พักเที่ยง
ที่โรงอาหารเรือนกระจก
วันนี้ดอกไม้ประจำฤดูก็ยังผลิบาน แข็งขันเหมือนเดิม
โรงอาหารคึกคัก คลาคล่ำไปด้วยเหล่านักเรียน และบรรดาคุณครู
เหล่าเชฟและพ่อครัวต่างก็วุ่นวายไปกับการเตรียมอาหาร เพื่อตอบสนองต่อบรรดาผู้คนที่หิวโหยเหล่านี้
ตัวผมกับไฮดริค
เราทั้งสองกำลังนั่งอยู่ในโรงอาหารนี้ บริเวณชั้นหนึ่ง ติดกับบานกระจกใส ที่เผยให้เห็นภาพวิวทิวทัศน์ของสวนต้นไม้ด้านนอก โต๊ะที่เรานั่งรายล้อมไปด้วยหมู่กระถางดอกไม้ประดับประจำฤดูที่กล่าวไปข้างต้น
มื้อเที่ยงของพวกเรา เป็เมนูเบาท้อง ปริมาณไม่มาก แค่พออิ่ม
สเต็กเนื้อวัว พายตับ แซนด์วิชแซลมอน
ตามด้วยของหวาน เป็ช็อตเค้กเบอร์รีสามชนิด หน้าผลไม้และช็อคโกแลต สีสันสวยสดน่าทาน จัดวางเป็หอคอยขนาดใหญ่มโหฬารบนจาน (ไฮดริคเป็คนสั่งชุดนี้)
เคียงคู่กับ ชาอัสสัมร้อนใส่นม เพื่อจิบคู่กันกับของหวาน
มีเมดรวบผมทรงหางม้าสีดำ หน้าตาสวยสด สไตล์คุณพี่สาว คอยรินน้ำชาให้พวกเราด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอยู่ข้างๆ (แม้เธอจะเดินไปรินน้ำชาให้ไฮดริคเสร็จแล้ว ก็ยังเลือกที่จะกลับมายืนอยู่ข้างๆฝั่งผม)
พวกเราที่ทานอาหารจานหลักเสร็จแล้ว และกำลังลิ้มรสของหวานไปพร้อมกับคุยเล่นกันไปพลางๆ เพื่อฆ่าเวลาอยู่นั้น
“อ้ะ! โยฮัน ไฮดริค”
น้ำเสียงของสาวน้อยหวานสดใส ที่พวกเรารู้จักกันดีเอ่ยปากทัก
“แองจี้”
เธอที่กำลังเดินผ่านแล้วเห็นพวกเราพอดี เอ่ยปากทักและตรงมาหาพวกเรา
“ทานอาหารกันเสร็จแล้วเหรอ”
เธอยืนอยู่ข้างโต๊ะและเอ่ยถามพวกเรา
“อื้อ อาหารหลักน่ะนะ ตอนนี้กำลังจัดการของหวานกองพูนนี่อยู่”
“แองจี้ สนใจทานด้วยกันไหมครับ พวกผมเริ่มแน่นท้องกันแล้ว” ไฮดริคเอ่ยชวน
“เอ๋ แต่มันเป็ขนมของพวกเธอนี่นา มันจะดูไม่ดีเอานะ”
เธอดูลังเล แต่ไม่มีท่าทีปฏิเสธ
[ปากไม่ค่อยตรงกับใจเลยนะ เอ...แต่ว่าน่าแปลก]
“แองจี้ทานเสร็จแล้วเหรอ เร็วจังเลยนะ พักเที่ยงเพิ่งผ่านมาได้แค่ 15 นาทีเอง”
ผมถามเธอ
“อะอืม วันนี้ไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่น่ะ”
เธอยิ้มตอบ
เพราะปกติ ขุนนางเด็กผู้หญิงจะใช้เวลาอยู่ในโรงอาหารนานที่สุด ก็ไม่มีอะไรมาก หมดเวลาไปด้วยการนั่งคุยเรื่อยเปื่อยกัน และที่มากที่สุดคือของหวาน ที่สั่งมาเติมกันได้เรื่อยๆ
แองจี้เองก็เป็ขุนนางที่นั่งอยู่ชั้นสอง ไม่น่าจะลงมาชั้นล่าง และกำลังเดินออกไปได้เร็วขนาดนี้...และที่สำคัญ
“วันนี้ไม่เห็นอยู่กับเจนนี่เหมือนทุกทีนี่ เธอไปไหนเหรอ”
เธออยู่ตัวคนเดียว ไม่เหมือนทุกที
“วันนี้เธอลาป่วยน่ะ”
“งั้นเหรอครับ”
