ไอดินมักจะใช้เวลาหลังเลิกเรียนกับการฝึกฝนกีตาร์ด้วยตัวเอง เดิมทีเขาไม่เคยคิดว่าจะเล่นดนตรีชิ้นไหนเลย เพราะคิดว่าตัวเองพูดไม่เก่ง และ ร้องเพลงไม่เป็ แต่เขาเริ่มจับกีตาร์เมื่อปีที่แล้วเพราะพ่อส่งพัสดุกีตาร์ตัวนี้จากกรุงเทพฯมาให้เขาเป็ของขวัญวันเกิด
พ่อคือผู้ชายที่ไอดินมองเป็ตัวอย่างเสมอมา แม้จะไม่ค่อยได้เจอกันเลยก็ตาม แต่พ่อมักจะส่งของขวัญวันเกิดมาให้เขาทุกปี พ่อของไอดินเป็ผู้ชายสุขุม ยิ้มมากกว่าพูด ภาพที่เขาจำได้ครั้งสุดท้ายที่พ่อมาหาเขาเมื่อวันเด็กปีที่ไอดินอายุ 8 ขวบ คือ ภาพแม่ของไอดินะโเสียงดัง และ ไล่พ่อให้ออกไป และ ไม่ให้กลับมาที่นี่อีก หลังจากนั้น ไอดินได้แต่คุยกับพ่อผ่านทางไลน์เท่านั้น
"พี่ดิน ๆ เย็นนี้พี่ดินจะมาสอนบอสเล่นกีตาร์อีกใช่มั๊ยครับ" น้องบอสเด็กแก้มป่องตัวอ้วนกลมวัย 7 ขวบ ชะโงกหน้าต่างมาทักไอดิน
"ครับ สอนครับ เย็นนี้เจอกันที่เดิม"
"วันนี้พี่สาวของบอสจะมาดูบอสเล่นกีตาร์ด้วยนะคร้ับ พี่ลดาไม่เชื่อว่าบอสเล่นกีตาร์เป็"
"อืม! ครับผม"
ไม่น่าเชื่อว่าร่มไม้ต้นหางนกยูงขนาดใหญ่ที่กำลังแข่งขันกระจายกรีบดอกสีแดงสดเต็มต้นหนาเป็ชั้น ๆ จะให้ร่มเงาสวยงามขนาดนี้ แสงยามเย็นลอดลงมาเป็ทางประปราย กระทบใบหน้าใสของไอดิน และ เด็กอ้วนแก้มป่องที่อาศัยอยู่ใต้ร่มเงานี้ ช่างเป็ภาพที่งดงาม และน่าจดจำ
"แชะ ๆ ๆ"
เสียงกดชัตเตอร์ดังรัว ๆ พร้องแสงแฟล็ตทำให้ไอดินต้องเงยหน้าขึ้นไปหาที่มาของแสงนั้น ภาพหญิงสาว ผิวขาวอมชมพู มือของเธอถือกล้องขนาดกลางที่มีเลนน์ยื่นออกมา กำลังยืนมองเขาด้วยใบหน้าที่เหมือนคนดีใจที่ได้ััหิมะครั้งแรกในชีวิต
"พี่ลดา ๆ ๆ "
ไอดินได้แต่นั่งอึ้งกับภาพที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้า เหงื่อเริ่มออกมาบนฝ่ามือทั้งสองของเขา
...อย่ายิ้ม อย่ายิ้มได้มั๊ย... ไอดินได้แต่รำพึงในใจ ไม่มีเสียงอะไรออกมาจากปากของเขาเลยสักคำ
588
