บทที่3
คนน่ารังเกียจ
"นี่คุณกำลังจะทำอะไร?"
กรันเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับสีหน้าที่ไม่เข้าใจ เพราะในตอนนี้ ร่างบางของเขา กำลังถูกคนร่างหนาทับ แล้วยังจับข้อมือทั้งสองข้างของเขาล๊อคเอาไว้อีกด้วย ทั้งๆที่ปากก็เอาแต่พ่นคำหยาบๆว่ารังเกียจในตัวเขานักหนา แต่การกระทำที่ทำอยู่ตอนนี้มันคืออะไร
"นี่คุณ อุ๊บ!!"
ไม่ทันจะพูดต่อ ริมฝีปากบาง ก็ถูกคน้าร่าง ประกบ่ชิงลงอย่างรวดเร็ว แต่ในครั้งนี้มันกลับเป็จูบที่ไม่เหมือนเดิม ริมฝีปากหนา เริ่มขยับเม้มเบาๆ แล้วเริ่มใช้ลิ้น ลอดเลียไปมาให้หัวใจได้เต้นกระตุกวูบ
"อึก!!"
"อย่าขยับ"
ัถอนจูบออก แล้วพูดขึ้น ลมหายใจของเขาเริ่มสั่น และร้อน เสียงลมหายใจเริ่มแรงขึ้นตามลำดับ หน้าอกของเขายุบเข้ายุบออกอย่างเห็นได้ชัด ว่าัในตอนนี้ เริ่มจะข่ม อารมย์ของตัวเองเอาไว้ไม่ได้แล้ว
"ผมไม่เชื่อหรอกนะ ว่าคุณจะไม่ชอบที่ผมทำแบบนี้ อย่าเสแสร้งเลยกรัน คุณ้ามันมาตลอดไม่ใช่เหรอ"
ัพูดไปก็พลางก้มลงไปประทับจูบอีกครั้ง เขาเริ่มขบกัดริมฝีปากบางด้านล่างแรงๆ เพื่อให้อีกคน ได้เปิดปากให้เขา สอดใส่ลิ้นชื่นเข้าไปได้อย่างสะดวก โดยไม่กลัวเลยว่า คนที่ถูกเขากัดจะเจ็บหรือไม่
"อึก! ปะ..ปล่อย"
เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแปลบ และััได้ถึงความเค็มและคาวยังริมฝีปากของตัวเอง กรันจึงพยายามขัดขืน ทั้งที่ก็พอจะรู้ตัว ว่ายังไงก็คงสู้แรงของัไม่ได้ แต่เื่มันเป็แบบนี้ไปได้ยังไงกัน ในนิยาย ัเกลียดกรันอย่างกับอะไรดี แล้วตอนนี้ทำไมมาทำแบบนี้
"ฉะ..ฉันไม่ชอบ ปล่อยฉันนะ ถ้านายอยากทำ ก็ไปทำกับอินทัชสิ มาทำกับฉันทำไม!"
กรันใช้แรงที่เหลือ ผลักดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ก็ทำได้เพียงเล็กน้อย เพราะถึงยังไง ใบหน้าและริมฝีปากของั ก็ยังคงชะโลมเลียไม่หยุด และเริ่ม เปลี่ยนจากการขบกัดริมฝีปากบาง เลื่อนลงไปขบกัดที่ลำคออยู่ดี
ัชะงักกับคำพูดของกรันเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดออกมา
"กับอินทัช ผมรักษาเขาเอาไว้อย่างดี แต่กับคนอย่างคุณ ถ้าผม้าสะอย่าง คุณมีสิทธิ์อะไรมาขัดขืน ในเมื่อยังไงคุณก็ขึ้นชื่อว่าเป็ภรรยาของผม และคุณ ยังทำร้ายอินทัชจนเขาไม่สามารถให้ในสิ่งที่ผม้าได้ในตอนนี้ เพราะฉนั้น คุณต้องรับผิดชอบ"
"ดะ เดี๋ยว อะไรนะ!! นี่คุณมาทำแบบนี้กับฉัน ก็แค่เพราะอินทัชให้คุณไม่ได้งั้นเหรอั"
"ใช่ คิดว่าผมจะพิศวาสคุณรึไง อย่าคิดอะไรน่ารังเกียจ แล้วเป็ไปไม่ได้แบบนั้น คุณมันก็แค่ที่ระบายเวลาที่อินทัชไม่สบาย แต่.. ถ้าคุณทำให้ผมพอใจ ผมอาจจะปล่อยคุณออกจากห้องนี้ก็ได้ แต่..ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณไปใช้ชีวิตข้างนอก อย่างอิสระแน่นอน เพราะคุณต้องอยู่ที่นี่ เพื่อชดใช้กับสิ่งที่คุณทำ.."
ัพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างคนชนะ แล้วเริ่มก้มลงไป ซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องนั้นอีกครั้ง เขาจะรู้ไหมนะ ว่าในตอนนี้ คนที่อยู่ตรงหน้าเขา ไม่ใช่กรันคนเก่า และไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย
ส่วนกรัน ก็ยังคงนิ่งอึ้งกับคำพูดของั พระเอกนิยายรักที่เขาชื่นชอบมาโดยตลอด ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า บทบาทในนิยายรักแสนโรแมนติก มันไม่เหมือนที่เขาอ่านมาเลยสักนิด และั ก็ไม่ได้เป็พระเอกแสนดีอย่างที่เขาเคยจินตนาการเอาไว้เลยแม้แต่น้อย ัที่เขาเจอในตอนนี้ เป็เพียงแค่ผู้ชายใจร้าย ปากจัด มักมากคนหนึ่ง ที่กำลังจะขืนใจแม้กระทั่งคนที่ตัวเองบอกว่ารังเกียจอย่างเขา
"อึก!! แต่คุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ ฉันไม่ใช่ อึก!!! โอ๊ย!!"
จู่ๆ กรันก็รู้สึกเ็ปบริเวนหัวขึ้นมา มันเจ็บจนเขาแทบจะทนไม่ไหว แต่นั่น ก็ไม่ได้ทำให้การกระทำของัหยุดลงได้เลย
"คุณจะแสดงอะไรอีก ปวดหัว? คิดว่าผมจะเชื่อคนอย่างคุณงั้นเหรอ หึ"
"ไม่ ฉันจะบอกว่าฉันไม่ใช่ โอ๊ย!!"
ทุกครั้งที่กรัน พยายามจะบอกว่าเขาไม่ใช่กรันคนเดิม แต่ว่าเขามาจากอีกโลก เพื่อที่ัจะได้ปล่อยเขาไป เขาจะมีอาการปวดหัวขั้นรุนแรงขึ้นมาทุกครั้ง และมันปวดมากจนไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้
"หยุดเสแสร้ง แล้วอยู่นิ่งๆ!"
ัเริ่มที่จะหัวเสียกับท่าทีของกรันเต็มทน เขาจึงเริ่มจับตัวของกรัน ผลิกให้นอนคว่ำหน้าลงไปกับฟูกนอน แล้วจับมือทั้งสองข้างไขว้หลังล๊อคเอาไว้ด้วยมือเดียว
"โอ๊ย!! นี่คุณ หยุดได้แล้ว! ปล่อยฉัน!!"
"เงียบแล้วก็นอนนิ่งๆไปกรัน! คุณไม่มีสิทธิ์โวยวายอะไรทั้งนั้น อย่ามาทำตัวขัดขืน ทั้งๆที่ในใจคุณมัน้าแบบนี้มาตลอด มันไม่ได้ทำให้คุณดูดีขึ้นมาในสายตายผมหรอก!! แล้วจำเอาไว้ ว่าที่ผมทำคุณในวันนี้ มันก็เพราะคุณหาเื่ใส่ตัวเอง"
ัพูด พร้อมกับใช้มืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ จับไปที่ขอบกางเกงของกรัน แล้วกระชากมันลงมา เผยให้เห็นบั้นท้ายสีขาวนวลน่ามอง จนเขาเองถึงกับชะงักไป แล้วต้องกลืนน้ำลายไปหนึ่งอึก
"ปล่อยนะั!! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!!"