[อืม อย่างที่คิดไว้เลย เห็นมาั้แ่วันปฐมนิเทศแล้ว ผ่านท่าทีของกรรมการทดสอบ ที่แสดงใบหน้ากลัวแองจี้ออกมา...ดูเหมือนทาเลนท์ ‘เนตริญญา’ ของแองจี้ ในสายตาบางคนและบางกลุ่ม อันที่จริงคือพวกขุนนางส่วนใหญ่ มันจะเป็ความสามารถที่น่าหวาดกลัว ชวนให้รู้สึกรังเกียจมาก ก็คงไม่ต่างจาก คนเห็นผีได้ในโลกเก่าเราล่ะมั้ง ลองมีคนที่บอกว่าเห็นคนตายอยู่ข้างๆเราสิ เป็ใครก็กลัวทั้งนั้น แองจี้จึงไม่ต่างอะไรกับตัวประหลาดในสายตาของพวกขุนนางคนอื่นๆ ทั้งที่มันก็เป็แค่ ความสามารถพิเศษเหมือนสกิลทั่วไปแท้ๆนะ]
“ไหนๆก็อุตส่าห์เจอกันแล้ว มานั่งทานและคุยเล่นด้วยกันเถอะ คุณพี่สาวครับ ผมขอชุดแบบเดียวกับผม แต่ลดปริมาณลงครึ่งหนึ่ง ให้เลดี้ท่านนี้หน่อยนะครับ”
ผมหันไปบอกเมดพี่สาว เธอรับทราบและเดินจากไป
“แหม โยฮันนี่ละก็ แบบนี้ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้น่ะสิ”
เธอดูหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้มีสีหน้าบึ้งตึง
“ก็ผมไม่อยากให้ปฏิเสธนี่”
ผมหันไปยิ้มบอกเธอ
จากนั้นก็ลุกขึ้น ดึงเก้าอี้ที่อยู่ข้างผมออกมา ผายมือเป็เชิงต้อนรับ ให้เลดี้แองจี้มานั่งข้างๆผม
เธอตอบรับคำเชื้อเชิญ
ตำแหน่งที่เธอนั่งคือด้านในติดกับบานกระจก
“นี่รู้แล้วใช่มั้ย ว่าคาบบ่ายพวกเราห้อง B กับห้อง C ของพวกเธอ จะใช้สนามทดสอบร่วมกัน”
“หือ เพิ่งรู้นี่แหละ” ผมจิบน้ำชาก่อนหันไปบอกเธอ
“นั่นสิ ครูอีวานไม่เห็นบอกเลย” ไฮดริคกล่าวเสริม
“เค้าคงลืมล่ะมั้ง การฝึกปฏิบัติ ‘วัดธาตุของเวทมนตร์’ จะทำร่วมกันสองห้องเลย เพื่อเป็การประหยัดเวลาน่ะ” แองจี้บอก
[อ่า เื่นี้ค่อนข้างสำคัญ ครูนั่นดันลืมแจ้งก่อนได้ยังไงกัน] ผมบ่นในใจ
“ตื่นเต้นจังเนอะ ที่พวกเราจะได้รู้ว่าตนเองจะมีธาตุอะไร และเวทมนตร์แบบไหนที่จะเป็เวทประจำตัวพวกเรา” แองจี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“นั่นสินะ พวกเราจะมีธาตุอะไรกันนะ นี่ไฮดริค ถ้าเป็นายอยากมีธาตุอะไรเหรอ”
“ผมเหรอ ไม่รู้หรอก...ผมชอบต้นไม้ แสงแดด กับเหล่าสัตว์น้อย อืม ถ้ามีธาตุต้นไม้ก็คงดี” เค้าพูดจบก็ยัดเค้กเข้าปาก
“พูดแบบนั้นก็ต้องธาตุทั้งห้าเลยนะ เพราะต้นไม้ในหนังสือโบราณบางเล่มบอกว่า มันคือตัวเทนแห่งธาตุทั้งห้า” ผมยกชาขึ้นมาจิบตาม
“เป็แบบนั้นเหรอ” เค้าจิบน้ำชาตาม
“อะ...คะคือว่า!”
มีเสียงของสาวน้อยที่ฟังดูขาดความมั่นใจ ดังขึ้นมาที่ข้างโต๊ะพวกเรา
พวกเราหันสายตาไปมองแหล่งที่มาของเสียง
เป็เด็กผู้หญิงอายุรุ่นเดียวกับพวกเรา ถักเปีย ผมสีน้ำตาลอ่อน กำลังยืนกอดแขนข้างหนึ่ง ก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่หันหน้าและลำตัวมาทางผม ที่นั่งอยู่ริมนอกสุดของโต๊ะ
“ท่านโยฮัน ใช่มั้ยคะ” เธอถามผม
“ใช่ครับ มีธุระอะไรกับผมเหรอ” ผมวางถ้วยน้ำชาลงบนจานรอง
[อ่า มาจนได้สินะ]
“คือว่า ดะดิฉัน มีเื่อยากคุยกับท่านค่ะ...ระรบกวนไปเจอกันที่หลังหอประชุม...ได้ไหมคะ”
เธอพูดบอกผมด้วยความพยายามน่าดู
พอเธอพูดจบ แองจี้ดูมีปฏิกิริยากับคำว่า “หลังหอประชุม” ที่เธอคนนี้พูดมาก ตาเบิกโต คิ้วเลิกขึ้น ท่าทางใน่าดู
“ตอนนี้เลยเหรอ”
“ค่ะ!”
