แก้วมนตรา

     " คือ..แบบว่า " กรีนถึงกับพูดไม่ออก

     และแล้วพวกเขาก็หันมา

     " อ้อ ลืมไปเลยว่ายังมีอีกหนึ่ง "

     " อึก! " เตรียมพร้อม

     ทันใดนั้น

     หมับ!

     (อะไรมาจับขาข้า) " หือ? นี่เ๽้ายังขยับได้อีกรึ "

     เงยหน้า " เฮ้ๆ อย่าเพิ่งใจร้อนสิการแสดงของข้ายังไม่จบนะ "

     " ให้ตายสิเล่นเอาข้าใจหายใจคว่ำนึกว่าจะตายจริงๆซะแล้ว " ถอนหายใจ

     " หึ! " ช้าหนังเหนียวเฟ้ย

     " เอ๊ะ..อะไร" งง

     " ทีนี้ก็ถึงตาข้าบ้างล่ะ " แกร็ก

     โคโคะหักกระดูกข้อเท้า

     " อ้าก! "

     " หัวหน้า "

     " ขาๆของข้า " ดิ้น

     " นั่นมันแค่น้ำจิ้มข้ายังมีทีเด็ดอีกเยอะ "

     " หนอยแก " พวกลูกน้องเข้ามาช่วยหัวหน้า

     (หอกเพลิง ตะขาบทมิฬ) ย้าก!

     " เล่นยังงี้เลยรึงั้นข้าก็เอาจริงบ้างสิ "

     โคโคะปลุกพลังทำให้รอบๆตัวเขามีเปลวไฟสีแดง

     " ตายซะ "

     " นั่นมันคำพูดของทางนี้ต่างหาก "

     (ดาบอสูร สะบั้น) ฟิ้ง!

      ด้วยความเร็วที่มองไม่เห็นทำให้พวกเขาถูกสังหารจนร่างสลายทันที

     " อ้าก! "

     " พวกแก "

     " จะเอายังไงกับตัวหัวโจกดีนะ "

     " ป-ปล่อยข้าไปเถอะข้ากลัวแล้ว " สั่น

     " อย่างพวกเ๽้าก็กลัวตายด้วยรึ "

     " อย่าฆ่าข้านะ! "

     " หึ "

     ทันใดนั้น!!

     " อย่านะ! "

     " หือ " หันกลับ

     (ได้โอกาสแล้วรีบหนีเลยดีกว่า) ฟุบ!

     " พูดอะไรของเ๽้านี่มันศัตรูของเ๽้านะมาห้ามข้าทำไม "

     " พอเถอะอย่าเดือดร้อนเพื่อข้าอีกเลย "

     " ข้าไม่ได้เดือดร้อนสักหน่อยที่ข้าทำเพราะข้าอยากทำเอง "

     " ขอโทษนะมันเป็๲ความผิดของข้าแท้ๆ "

     " ม-ไม่เป็๲ไร " ทรุด

     " โคโคะ! "

     " เฮ้ๆอย่าฝืนสิ "

     " ฮะๆ " ฝืนยิ้ม

     " เ๽้าเป็๲อะไรรึเปล่า "

     ส่ายหน้า " ข้าก็แค่เหนื่อยน่ะ "