กรันพยายามะโร้องขอ ทั้งกร่นด่าสารพัด นี่เขา ต้องมามีจุดจบแบบนี้จริงๆนะหรือ ก่อนตายก็โดนทำร้ายมามากเกินพอแล้ว หลังความตาย ยังต้องมาเจอเื่เลวร้ายแบบนี้อีก ทำไม พระเ้าถึงได้ใจร้ายกับเขาขนาดนี้
"ั! ปล่อย ฉันขอร้อง ฮึก!! ฮือออ ปล่อยฉันไปเถอะ!!"
"เลิกดีดดิ้นเสแสร้งได้แล้ว! แต่ก็ดี ยิ่งคุณทำแบบนี้ ยิ่งเพิ่มอารมณ์ให้ผมมากขึ้นรู้ตัวไหม หรือว่านี่คงเป็วิธีที่ใช้ยั่วผู้ชายของคุณสินะ คุณมันร้ายจริงๆกรัน"
ไม่พูดพร่ำทำเพลงต่อ ัก็ถลกกางเกงของตัวเองลง แล้วนำแกนกลางลำใหญ่ ที่ผงาดเต็มที่ของเขาออกมา นำมันเข้าไปจ่อกับช่องทางสวาทที่เปิดอ้ารออยู่ตรงหน้า ก่อนจะดันมันเข้าไปรวดเดียวจนมิด โดยไม่สนที่จะปลอบประโลมก่อน และไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเ็ปไหม เพราะยังไง คนอย่างกรันก็คงจะผ่านผู้ชายมาแล้วนับคนไม่ถ้วนอยู่แล้ว
"อึก!! ฮึก..ปล่อยฉัน ฮึก! ฉันเจ็บ ฮึก ฮือออ"
"อืมมม...! จะ..เจ็บอย่างนั้นเหรอ แต่ผมว่า คุณน่าจะรู้สึกดีมากกว่านะกรัน อึก..อือออ"
ัไม่ฟังเสียงร้องไห้คร่ำครวญที่เขาคิดว่าเกิดจากการเสแสร้งนั้น ยิ่งกรันร้องมากเท่าไหร่ ยิ่งจุดอารมณ์เขามากเท่านั้น แกนกลางลำใหญ่ที่ดันเขาไปจนสุดเริ่มถูกบีบรัดแน่นขึ้นด้วยความเกร็งและเ็ปจากอีกคน ัสูดหายใจเขาจนลึก แล้วค่อยๆ เริ่มขยับมันช้าๆ หากปล่อยไว้แบบนี้ เขาคงจะเสร็จสมมันเดี๋ยวนี้เลย
"ฮึก! อื้อ..เจ็บบ อึก อือออ ฮึก!!"
เสียงครางครวญผสมกับเสียงร้องไห้อ้อนวอนของกรัน ไม่ได้ทำให้ัหยุดการกระทำเลยแม้แต่น้อย จากที่ขยับช้าๆ เขาเริ่มเปลี่ยนเป็ขยับเร็วขึ้นอีกเรื่อยๆตามลำดับ
พรั่บ!! พรั่บ!! พรั่บ!!
"อึก..อ่าา...อืออออ...บีบเเน่นไปแล้วนะกรัน ไหนบอกว่าไม่้าไง รัดขนาดนี้ ก่ะจะให้ฉันเสร็จ..อะ..อ่าาา ตะ..ตอนนี้เลยใช่ไหม อ่าาา"
พรั่บ!!พรั่บ!!พรั่บ!!พรั่บ!!