“...ตกลงครับ ล่วงหน้าไปก่อนเลย เดี๋ยวผมตามไป”
พูดจบเธอก็รีบหุนหันวิ่งออกไป
ผมถอนหายใจ
“ก็...อย่างทุกทีแหละ ผมต้องขอตัวก่อน แล้วเจอกันที่สนามทดสอบนะ”
ผมหันมาบอกทั้งสอง แล้วกำลังจะเก็บจานอาหารทั้งหมดของตัวเอง ไปไว้ยังที่ล้างจาน
(ชั้นหนึ่งจะมีบริการคนทำความสะอาดจานข้าวที่ทานเสร็จแล้วให้ แต่ต้องเอาไปวางในจุดที่กำหนด แต่กับชั้น 2 ขึ้นไป จะมีแม่บ้าน พ่อบ้าน ตามไปเก็บและทำความสะอาดให้ถึงโต๊ะ เหล่าลูกขุนนางไม่ต้องบริการตนเองให้เหนื่อยแรง)
“อ๊ะ! ไม่เป็ไร เดี๋ยวผมเก็บให้เอง นายรีบไปเถอะ เดี๋ยวเธอคนนั้นจะรอนาน อากาศยิ่งร้อนๆอยู่ด้วย”
ไฮดริคเอ่ยปากเช่นนั้น เมื่อเห็นท่าทีของผม
“งั้นเหรอ ขอบใจนะ”
ผมกล่าวขอบคุณ แล้ววางเงินลงบนโต๊ะ ในส่วนของผมและแองจี้ จากนั้นก็เดินจากไป เหลือเพียงไฮดริคกับแองจี้นั่งกันอยู่สองคน
หนุ่มน้อยไฮเดลริค ลงมือจัดการขนมหวานส่วนของตนเองต่อ อย่างไม่รีบร้อน
แองจี้ที่นั่งเงียบไปชั่วครู่ ก็หันมาทางเด็กหนุ่ม และเอ่ยปากถาม
“นี่ ไฮดริค ที่ว่า “อย่างทุกที” นี่ หมายความว่ายังไงเหรอ?”
“หือ อ้อ โยฮันมักจะโดนเด็กผู้หญิง เรียกไปคุยด้วยแบบนี้ทุกทีนั่นแหละ เป็ปกติไปแล้ว”
หนุ่มน้อยทานของหวานอย่างไม่รีบร้อน ด้วยจังหวะคงที่
“ทุกที? เป็ปกติ?”
“อื้อ วันละสามครั้งเลยมั้ง”
“สะ สามครั้งเลยเหรอ!? ั้แ่เมื่อไหร่”
“ั้แ่เริ่มเรียนวันแรกแล้ว หลังปฐมนิเทศนั่นแหละ”
“ั้แ่วันนั้น มันตั้งกว่า 1 สัปดาห์เลยนี่!”
