่ฉันมีเครื่อง PS5 อยู่ตรงนั้น ไปเล่นเกมรอสิ”

        จี้เยี่ยนจื๋อทำหน้าเอือมระอา“นายทำแบบนี้จะปรุงอาหารให้อร่อยได้ยังไง?”

        “นายก็เคยกินแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้ารังเกียจแล้วจะมาทำไมล่ะ?”

        เสิ่นมู่หลานพูดพลางเดินไปที่หน้าโทรทัศน์เปิดเครื่องแล้วโยนจอยเล่นเกมให้ทั้งคู่คนละอันแถมยังช่วยเลือกเกมให้อย่างเสร็จสรรพ “ลองเล่น UFC5 [1] ดูสิ สนุกมากนะ เกมแนวต่อสู้เนี่ยสะใจสุดๆ”

        “ผมไม่...” จี้ทิงกำลังจะบอกว่าเขาเล่นไม่เป็นแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นชอบเล่นเกมมาก แถมยังเล่นเก่งเสียด้วย

        เขาหันไปมองจี้เยี่ยนจื๋อเดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธแต่ผิดคาดที่จี้เยี่ยนจื๋อกลับลุกขึ้นถอดเสื้อโค้ทออกแล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟา

        จี้เยี่ยนจื๋อถือจอยเลือกตัวละครแต่จนกระทั่งเวลานับถอยหลังจะหมดลง ตัวเลือกของจี้ทิงกลับยังนิ่งสนิท

        เขาหันไปมองและเห็นอีกฝ่ายยังคงนั่งแหมะอยู่บนเก้าอี้ทรงสูง “เหม่ออะไรของนายมานี่สิ”

        จี้ทิงถอนหายใจออกมาจนเห็นได้ชัดก่อนจะจำใจลุกไปนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เขา

        ภาพบนหน้าจอพลันมืดลงก่อนที่แสงไฟสปอตไลต์จะสาดส่องไปทั่วสนามมวยที่มีผู้ชมร่วมหมื่นชีวิต

        ตัวละคร‘หลี่เสี่ยวหลง’ ที่จี้เยี่ยนจื๋อเลือกไว้สวมนวมก้าวออกมาจากอุโมงค์ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังสนั่นปานคลื่นยักษ์ก้าวเข้าสู่สังเวียนกรงแปดเหลี่ยม

        จี้ทิงเลือกตัวละครไม่ทันระบบจึงสุ่มนักชกผิวสีมาให้ข้อมูลที่เด้งขึ้นมาตรงมุมซ้ายล่างระบุว่าเป็นราชาหมัดเหล็ก‘ไมค์ ไทสัน’

        เขาก้มลงมองปุ่มบนจอยทว่ายังไม่ทันจะทำความเข้าใจวิธีบังคับ เสียงระฆังบนเวทีก็ดังขึ้นเสียก่อน

        ภาพในจอแสดงให้เห็นกรรมการสะบัดมือลงเป็นสัญญาณหลี่เสี่ยวหลงพุ่งตัวเข้าหาทันทีรัวหมัดชุดใส่หน้าไทสันจนยับเยิน

        “กดป้องกันสิ?” จี้เยี่ยนจื๋อเอ่ยพลางรัวนิ้วกดปุ่มอย่างชำนาญ

        จี้ทิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปุ่มป้องกันคือปุ่มไหนพอเขาก้มลงมอง หลี่เสี่ยวหลงก็ใช้เข่าลอยกระแทกจนพลังชีวิตของไทสันลดฮวบ

        “รอเดี๋ยวสิ ผมยังหาไม่เจอเลย” จี้ทิงมองสลับระหว่างจอยกับหน้าจอแล้วเริ่มกดมั่วซั่วจนบังเอิญไปโดนปุ่มที่ทำให้ไทสันเตะตัดข้างออกไปหนึ่งที

        หลี่เสี่ยวหลงยกแขนขึ้นบล็อกได้อย่างทันท่วงทีจี้เยี่ยนจื๋อกระตุกยิ้มที่มุมปาก “อ้อนวอนฉันสิถ้าอ้อนวอนแล้วฉันอาจจะรอนะ”

        จี้ทิงตวัดสายตามองเขาอย่างรวดเร็วจี้เยี่ยนจื๋อรับรู้ได้ผ่านหางตา “เมื่อกี้นายถลึงตาใส่ฉันงั้นเหรอ?”

        “เปล่าครับ”

        เปล่างั้นเหรอ...จี้เยี่ยนจื๋อกดปุ่มคอมโบหลี่เสี่ยวหลงค้ำมือกับพื้นแล้วเหวี่ยงขาเตะเข้าที่ศีรษะของไทสันอย่างจัง

        กริ๊งๆๆ![รอบแรก ไทสัน K.O.]

        ...

        ครึ่งชั่วโมงต่อมาเสิ่นมู่หลานเดินถือจานข้าวแกงกะหรี่ร้อนๆ ออกมา “สูตรลับเฉพาะของฉันข้าวหน้าหมูทอดแกงกะหรี่หอมๆ เสร็จแล้วจ้า”

        เขาตะโกนเรียกแต่สองพี่น้องกลับไม่มีใครเหลียวหลังกลับมามองเลยแม้แต่นิดสมาธิทั้งหมดของทั้งคู่จดจ่ออยู่กับเกม

        เสิ่นมู่หลานหัวเราะออกมาอย่างขำขันเดินเข้าไปนั่งลงบนพนักพิงโซฟาข้างๆ จี้ทิง “เด็กๆ จ๊ะกินข้าวเสร็จก่อนแล้วค่อยเล่นได้ไหม?”

        “...”

        “...”

