ตอนที่ 4
เธอเขา เมาแบบเงียบเงียบ
“คุณพริมา…”
ไรวินมองพริมาด้วยสายตาหลากหลายความหมาย ั้แ่เห็นหน้าเธอครั้งแรกก่อนขึ้นเครื่อง มันเป็ความรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้สวยดี พอได้มานั่งข้างกันบนเครื่องบิน ได้แอบมองเธอทำนู่นทำนี่ เขาเริ่มรู้สึกว่าเธอมีเสน่ห์ อยากทำความรู้จัก แล้วพอได้รู้ว่าความบังเอิญอย่างกับโชคชะตาให้เขากับเธอมาพักโรงแรมที่เดียวกัน ไรวินคิดว่าตอนนี้เขาควรจะเริ่มทำอะไรสักอย่างถ้าอยากขยับความสัมพันธ์คนแปลกหน้าแบบนี้สักที ยิ่งตอนนี้ความรู้สึกที่ได้เห็นพริมาเดินเข้ามาในร้าน แล้วเห็นสายตาหลายคู่จ้องมองเธอ ไรวินคิดว่าถ้าเขาไม่ป่วย ตอนนี้เขาน่าจะรู้สึกหวงผู้หญิงที่ยังไม่ทันได้เริ่มรู้จักคนนี้แล้วละ
“วิน แกรู้จักหรอถึงเรียกชื่อ” ริทแปลกใจที่เห็นท่าทีนิ่งอึ้งของน้องชาย
“ผม..เอ่อ…ผมยังไม่รู้จักครับ แต่เป็คนที่ผมเจอโดยบังเอิญวันนี้ครั้งแรก… พี่ริท คนนี้ผ่านไหม..?”
“อ้อ เจอกันครั้งแรก…ห้ะ ผ่านไหม ผ่านอะไร แกจะจีบหรอ อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ริทใกับคำถามโพล่งออกมาของไรวิน
“ผม…คิดว่าเธอน่าสนใจดีครับ เราพอได้คุยนิดหน่อย ผมรู้สึกอยากรู้จักเธอมากกว่านี้ครับ เป็ไงพี่วิน ผ่านไหมละ?” เรายังไม่ได้คุยอะไรเป็เื่ราวเลยดีกว่า ไรวินคิด
“เอ้า ไรวินจะเปิดตัวแฟนขนาดนี้ พี่ขอเชียร์เต็มที่ ไหนขอแอบมองอีกรอบ โอ้โห ตาถึงว่ะไอน้อง จะจีบทั้งที บอกพี่ได้เลยนะจ๊ะ ให้ช่วยอะไร” ริทตื่นเต้น ยิ่งพอได้มองพริมาดีๆ น้องชายเขาตาถึงไม่เบา คันปากอยากโทรไปเล่าให้เตี่ยกับม๊าฟังแล้ว ลูกชายสุดที่รักกำลังจะมีแฟน เผลอๆเตี่ยกับม๊าคงพร้อมจัดงานหมั้นเช้า แต่งบ่าย เย็นเข้าเรือนหอให้อย่างเสร็จสรรพ
ริทมองไรวิน น้องชายที่เป็ลูกหลงอายุห่างกับเขา 12 ปี นอกจากม๊าและพี่เลี้ยง เขาก็คอยดูแล และเล่นกับไรวินมาั้แ่เด็ก ไรวินเป็เด็กร่าเริงเข้ากับคนง่าย แต่พอเกิดเหตุการณ์นั้นเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ไรวินก็เงียบขึ้น และไม่ค่อยชอบออกไปเที่ยวเล่นเหมือนวัยรุ่นทั่วไป เขารู้สึกผิดคิดว่าตัวเองอาจจะเป็หนึ่งในเหตุผลที่ทำให้น้องชายเปลี่ยนไป ภายใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของไรวิน ริทรู้ว่ามีความคิดมากตลอดเวลา ไรวินถึงได้ทุ่มเททำงานอย่างเอาเป็เอาตายมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เหตุการณ์เมื่อ 10 ปีที่แล้ว ตอนที่ริทเริ่มรู้ตนเองว่าไม่ชอบเพศตรงข้าม โชคดีที่ครอบครัวเขาอบอุ่นมากพอ เขาปรึกษา ร้องไห้กับเตี่ยและม๊า เตี่ยบอกว่า
ฉันทำให้แกเกิดมา ปูทางชีวิตแกได้แค่นั้นแหละ สุดท้ายแล้วชีวิตแกแกเลือกเอง แค่เป็คนดีไม่เบียดเบียนใคร เตี่ยกับม๊าก็ภูมิใจแล้ว
เขาจำได้ว่าตัวเองเสียใจมากแค่ไหน ที่เป็ลูกชายคนโต แต่อาจจะไม่ได้ทำให้เตี่ยกับม๊าภูมิใจตามบริบทสังคม สุดท้ายถึงแม้เตี่ยกับม๊าจะยอมรับเขา พวกญาติๆก็ไม่มีใครไว้หน้าเขาสักคน กล่าวหาว่าเขาเป็ตัวซวย จนเตี่ยย้ายให้เขามาคุมงานที่จีนแทน ริทภูมิใจในตัวไรวินมาก เขาอยากให้น้องมีความสุข ใช้ชีวิตอย่างสนุกมากกว่านี้
ไรวินและริทคุยกันจนหมดไปหลายแก้ว แต่สายตาไรวินก็มองไปที่พริมาแทบจะตลอดเวลา ดูจากที่เธอดื่มแอลกอฮอล์คนเดียว เขาก็เป็ห่วงเธอเล็กน้อย
“เราสองพี่น้องคอแข็งกันเกิน กินเหล้าอย่างกับกินน้ำ ดูสาวของแกสิวิน สั่ง 2 แก้วกินอยู่แก้วเดียว แต่พี่ว่าสาวแกดูเมาๆแล้วนะ ไปๆลุกไปดูแลเขา พาเดินเล่นสร่างเมาไป” ริทคะยั้นคะยอให้ไรวินออกไป
“ยังดิพี่ ผมหาจังหวะยังไม่ได้เลย ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี พี่ริทว่าผมแอบจ่ายบิลให้เธอก่อนดีไหม หรือผมควรชวนเธอไปกินข้าวพรุ่งนี้ แต่ผมก็มะ…..”
“วิน!!!...”
“ครับพี่!!” ไรวินใ
“น่าจะมีคนตัดหน้าไปแล้วนะ นู่น!..ดูสิ” ริทพยักหน้าให้มองไปที่พริมา
ไรวินหันควับแล้วกำหมัดแน่น มองผู้ชายคนหนึ่งกำลังเข้าไปนั่งใกล้ๆพริมา แล้วทำไมมันต้องไปนั่งติดพริมาขนาดนั้นว่ะ ดูสีหน้าพริมาก็อึดอัดสุดๆ เดี๋ยวนะ…เธอเมาั้แ่แก้วเดียวเนี่ยนะ
“พี่ริท ผมไปก่อนนะ ฝากพี่เคลียร์บิล ผมจ่ายนะมื้อนี้ เจอกันพรุ่งนี้ครับ”
“อย่าช้า..เจอกันพรุ่งนี้” ริทขำไรวิน เขามองตามไป ดูสิว่าไรวินจะทำอะไร สนุกจริงๆ
ไรวินรีบเดินไปที่พริมาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเขาก็แทบตัวชาด้วยความโกรธพอเห็น ไอผู้ชายคนนั้นเอามือมันลูบหน้าขาของพริมา เขารีบเร่งฝีเท้าไป…
พลั๊ก!! ผัวะะ!!!