“อื้อ”
ไฮเดลริคพักจากเคี้ยวขนม แล้วจิบน้ำชาตาม
แองจี้เงียบไปชั่วครู่
“แล้วเธอรู้หรือเปล่า ว่าโยฮันโดนเรียกไปคุยเื่อะไร ที่ “หลังหอประชุม” นั่นน่ะ”
“อือ ผมเองก็ไม่มั่นใจหรอก ถามโยฮันเค้าก็บอกว่า “มันจะเสียมารยาทนะ เื่ส่วนตัวของผู้หญิง พวกเธอคงไม่อยากให้คนอื่นรู้” เค้าว่าเงี้ย ผมเลยเดาว่าคงเรียกไป ปรึกษาเื่ทุกข์ใจ เป็การส่วนตัวล่ะมั้ง เหมือนกับที่ผมเคยทำกับโยฮันมาตลอดตอนโรงเรียนเด็กกิฟท์น่ะ ทาเลนท์ของโยฮัน สงสัยเื่อะไรก็ตอบได้หมดแหละ”
หนุ่มน้อยไฮเดลริคส่งรอยยิ้มที่แสนใสซื่อให้แองจี้ แล้วทานขนมต่อ
“เหรอ คิดแบบนั้นเหรอ”
แองจี้ก็เพียงตอบกลับไปเช่นนั้น
แต่ในใจเธอรู้ดี ถึงเื่ที่เหล่าเด็กสาวทุกคนจะพูดกับโยฮัน
เพราะหลังหอประชุม คือสถานที่โด่งดังในบรรดาเด็กผู้หญิง ที่รู้กันทุกคน แม้แต่ขุนนาง
มันขึ้นชื่อในเื่ เป็จุดสารภาพรัก กับคนที่ชอบ
“ของว่างได้แล้วค่า~”
พี่สาวเมดผมหางม้า ยกของว่างกับชุดน้ำชามาเสิร์ฟให้ ด้วยท่าทางร่าเริง
แต่ดูจะชะงักเล็กน้อย เมื่อไม่เห็นเด็กหนุ่มผมเงินนั่งอยู่ที่โต๊ะ
แองจี้เหลือบมองไปยังบรรดาขนมเค้ก แล้วคว้ามา
ยัดเข้าปาก ก้มหน้าเคี้ยว ง่ำง่ำ แบบเงียบๆ
จากนั้นเหมือนคิดอะไรได้ จึงเงยหน้าขึ้นไปหาไฮเดลริค แล้วถาม
“นี่ พวกเธอสองคน ปกติอยู่ด้วยกันตลอดถูกไหม แล้วเวลาเลิกเรียนกลับด้วยกันเหรอ”
“อื้อ ก็ใช่แหละ ตอนเลิกเรียนเราก็กลับด้วยกัน แต่ผมกับโยฮันไม่อยากยืนรอคิวรถม้า ปกติแล้วก็จะไปหอหนังสือ ไม่ก็มาหาของว่างทานกัน เพื่อฆ่าเวลาประมาณหนึ่งถึงสองชั่วโมงประจำแหละ”
แองจี้เมื่อได้ยิน ก็เหมือนตัดสินใจอะไรได้ จึงกล่าวออกไปว่า
“ไฮดริค ฉันมีเื่จะขอร้อง...”
่บ่าย
ที่สนามทดสอบสนามฝึกในโรงเรียนนี้จะแบ่งออกเป็สองฝั่ง
คือฝั่งฤดูร้อน และฝั่งฤดูหนาว
ฝั่งฤดูร้อนเป็สนามกลางแจ้ง รายล้อมด้วยต้นเชอรี่ ที่จะออกดอกสีชมพูบานเต็มต้น หรือที่รู้จักกันในชื่อ ต้นซากุระนั่นแหละ สีสันสวยตระการตามากในฤดูใบไม้ผลิ
ฝั่งฤดูหนาวเป็สนามในร่ม มีโดมคลุมอยู่ กำแพงเป็บานกระจก ที่มองทะลุเห็นรอบนอกได้ และรอบสนามก็มีต้นเมเปิ้ลขึ้นปลูกอยู่อย่างเป็ระเบียบ ใบไม้สีแดงที่ร่วงโรยในฤดูใบไม้ร่วง ชวนให้ได้บรรยากาศต้อนรับลมหนาวได้ดีเยี่ยม
พวกเรามาฝึกปฏิบัติวัดธาตุของเวทมนตร์ ที่สนามฝั่งฤดูหนาวนี้ แม้ตอนนี้จะยังเป็่ฤดูใบไม้ผลิอยู่
ในครั้งนี้ไม่เหมือนวันปฐมนิเทศ
ไม่ได้ให้นักเรียนแยกกันไปตามห้องส่วนตัว แต่ให้มาทดสอบรวมกันที่สนามใหญ่เลย
ประชากรของทั้งสองห้อง จึงมากระจุกรวมกันอยู่ในสนาม แต่ก็ไม่ได้เบียดมิดชิดกัน เพราะสนามกว้างพอที่จะบรรจุนักเรียนทั้งหมดสามชั้นปี ั้แ่เกรด 1 ยัน เกรด 3 ได้อยู่แล้ว
ถึงจะบอกว่ารวมกันสองห้อง ทว่าเห็นการแบ่งฝั่งอย่างชัดเจน
เพราะห้อง B เป็ห้องของขุนนาง
คติของขุนนางคือ ไม่เอาตัวเองไปรวมกับสามัญชนเด็ดขาด
จึงเห็นประชากรนักเรียนแยกเป็สองกลุ่มเด่นชัด