"อึก!! อื้อออ....ฉันเจ็บ..! อื้อ.! อึก อึก อึก!"
ยิ่งแรงกระแทกเพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ กรันก็ยิ่งเ็ปมากเท่านั้น คราบน้ำตาที่ไหลออกมา เริ่มแห้งเหือดไป เพราะรู้ว่าถึงร้องไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร นอกจากจะทนๆไปให้มันจบๆ
พรั่บ!! พรั่บ!! พรั่บ!!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อ ปะปนกับเสียงครางเร้าอารมณ์ ดังประสานกันดังไปทั่วทั้งห้อง ความอยากเอาชนะที่เป็จุดเริ่มต้น แปรเปลี่ยนเป็ความพิศวาสและถูกครอบงำด้วยตัญหา สายตาของั ลอบมองไปยังบั้นท้ายงอนที่เริ่มเปลี่ยนจากสีขาวนวลเป็สีชมพูช้ำๆ จากแรงกระแทกที่รุนแรงของเขา เอวบางๆ ที่กำลังถูกมือหนาของเขาจับบีบและกดเอาไว้ แผ่นหลังที่ขาวเนียนราวกับผิวเด็กน้อย และเสียงครางไม่เป็ศัพท์ปนร้องขอของคนใต้ร่าง ทำให้ั แทบจะปลดปล่อยมันเสียเดี๋ยวนั้น
พรั่บ! พรั่บ! พรั่บ พรั่บ พรั่บ!!
"อึก อือออ อื้อ! อืออ ฮึก!! อื้อออ"
กรันพยายามที่จะไม่ส่งเสียงอีก เพราะไม่อยากให้ใครได้ยินการกระทำที่เกิดขึ้น เขาจึงใช้มือไขว่คว้าหาเสื้อที่กองอยู่มากัดเอาไว้ แล้วกำผ้าในมือจนแน่นทั้งสองข้างเพื่อบรรเท่าความเจ็บ เมื่อไหร่... เวลาแห่งความเลวร้ายนี้มันจะจบลงสักที เขาไม่อยากเกิดใหม่มาในร่างของกรัน ไม่อยากที่จะต้องมาเจออะไรแบบนี้..
พรึ่บ!!!
"อ่ะ!! จะ จะทำอะไรอีก"
กรันสดุ้งใ เมื่อจู่ๆ ัก็กระชากผ้าที่เขากัดเอาไว้ออก แล้วเปลี่ยนจากใช้มือหนาจับเอวบาง มากดที่ท้ายทอยของกรันแทน
"อย่ากัด ระ..ร้องมันออกมา อ้อนวอนสิ อึก..อ่าาา อ้อนวอนผม..อะ..อ่าาา พูดสิ!!"
"มะ..ไม่! อึก! อืออ อื้อออ!!"
พรั่บ!!!
"โอ๊ย!! อึก!!!"
"อ้อนวอนผมสิ ขอร้องผม อือออ อืออ อ่าา"
"บะ..อึก! บอกว่าไม่ไง!! อ่ะ!!! อื้อออ!! ฮึก!"
"ถ้าคุณไม่พูด ผมจะกระแทกแรงๆแบบนี้ จนกว่าคุณจะยอม เร็วสิ!! อ้อนวอนผม อ้อนวอนแล้วร้องมันออกมา..ให้เหมือนหมาตัวหนึ่ง อึก..อ่าาส..."
"ฮึก!! คุณมันบ้าไปเเล้วั!! อึก!! อื้ออ!!"
