เชนไม่ใช่คนมีตารางชีวิตชัดเจน เขามักจะทำงานตามใจรู้ตัวอีกทีก็กินข้าวไม่ตรงเวลา หรือข้ามมื้อไปเฉย ๆ
นัตตี้สังเกตเื่นั้นมานานโดยไม่พูดอะไร
จนวันหนึ่ง หลังจากเชนส่งต้นฉบับบทความดึกกว่าปกติเขาลุกจากโต๊ะมาด้วยความมึนเบลอ พลางคิดว่าจะหาอะไรรองท้องง่าย ๆ
แต่สิ่งที่อยู่บนโต๊ะอาหารคือ “กล่องข้าวที่จัดมาอย่างประณีต”
ไม่มีโน้ต ไม่มีคำอธิบาย
มีแค่กล่องสีขาวสะอาด กับกลิ่นข้าวผัดซีอิ๊วหมู ที่เขาเคยพูดผ่าน ๆว่า “เคยกินตอนเด็ก แล้วรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน”
เขานั่งลงเงียบ ๆ เปิดกล่อง แล้วตักคำแรกเข้าปาก…ไม่ใช่รสเลิศระดับภัตตาคาร
แต่เป็รสที่ “ทำให้รู้ว่ามีใครกำลังคิดถึงเรา โดยไม่ต้องพูดอะไรเลย”
ระหว่างเขากำลังจะวางช้อนลง นัตตี้เดินผ่านมาเงียบ ๆแล้ววางผ้าเย็นไว้ข้างตัวเขา ก่อนจะพูดว่า…
“ฉันไม่รู้หรอกว่าหมูควรใส่เยอะเท่าไหร่ แต่ถ้าหัวใจคุณอิ่มได้ฉันจะหัดทำทุกวัน”
เชนไม่ได้ตอบอะไร แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าเขาทำให้ค่ำคืนนั้นเงียบแบบไม่เหงา
และนั่น…คือจุดเริ่มต้นของชีวิตที่เขาไม่รู้ว่ากำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไป
531