อยากจะต่อยมันอีกซักหลายๆที แต่ทีเดียวก็ถึงกับหงายสลบไป อ่อนจังวะ ไรวินมองด้วยความโกรธ จากนั้นเขาก็สบสายตากับพริมาพอดี
“คุณ…”
เสียงพริมาเรียกเบาๆ
**************************
พริมาตั้งใจจะเรียกชื่อผู้ชายตรงหน้า แต่เธอเพิ่งคิดได้ว่าเธอยังไม่รู้ชื่อเขา
“ผมชื่อวินครับ ไรวิน…” ไรวินรีบบอกแล้วถือวิสาสะไปประคองพริมาให้นั่งลงที่เดิม เธอดูมึนๆงงๆ แอลกอฮอล์คงกำลังออกฤทธิ์แล้ว
พริมาพยายามจ้องหน้าไรวิน ใช่เขาจริงๆด้วย คนที่เธอเพิ่งนึกถึงเมื่อกี้ ว่าแต่ทำไมเธอมึนขนาดนี้ แก้วที่หมดไปนี่มันแรงจริงๆ พริมรู้สึกถึงแขนแน่นที่ประคองเธอไว้ที่เอว แปลกที่เธอไม่รู้สึกรังเกียจเลย หรือเธอควรแกล้งไปซบที่อกเขาเลยดีนะ
“ฮ่าๆ พริมเจอคุณอีกแล้ว” พริมาเผลอหลุดหัวเราะกับความคิดตัวเอง ไรวินคิดว่าเธอเมามาก
“คุณพริม…กลับไหมครับ ผมไปส่ง” อา ชื่อเล่นคือพริมสินะ
“วิน แกพาน้องไปข้างนอกเถอะ เดี๋ยวทางนี้พี่จัดการเอง” ริทเดินมาหาไรวินพร้อมมองไปที่ผู้ชายอีกคนที่นอนกองอยู่ที่พื้น
“แล้วแกรู้หรอว่าน้องเขาพักที่ไหน แกจะเสียสละห้องแกก็ได้นะ แล้วแกมานอนกับพี่” ริทบอกวิน
“ไม่เป็ไรพี่ เดี๋ยวผมดูแลคุณพริมเอง ผมรู้ห้องเธออยู่ไหนครับ…คุณพริม ของคุณมีแค่นี้ใช่ไหม เราออกไปข้างนอกกันดีกว่าครับ” ไรวินพยุงพริมาออกจากร้านโดยทิ้งให้ริทยืนงงว่านี่คือน้องชายเขาจริงๆใช่ไหม พอมองไปที่ไรวินประคองพริมาออกไป ดูยังไงนี่ก็คู่รักกันชัดๆ ริทมองตามทั้งคู่ไปแล้วยิ้มออกมา
**************************
พอพริมาและไรวินออกมาจากนอกร้าน ทั้งสองก็เดินไปตามทางเลียบแม่น้ำ เป็คืนที่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แม้ไฟจากตึกสูงจะแทนที่แสงจันทร์ แต่ผู้คนไม่แออัดและบรรยากาศยังดูโรแมนติกอีกด้วย ั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ไรวินไม่ได้ประคองพริมา แขนของเขาเลื่อนลงไปจูงมือกันแทน ทั้งสองเลยจับมือกันอย่างเงียบๆ
พริมาเหมือนพอจะสร่างเมานิดนึง เพิ่งรู้สึกได้ว่าเธอกับเขาจับมือกันมาตลอดทาง ต้องรอให้เขาปล่อยเองไหมนะ แต่มันก็อบอุ่นดีเหมือนกันนะ เธอหันไปจ้องเขา เหมือนจะเบลอเพราะความหล่อเลย เอ..เขาเรียกชื่อเธอใช่ไหมก่อนหน้านี้ รู้จักชื่อกันด้วยหรอ
“คุณ…รู้จักชื่อพริมตอนไหนคะ” ไรวินหันไปเห็นพริมาจ้องเขาอยู่
“ผม เอ่อ ตอนที่คุณพริมทำกระเป๋าตกครับ เห็นชื่อในกระเป๋าสตางค์”
ไรวิน พอรู้สึกตัวว่าพริมาจ้องนานๆ เขาก็เขิน มือที่จับพริมาอย่างตั้งใจ ก็ไม่อยากปล่อยเลย อยากให้อยู่แบบนี้นานๆ
“เราไปหาที่นั่งให้สร่างเมากันดีไหมครับ” ไรวินหันไปถาม แต่ก็สบสายตาพริมาที่จ้องมองมาอยู่แล้ว
“เอ่อ ค่ะ ข้างหน้าตรงนั้นเป็ไงคะ?” พริมาหันกลับแทบจะไม่ทัน เห็นม้านั่งข้างแม่น้ำด้านหน้าพอดี เลยรีบชี้ไป ไรวินมองมือที่เผลอถูกปล่อยไปอย่างเสียดาย
“ครับ นั่งรอสักครู่นะครับ ผมไปซื้ออะไรหน่อย” ดูผู้คนยังเดินไปมา บรรยากาศไม่เปลี่ยว ไรวินรีบเดินไปที่ร้านค้าอย่างรวดเร็ว
**************************
คอมเม้นให้กำลังใจกันได้นะคะ
255