ไม่ปล่อยให้เสียเวลา คุณครูที่เห็นว่านักเรียนมากันครบแล้วก็กล่าวทักทาย และเริ่มการทดสอบ
คุณครูที่ขึ้นมากล่าวคือ ครูที่รับผิดชอบวิชาเวทมนตร์ของห้อง B
เป็ครูที่ตัวใหญ่ ริมฝีปากหนา ผมสั้นสีดำ
ชื่อครู แฮริส แมคฮันท์
“ทุกคนคงเข้าใจเื่ธาตุของมานากันแล้ว ต่อจากนี้จะให้ทุกคนวัดคุณสมบัติของมานาตนเอง วิธีที่ใช้ทดสอบนั้นมีอยู่ด้วยกันหลายวิธี แต่ที่จักรวรรดินี้ เราจะใช้ต้นไม้ในการทดสอบ”
[ต้นไม้เหรอ]
แล้วเหล่าเ้าหน้าที่ในเครื่องแบบ ก็ค่อยๆพากันยกกระถางที่มีต้นไม้อยู่ ออกมาวางเบื้องหน้าพวกเรา
“พวกนี้คือต้นเชอรี่ เป็ต้นไม้ที่จะใช้ทดสอบพวกเธอ”
ต้นเชอรี่พวกนี้สูงไม่มาก พอๆกับผู้ใหญ่ชายหนึ่งคน มีใบสีเขียวเต็มต้น ดูสุขภาพดี และที่สำคัญ ผมมองผ่านๆรู้สึกเหมือนทุกต้นจะมีจำนวนใบเท่ากันหมดเลย นี่เป็ฤดูใบไม้ผลิ ต้นพวกนี้ควรจะมีดอกได้แล้ว คงโดนเด็ดดอกออกหมดต้นด้วย
“สำหรับวิธีการทดสอบที่พวกเธอต้องทำก็คือ ให้จินตนาการว่า ปล่อยมานาจากมือเข้าไปที่ต้นไม้พวกนี้ก็พอ แล้วต้นพวกนี้จะแสดงผลลัพธ์ของธาตุมานาให้เห็นเอง”
[อ๋อ เพราะแบบนั้นเลยต้องเรียนการควบคุมมานามาก่อนสินะ เพื่อให้ส่งไปยังต้นไม้ได้]
“ผลลัพธ์ที่แสดงออกมา จะขึ้นกับธาตุที่ปล่อยออกไป จะอธิบายตอนนี้ก็คงจะเสียเวลา และก็ไม่จำเป็ต้องจดจำกันด้วย เอาเป็ว่า ทดสอบกันให้เห็นไปเลยดีกว่า แล้วทางเ้าหน้าที่จะแจ้งให้พวกเธอทราบเอง”
ต้นเชอรี่ที่ยกออกมามี 5 ต้น แต่ไม่ได้มีแค่นี้ ยังมีต้นในกระถางอื่นๆอยู่อีกด้านหลัง
คุณครูจัดการแบ่งนักเรียนออกเป็ 5 แถว
ก่อนที่จะเริ่มทดสอบ คุณครูอีวานก็กล่าวออกมาว่า
“เอ่อ การทดสอบนี้เป็การทดสอบที่ค่อนข้างเฉพาะทางของนักเวท และถึงแม้ต้นเชอรี่จะเพียงพอกับนักเรียนทั้งชั้นปี แต่ถ้าเป็ไปได้ ก็อยากจะประหยัดต้นพวกนี้เอาไว้ ดังนั้นใครที่คิดว่าตนเองไม่เหมาะแก่การเป็นักเวท หรือไม่มีความสนใจในการใช้เวทมนตร์ก็อนุญาติให้วันนี้พอแค่นี้ รู้เพียงแค่ทฤษฎีก็เพียงพอแล้ว ทางผู้อำนวยการอนุญาติให้พวกเธอมีอิสระในครึ่งบ่ายได้”
พอครูประกาศแบบนั้น ก็มีนักเรียนกว่าครึ่งโห่ร้องยินดี และเดินออกไปจากสนามทดสอบ
ในตอนนี้จึงเหลือแค่นักเรียนที่มีคุณสมบัติในฐานะนักเวทเท่านั้น
ที่รู้จักก็มี ผม ไฮดริค และแองจี้...แล้วเจนนี่ที่หยุดเรียนจะทำยังไง คงไปทดสอบรวมกับห้องอื่นในภายหลัง
“อืมดี จะได้ประหยัดเวลา คิดว่าวันนี้น่าจะสอนจบการร่ายเวทพื้นฐานทัน”
ครูอีวานบ่นพึมพำกับตัวเอง
[คงจะไปปรึกษากับผู้อำนวยการมา แต่ถ้าจะมาไม้นี้ ก็ควรแจ้งั้แ่่เช้าแล้วหรือเปล่านะ แบบนี้ก็เสียเวลาเด็กเหมือนกันนี่...เอาเถอะ ยังไงผมก็มาทดสอบอยู่ดีนั่นแหละ]
แล้วการทดสอบก็เริ่มขึ้น
เริ่มจากเด็กคนแรก
เมื่อเ้าตัวเอามือไปทาบกับลำต้น หลับตาอยู่ซักพัก จนกรรมการที่จับจ้องต้นไม้บอกว่าพอได้ เด็กคนนั้นจึงเอามือออก