ัทั้งขู่ ทั้งกระแทกรัวๆแรงๆอยู่แบบนั้นไม่หยุด เขาเพียง้าให้กรัน อ้อนวอนครวญครางเพื่อปลุกอารมณ์ให้กับเขาเพียงเท่านั้น เพราะยิ่งอีกฝ่ายขัดขืน ยิ่งทำให้เขาเสียวซ่านไปทั่งตัว แล้วอยากกระแทกให้แรกกว่านี้ขึ้นไปอีก ไม่แปลกใจเลย ว่าทำไม ถึงมีผู้ชายมาติดพันธุ์กรันมากมายนัก ถ้าตัดเื่ความเลวออกไป กรันก็เป็คนๆหนึ่ง ที่มีเซ็กซ์ด้วยแล้วทำให้เขาถึงขีดสุดคนหนึ่งั้แ่เขาเกิดมา
พรั่บ!! พรั่บ!!! พรั่บ!!! พรั่บ!!!
"ฮึก!! อื้อ!! มะ..ั พะ..พอได้แล้ว ฉะ..อึก!! ฉันเจ็บ ฉันไม่ไหว..ละ..แล้ว อึก!! อื้อ!!"
"อ่าส...แบบนั้นแหละ พูดอีก อ่าาา พูดอีก.."
"ฮึก..พอแล้วว ..อื่อออออ ...อื้อออ..ฉัน..ขะ..ขอร้อง...อืออออ..อือออ...ขอร้องง..อ่ะ..อื้อออ ปล่อยย...อื้อ...."
พรั่บ!!!พรั่บ!!!!พรั่บ!!!!พรั่บ!!!
"อ่าาา!!! อีกนิด....อ่าาาาส..พูดอีก..."
พรั่บ!!พรั่บ!!พรั่บ!!!พรั่บบ!!
"พูดอีกสิกรัน...อ่าาาาสส..ขอร้องผมอีก.."
"ปล่อย....อือ ออออ....ฮึก..พอสักที!!"
"ใกล้แล้ว...อื้ออออ...ใกล้แล้วว ...!! อ่ะ..อ่ะ...อ่าาาาาาาาาส..."
น้ำสีขาวขุ่นถูกพ่นออกจนเลอะเปอะเปื้อนไปกับบั้นท้ายสีขาวช้ำทันที ภายหัวของัโล่งโปร่งขาวโพลน เหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจกระเส่าที่เหน็ดเหนื่อยจากการใช้กำลังอย่างมหาศาล และร่างบางที่ทิ้งตัวนอนราบไปกับฟูกนอนทันทีหลังจากที่เขาปล่อยมือจากเอวคอดเล็กนั้น
"อะ..ออกไป"
กรันเอ่ยขึ้นเสียงแ่เบา เขาทิ้งร่างที่บอบช้ำในนอนราบไปกับฟูกนอนเหมือนคนที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาน
"ที่นี่มันบ้านของผม ผมจะไปหรือจะอยู่ คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่ง"
ัเอ่ยตอบอย่างหัวเสีย ก่อนจะดึงกางเกงของตัวเอง ขึ้นมาสวมใส่
"ออกไป"
"กรัน!"
"จะเอาอะไรอีก..ที่ทำมันยังไม่พอใจคุณอีกเหรอ ฉันขอล่ะ ออกไป.."
กรันพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆใช้มือดันร่างที่บอบช้ำของตัวเองลุกขึ้นนั่ง แล้วขว้าเอากางเกงที่ถูกคนใจร้ายกระชากออกอย่างไม่ใยดีขึ้นมาใส่ เขาเงยหน้าขึ้นมองสบตาคนที่ยืนอยู่ทั้งน้ำตาที่เออนองเต็มดวงตา เพื่ออ้อนวอนให้คนคนนี้ รีบออกไปให้พ้นหน้าเขา จากที่ตอนแรก คิดว่าเหมือนเกิดใหม่ ก็คงจะเป็พรจากพระเ้า ที่ให้เขาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม แต่ตอนนี้ มันพังไปหมด เขาอยากจะตายให้มันจบๆไปเลยด้วยซ้ำ
หมับ!! พรึ่บ!!
"อึก!!"