        สิ่งที่ตอบกลับมาคือความว่างเปล่าการแข่งขันบนหน้าจอกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือดจี้เยี่ยนจื๋อกำลังกดจี้ทิงลงกับพื้นแล้วรัวหมัดใส่ไม่ยั้ง

        “เร็วเข้าๆ เสี่ยวทิง ลุกขึ้นสิ ล็อกแขนเขาไว้!”

        “เสิ่นมู่หลาน หุบปากไปเลย” จี้เยี่ยนจื๋อสั่งห้ามไม่ให้อีกฝ่ายช่วยบอกเทคนิค

        ยิ่งสั่งเหมือนยิ่งยุเสิ่นมู่หลานเอื้อมมือไปกุมมือจี้ทิงที่ถือจอยไว้แล้วช่วยบังคับเพื่อรุมจัดการจี้เยี่ยนจื๋อ

        ตัวละครคอเนอร์ในจอพลิกตัวหลบจากการกดทับของหลี่เสี่ยวหลงพอตั้งหลักได้ก็ชกเข้าที่ปลายคางทันที

        เสิ่นมู่หลานเล่นเกมนี้มาสองเดือนแล้วย่อมมีการบังคับที่ลื่นไหลกว่าจี้เยี่ยนจื๋อ หลังจากการปะทะกันหลายกระบวนท่าจบลงที่ลูกเหวี่ยงหมัดครั้งสุดท้ายจากนั้นตัวละครของจี้เยี่ยนจื๋อก็ล้มลงนอนแผ่หลากับพื้น

        “เย่!” เสิ่นมู่หลานโห่ร้องด้วยความดีใจก่อนจะโอบรอบคอจี้ทิงอย่างเป็นธรรมชาติพลางยีหัวเขาเล่น “เสี่ยวทิงพวกเราชนะแล้ว!”

        จี้ทิงไม่ชินกับการแสดงความใกล้ชิดระดับนี้เขาตั้งท่าจะแกะมืออีกฝ่ายออกทว่าน้ำเสียงเย็นเฉียบที่บาดลึกถึงกระดูกของจี้เยี่ยนจื๋อก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน“เสิ่นมู่หลาน นายอยากตายนักใช่ไหม?”

        เสิ่นมู่หลานชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะพรืดออกมา “อะไรกัน แค่นี้เองเล่นแพ้แล้วพาลเหรอ ทำไมล่ะ ทีพี่อย่างนายยังกดเสี่ยวทิงลงไปอัดได้แล้วทำไมฉันจะช่วยคนอ่อนแอกว่าไม่ได้หรือ?”

        มันก็แค่เกมจี้เยี่ยนจื๋อไม่เคยเก็บมาเป็นอารมณ์อยู่แล้ว แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้เขาถึงรู้สึกว่าไอ้หมอนี่มันขวางหูขวางตานัก

        เสิ่นมู่หลานยังไม่รู้ตัวว่าขาข้างหนึ่งกำลังเหยียบลงบนกับระเบิดเขาแสร้งทำเป็นเอียงหน้ามาหาจี้ทิง “จริงไหมล่ะเสี่ยวทิง”

        จี้ทิงไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไรเพียงแต่มองไปที่จี้เยี่ยนจื๋อแล้วเอ่ยว่า “เมื่อกี้พี่ชนะมาตลอดเลยนะพี่แพ้แค่รอบย่อยรอบเดียวเอง”

        แววตาที่ลึกซึ้งของจี้เยี่ยนจื๋อพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที“นายก็คิดว่าฉันแพ้แล้วพาลเหมือนกันใช่ไหม?”

        เสิ่นมู่หลานทำเป็นแอบหลังจี้ทิงพลางพูดว่า“แย่แล้วๆ พี่ชายนายโกรธจริงแล้วล่ะ”

        จี้เยี่ยนจื๋อหมดความอดทนในที่สุดเขาหุนหันลุกขึ้นอ้อมไปหลังโซฟากระชากคอเสื้อด้านหลังของเสิ่นมู่หลานแล้วดึงให้ออกห่างจากจี้ทิงทันที

        เมื่อเห็นทั้งสองคนเวิ่งไปยังห้องด้านหลังจี้ทิงก็กะพริบตาปริบๆ “ข้าวจะเย็นหมดแล้วพวกพี่จะไปไหนกัน?”

        เสิ่นมู่หลานยื่นมือออกมาอย่างโอเวอร์คล้ายจะขอความช่วยเหลือ“พี่ชายนายจะลงสังเวียน UFC ของจริงกับฉันแล้วเสี่ยวทิงช่วยด้วย!”

        สิ้นเสียงนั้นจี้เยี่ยนจื๋อก็ผลักเขาเข้าไปในห้อง แล้วกระแทกประตูปิดเสียงดังปัง

        เขาหยิบแผ่นทิชชู่ฆ่าเชื้อออกมาเช็ดมือแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “มานี่ กินข้าว”

        ทว่าในตอนที่จี้ทิงกำลังจะเดินไปหานั้นประตูก็ถูกเสิ่นมู่หลานกระชากเปิดออกอีกครั้ง

        เขาโผล่หน้าออกมาด้วยสีหน้าแฝงความนัยพลางมองจี้เยี่ยนจื๋อที่ทำตัวผิดปกติ“นี่ ถามจริงๆ เถอะ หมอนี่ใช่จี้ทิง น้องชายนายจริงๆ หรือเปล่า?”

        เชิงอรรถ

         [1]เกม UFC 5 คือเกมจำลองการต่อสู้ศิลปะป้องกันตัวแบบผสมผสาน(MMA) ล่าสุด พัฒนาโดย EA Vancouver โดยเน้นความสมจริงขั้นสูงสุดด้วยเอนจิ้นFrostbite ภาพกราฟิกสวยงามระบบความเสียหายใหม่ที่ส่งผลต่อการเล่นจริง