กรรมการเดินดูรอบต้นไม้อย่างถี่ถ้วน เช็คใบ เช็คกิ่ง ลูบๆคลำๆต้นไม้ จนเมื่อเหมือนจะเจอเข้ากับสิ่งที่ตามหา ก็ผละออกมาจากต้น แล้วพูดว่า
“เธอธาตุลมนะ”
“...กรรมการรู้ได้ยังไงนะ” ผมบ่นคำถามขึ้นมาลอยๆ
“ผิวไม้มันแห้งขึ้นน่ะ”
ครูอีวานที่เดินมาอยู่ข้างผมั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้มาตอบ
“ครูครับ!?” ผมหันไปหาเค้า แสดงความใปนสงสัย เป็เชิงถามว่า มาั้แ่เมื่อไหร่และมาทำไม
“เธอเป็เด็กช่างสงสัย และมีทาเลนท์สายการเรียนรู้ ผู้อำนวยการฝากให้คอยตอบคำถามเธอเอาไว้ตลอดน่ะ”
ครูอีวานคงจะเดาได้ จึงหันมาตอบคลายข้อสงสัยผม
“ที่ว่าผิวมันแห้งขึ้นนี่ หมายถึงยังไงครับ” ผมขอให้เค้าอธิบายเสริม
“เมื่อเด็กคนนั้นถ่ายมานาให้ต้นเชอรี่ ถ้าผิวไม้ดูแห้งหรือผุกร่อน ก็จะหมายความว่ามีมานาธาตุลม”
“ผลลัพธ์แตกต่างกันขึ้นอยู่กับธาตุสินะครับ”
“ใช่แล้ว...อย่างเด็กคนนั้น”
ครูอีวานชี้ไปยังเด็กแถวถัดไป
“กรรมการบอกว่าเป็ธาตุน้ำ แสดงว่าผิวไม้ดูชุ่มฉ่ำขึ้น”
“เป็แบบนี้นี่เอง”
หลังจากนั้นผมก็เฝ้ามองเด็กคนอื่นทดสอบ และมีครูอีวานคอยประกบอธิบายอยู่ข้างๆ
ถ้าเป็ธาตุไฟ ผิวไม้จะไหม้เกรียม
ธาตุสายฟ้า ซึ่งค่อนข้างหายากในบรรดาธาตุสามัญทั้งห้า ผิวไม้จะไหม้และมีรอยปริแตก บางต้นก็หักโค่นมีรอยไหม้
ธาตุดิน ต้นไม้จะไม่เปลี่ยนแปลง ซึ่งครูอีวานอธิบายว่า มนุษย์กำเนิดจากต้นไม้ที่หล่อเลี้ยงโดยดิน มานาโดยทั่วไปจึงมักเป็ธาตุดิน และก็ดูเหมือนเด็กส่วนใหญ่จะเป็ธาตุดินกันจริงด้วย
เด็กคนหนึ่งทำให้ไม้หักโค่น แตกร้าว แต่ไม่มีรอยไหม้ ครูอีวานบอกว่า เป็ธาตุแรง ธาตุชั้นสูง
และธาตุชั้นสูงก็จะมีธาตุแสงหรือมืดอีกตัว ผลลัพธ์ของต้นไม้จะเป็ ต้นเหี่ยวเฉา หรือไม่ก็ใบไม้ร่วงโรย ครูอีวานและครูอื่นๆดูดีใจกับผลลัพธ์ธาตุนี้เป็พิเศษ โดยให้เหตุผลว่า เป็ธาตุชั้นสูงที่หาเจอได้ยากมาก
“ครูครับ ธาตุนี้มันชื่อแสงหรือมืด นั่นหมายความว่า แสงกับมืดที่น่าจะเป็ปฏิปักษ์กัน จัดรวมอยู่ในประเภทเดียวกัน ถูกไหมครับ”
“อือ เข้าใจถูกแล้ว แม้จะเป็ขั้วตรงข้าม แต่ต้นกำเนิดก็มาจากอีกฝ่าย”
“แต่ก็ต้องแบ่งเป็เวทแสงและมืดถูกไหมครับ แล้วจะระบุลงลึกยังไงล่ะครับ ว่าเป็ธาตุแสงหรือธาตุมืด”
“อ่า...อันที่จริง ทางจักรวรรดิไม่มีวิธีระบุลึกลงไปขนาดนั้น ก็คงต้องขอให้ลองใช้เวทด้วยตัวเอง ถ้าเวทแสงถนัดกว่าเวทมืดคนนั้นก็เป็ธาตุแสง”
“งั้นเหรอครับ”
[เอาความเข้ากันได้ของธาตุเป็ตัววัดสินะ]
เมื่อมาถึง ไฮดริค
ต้นไม้มีใบงอกเพิ่มขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด...[เพราะแบบนั้นเลยริบใบทิ้งให้มีจำนวนเท่ากันสินะ จะได้ตรวจนับได้]
“โอ้ หายากนิดหน่อยนะเนี่ย เด็กคนนี้”
“ไฮดริค ธาตุอะไรครับ”
“ธาตุดินนั่นแหละ”
“เอ๋ ไม่ใช่ธาตุดิน จะไม่เปลี่ยนแปลงเหรอครับ”
“อื้อ นานๆจะเจอที เคยอ่านประวัติของเด็กคนนี้มาแล้ว เค้าโตมากับพืชพรรณธรรมชาติสินะ โตมากับสภาพแวดล้อมแบบพิเศษ จึงทำให้มีธาตุศักดิ์สิทธิ์เจือปนอยู่ด้วย ในอดีตเองก็มีคนที่เติบโตในป่าเขา ให้ผลลัพธ์คล้ายกันอยู่ด้วยนะ”