แล้วเขาก็ต้องสดุ้งจากความคิด เมื่อจู่ๆ ัก็เอื้อมมือมาคว้าคอเสื้อของเขาแล้วกระชากให้เขาลุกขึ้นยืน
"อย่ามาทำสายตาแบบนี้กับผม อย่าทำตัวเสแสร้งว่าตัวเองเสียใจ ตัวเองโดนกระทำ เพราะคุณมันผ่านบรรดาผู้ชายมาแล้วกี่คนต่อกี่คน กับแค่เพิ่มผมเข้าไปอีกคน มันคงไม่ตายหรอก"
"อึก! ปล่อย ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่ากรันคนเก่าเป็ยังไง แต่ฉันไม่ใช่ อะ!! โอ๊ย!!"
เอาอีกแล้ว แค่จะพูดว่าตัวเองไม่ใช่กรัน อาการปวดหัวขั้นรุนแรงก็เกิดขึ้นทันที ทำไมกันนะ
"คุณพูดอะไร นี่จำไม่ได้เหรอ ว่าตัวเองมันชั่วมันเลวขนาดไหน แล้วทำอะไรกับคนอื่นเอาไว้บ้าง ห๊ะ!"
"ฉัน..ช่างเถอะ"
กรันถอดใจที่จะพูดความจริงแล้ว เขาถอนหายใจออกมา แล้วใช้มือเล็กแกะมือหนาของัออกจากคอเสื้อเขา ก่อนจะเซถอยหลังออกมาเล็กน้อย
"ฉันรู้ ว่าฉันเคยทำอะไรเอาไว้ (ก็อ่านนิยายเื่นี้จบมาเป็สิบๆรอบแล้วนี่นา) แต่ตอนนี้ ฉันไม่เหมือนคนเก่า"
"ว่าไงนะ?"
"คุณได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันไม่เหมือนคนเก่า ฉัน..ไม่ได้อยากได้คนอย่างคุณ ฉันไม่อยากได้อะไรจากคุณ ไม่อยากทำร้ายอินทัช ไม่อยากแย่งคุณมาจากเขา และไม่้าที่จะเป็ภรรยาทั้งในนาม และในชีวิตจริงของคุณอีก"
"คุณอย่ามาเส.."
"ฉันไม่ได้เสแสร้ง! โกหก! อย่างที่คุณกล่าวหา ฉันพูดความจริง คุณจะเชื่อไม่เชื่อก็เื่ของคุณ แล้วความจริงอีกอย่าง ที่คุณต้องรู้.."
กรันหยุดคำพูดเอาไว้ แล้วเดินเข้าไปใกล้กับั จ้องสบตาด้วยแววตาที่บ่งบอกว่า เขากำลังพูดความจริงอยู่
"สิ่งที่คุณต้องรู้ตอนนี้ เวลานี้ ปัจจุบันนี้ ไม่เกี่ยวกับอดีต คือฉัน! รังเกียจคุณ คุณมันคนน่ารังเกียจ..."
พรึ่บ!!
พูดจบ กรันก็เป็ลมล้มลงไปทันที โดยที่มีสายตาของัจ้องมองอยู่โดยไม่พูดอะไร และไม่ได้ช่วยรับร่างนั้นเอาไว้ เขาเพียงแค่ปล่อยให้คนที่พึ่งพูดว่ารังเกียจเขา ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ใยดี แต่ภายในใจกลับเริ่มสับสน ว่าทำไม จู่ๆกรันถึงได้มีท่าท่างแบบนี้ กรันจะมาไม้ไหนอีก...
จบบทที่3 แล้วนะคะ โอ๊ยย สงสารน้องง น้องพึ่งมาไม่ได้ทำอะไรเล้ย!! ก็โดนอิคุณัจัดหนักซะแล้ว จะบอกก็บอกไม่ได้ ว่าตัวเองไม่ใช่กรันคนเก่า เห้ออ.. เื่ราวจะอิรุงตุงนังขนาดไหน อย่าลืมรออ่านตอนต่อไปกันน๊าา
9K