[ธาตุศักดิ์สิทธิ์น่ะเหรอ]
“จะว่าไป ธาตุศักดิ์สิทธิ์มันหายากที่สุดนี่ครับ แล้วถ้าเจอคนมีธาตุนี้ผลลัพธ์จะเป็ยังไงครับ”
ครูอีวานยิ้ม
“เธอจะรู้ได้ทันทีเลย โดดเด่น และแตกต่างอย่างชัดเจน”
“หืม”
และแล้วก็ถึงตาของผม
ผมเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ เอามือซ้ายทาบกับลำต้น หลับตาและสร้างภาพการไหลของมานาส่งไปยังต้นไม้
ในไม่กี่อึดใจ
“โอะโอ้!! นี่มัน!!”
“ไม่อยากเชื่อ! ปีนี้เหรอเนี่ย!!”
มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นมา
ผมจึงเปิดตา มองดูผลลัพธ์ของตัวเอง
และผมถึงกับเบิกตากว้าง
นิ่งค้างให้กับภาพของต้นไม้ที่ปรากฏตรงหน้า
ต้นเชอรี่ต้นนี้ ออกดอกบานสะพรั่ง
ต้นเชอรี่ที่โตเต็มวัยพร้อมออกดอกแล้วนี้ ผลิดอกไม้สีชมพูบานอร่ามเต็มต้น
ดอกไม้งอกออกมา จากทุกซอกทุกมุมของกิ่งก้าน ต้นไม้ฟูฟ่องไปด้วยกลีบดอกไม้สีชมพู
อายุต้นเพียงแค่ 4 ปี แต่กลับผลิดอกออกมามากมายราวกับต้นอายุ 10 ปี
“สวยจัง”
ผมเผลอพึมพำออกมา
“ยะโยฮัน รู้ไหมว่าเธอมีธาตุอะไร”
ครูอีวานเดินมาหาผม และพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
เค้าคงกำลังใค้างกับผลลัพธ์อยู่
ผมนึกถึงคำพูดที่ครูเพิ่งบอกผมว่า “เธอจะรู้ได้ทันที โดดเด่นและแตกต่างอย่างชัดเจน”
“ธาตุศักดิ์สิทธิ์ สินะครับ”
ครูอีวานพยักหน้ารับ
[งั้นเหรอ เรามีธาตุศักดิ์สิทธิ์ ธาตุที่หายากและทรงพลังที่สุดสินะ]
ผมยิ้มพอใจให้กับผลลัพธ์
และจากการทดสอบที่ผ่านมา ทั้งปริมาณมานา และธาตุเวทนี้ ทำให้ผมเห็นเส้นทางของตัวเองในอนาคตแล้ว
ทีนี้ก็มีข้อสงสัยอยู่
“ครูครับ ธาตุศักดิ์สิทธิ์มีตั้ง 3 ธาตุ แล้วผมเป็ธาตุอะไรครับ”
“อะ เอ่อ...ไม่รู้หรอก”
“หือ!?”
“คือว่า วิธีการทดสอบต้นไม้นี้ มันแค่ทดสอบคร่าวๆน่ะ วัดได้แค่ธาตุที่เด่นที่สุด และก็ ถ้าเป็ธาตุศักดิ์สิทธิ์ มันจะให้ผลลัพธ์เหมือนกันหมดทั้ง 3 ธาตุเลย คือดอกไม้บานสะพรั่งนี้”
“ถ้าแบบนั้น ผมจะต้องทำยังไง ถึงจะรู้ธาตุที่เด่นที่สุดของตัวเองได้ล่ะครับ”
“ในจักรวรรดิไม่มีวิธีนี้หรอก คงต้องไปทดสอบต่อในศาสนจักร ไม่ก็โรเบ็ตต้าแล้วล่ะ...นั่นสิ ถ้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมนานาชาติโรเบ็ตต้าได้ ก็คงจะได้รู้”
“มัธยมนานาชาติ...ราชอาณาจักรโรเบ็ตต้าเหรอ”
[หมายความว่าต้องรอจนอายุ 13 ปีเลยเหรอ เพราะเคยได้ยินมาก่อนว่า โรงเรียนมัธยมในโลกนี้ รับเด็กที่อายุ 13 ปีเป็ต้นไป]
“แล้วถ้าไม่รอจนถึงตอนนั้น เปลี่ยนเป็ให้ผมลองเรียนเวทธาตุศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 3 ธาตุก็น่าจะได้สินะครับ เกิดผมชำนาญเวทไหนที่สุด ผมก็จะรู้ว่าตนเองมีธาตุนั้น”
“เอ่อ นั่นแหละปัญหา คือจักรวรรดิไม่มีผู้ชำนาญเวทมนตร์ระดับนั้นอยู่หรอก”
“เอ๋!?”
“มีอย่างมากก็แค่ เวทชั้นสูง เช่น แสงหรือมืดเท่านั้นแหละ คนที่จะใช้เวทระดับศักดิ์สิทธิ์ได้ ไม่มีอยู่เลยในจักรวรรดิ”
[อ่า...อย่างที่คิด จักรวรรดินี่ มีดีแค่ทำาจริงด้วย พวกศาสตร์เวทมนตร์ที่สำคัญไม่แพ้กัน กลับอ่อนด้อยที่สุดในบรรดา 3 อาณาจักรใหญ่จริงๆ]
“แล้วถ้างั้น ผมจะเรียนเวทธาตุอะไรล่ะครับ”
“ก็...เอาเป็ว่าลองเรียนทุกๆธาตุเท่าที่มีไปเลยละกัน”
ครูอีวานพูดแบบนั้น แล้วก็หัวเราะแหะๆออกมา
[จริงๆก็รู้สึกผิดหวังนะ ตนเองมีคุณสมบัติชั้นสูง แต่สภาพแวดล้อมกลับไม่สามารถผลักดันเราได้ อารมณ์เหมือนกับ ต้นอ่อนเชอรี่ที่ไปงอกในทะเลทรายแบบนั้นเลย...ขึ้นผิดที่ผิดทาง]
ครูอีวานเห็นผมเงียบ เลยพูดปลอบใจ
“อันที่จริง ครูก็ไม่ควรพูดแบบนี้หรอกนะ แต่เธอควรไปเรียนต่อในโรเบ็ตต้า แล้วก็ตามด้วยวิทยาลัยเวทในศาสนจักร ไปเอาดีในต่างอาณาจักรดีกว่ามาอยู่ในจักรวรรดิ ตัวเธอมีคุณสมบัติเป็จอมเวทที่ยิ่งใหญ่ บางทีอาจจะที่สุดในประวัติศาสตร์ก็ได้”
[ถึงไม่ต้องบอก ก็จะทำอยู่แล้ว...หืม วิทยาลัยเวทเหรอ ได้รู้เื่น่าจดจำขึ้นอีกแล้ว]
“ครับ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ”
ผมกล่าวขอบคุณครูอีวาน
“โอ้!!”
“มีอีกคนเหรอ!!”
ได้ยินเสียงเอะอะ ใของบรรดากรรมการ
ผมหันไปมองก็ได้เห็น ต้นไม้อีกต้นที่มีดอกสีชมพูบานเต็มต้น
ถึงแม้จะไม่ออกดอกเยอะเท่าของผมก็ตาม
[ปริมาณมานาคงมีผลด้วยสินะ]
และเ้าของผลลัพธ์นี้ ก็เป็ใครไปไม่ได้
ผู้ที่มีผลงานโดดเด่นทัดเทียมพอกับผม ตอนวัดปริมาณมานา
แองจี้นั่นเอง
“เด็กคนนั้น ทาเลนท์ ‘เนตริญญา’ สินะ ก็มีธาตุศักดิ์สิทธิ์เหรอเนี่ย”
“ปีนี้มีตั้งสองคนเลยเหรอ”
“จริงด้วยสิ ทั้งสองคนก็ได้ผลทดสอบผีเสื้อมาเกีย ทำลายสถิติเหมือนกันนี่นา”
“คุณสมบัติจอมเวทที่ยิ่งใหญ่ถึงสองคนเลยเหรอ”
เหล่าคุณครูต่างพูดคุยกัน ด้วยท่าทีแตกตื่นยกใหญ่
แองจี้ที่กำลังมองภาพต้นไม้ที่ตนเองทำให้บาน เหมือนจะรู้สึกตัวว่าผมจ้องเธออยู่
จึงหันมาทางผมในทันที
ยักคิ้ว เอียงคอ ส่งยิ้มที่จริงใจและสดใส มาทางผม
ผมจึงยิ้มตอบเธอกลับไป ยิ้มแสดงความยินดีอย่างจริงใจ
2K
